शिवपुराणम्

मणिमयदण्डस्याधः शुक्लच्छत्रेण चन्द्रमिव, दिव्यसिंहासनस्थः स तेजस्वी भगवतः सहधर्मचारिण्या सह विराजमानः। तस्य रूपवैभवसमुच्चयेन त्रिलोचनः, प्रभामण्डलैः परिवृतः, ईश्वरस्य प्रतिष्ठायाः सूचकैरिव प्राकारैः परिवेष्टितः ददृशे। तदा सृष्टिकर्तुः अचलाज्ञेव आगता, शिवस्य सार्वत्रिकानुग्रहः प्रत्यक्षमिव तत्र सन्निविष्टः। तत्र शिलादतनयः स्वयं, पुण्यत्रिशूलवराहायुधधारी, शिवगणाधिपतिरिव, जगदीश्वरस्य प्रतिरूपमिव तिष्ठति स्म। स च विश्वकर्तृभ्यः निग्रहानुग्रहे क्षमः, चतुर्भुजः, महात्मा, चन्द्रशेखरः, ग्रीवायां नागाभरणः, शीर्षेन्दुशोभितः, साक्षात्साम्राज्यरूपधारी, शक्तिमानिव प्रकटितः। मुक्तिरिव पूर्णा, सर्वज्ञत्वमिव साकारं तत्र ददृशे। तं दृष्ट्वा ब्रह्मसुतः ऋषिभिः सह प्रमुदितवदनः अभवत्। स सञ्जातप्रणयः, अञ्जलिपुटेन आत्मानमिव आत्मने समर्पयन्, उत्तस्थौ। ततः रथः भूमौ समुपेत्य, स भगवतः प्रणिपत्य, स्तुत्वा, ऋषीन् इदं वचनमुवाच— "एते षड्वंशाः ब्रह्माज्ञया नAimिशायां यज्ञे चिरं प्रवृत्ताः, आदौ एवैतत् कामयमानाः।" ब्रह्मपुत्रस्य वचनं श्रुत्वा, नन्दिः केवलदृष्ट्या तेषां बन्धनानि क्षणेन छित्त्वा, शैवं धर्मं, दिव्यज्ञानं, योगं च दत्त्वा, देवसंनिधिं प्रत्युपावर्तत। एतत्सर्वं सनत्कुमारः व्यासाय भगवते प्रत्यक्षं कथितवान्, तेन च महात्मना व्यासेन ममापि निवेदितम्, अहं च तत् संक्षेपेण भवतः समाख्यातवान्। एष पुराणरत्नं प्राचीनस्य प्रभोः विधिः, वेदविज्ञानेन हीनाय, श्रद्धारहितशिष्याय, नास्तिकाय वा न कथनीयम्; मोहात् प्रदत्ते नरकाय नयति। यः श्रद्धया सम्यगाचरेण, पन्थानमिमं प्राप्तं, अधीतं वा श्रोतं वा, तस्मै स धर्मद्वारं, त्रिवर्गं, सुखं, अन्ते च मोक्षं ददाति। एवं पुराणमार्गेण त्वया मया च परस्परं परस्परं हितमुपपन्नम्; ममापि कामाः संपूरिताः, इतः प्रस्थितुमिच्छामि। सर्वेषां नः सर्वदा कल्याणं भवतु। यज्ञे समाप्ते, ऋषयः स्वव्रतानि पूर्णानि कृत्वा, महायागस्यान्ते, कलियुगे विषयासक्तजनसमये, वाराणस्याः समीपे निवासं कृतवन्तः। ततः संसारबन्धनात् सर्वथा विमुक्तये, पशुपतिव्रतधारणेन, ज्ञानैकाग्र्यसमन्विताः, अनुत्तमं परमं सुखं प्राप्तवन्तः, निर्दोषाः अभवन्। इदानीं शिवपुराणस्य समापनं, हितकरं, सावधानतया पठनीयम्, तेनैव श्रद्धया श्रोतव्यम्। नास्तिकाय, श्रद्धाहीनाय, कपटाय, महेशभक्तिरहिताय, बाह्यधार्मिकाय वा न वक्तव्यम्। एकवारं श्रवणेनापि पापं भस्मीकुर्यात्; अबहक्तो भक्तिम्, भक्तः परां भक्तिम् आप्नोति। पुनः श्रवणेन सदा भक्तिः, पुनः पुनः श्रवणेन मोक्षः सिध्यति; अतः मोक्षकामैः पुनः पुनः श्रोतव्यम्। एतत्पुराणं पञ्चवारं यथाशक्ति पठेत्, परमार्थलाभाय; एवं कृत्वा न संशयः, तदवाप्तिर्भवति। प्राचीनकाले राजानः, श्रेष्ठब्राह्मणाः, उत्तमवैश्याश्च, सप्तवारं पठित्वा शिवदर्शनं प्राप्तवन्तः। यः कश्चिद् भक्तिपरायणः, एतच्छ्रुत्वा, अस्मिन्नेव लोके सर्वान् भोगान् उपभुज्य, अन्ते मोक्षं प्राप्नोति। एतत् शिवपुराणं शिवस्य प्रियतमं, भोगमोक्षप्रदं, वेदसमं, भक्तिवर्धनं च। शिवपुराणस्य वक्तारं श्रोतारं च, तेषां कुलं, परिचारकान्, पुत्रान्, मातरश्च, शंकरः सदा कल्याणं ददातु।