ऋषयः परमेशं प्रार्थयन्तः यथाक्रमं पावकयज्ञं, देवयज्ञं, ब्रह्मयज्ञं, आचार्यपूजनं, ब्राह्मणतुष्टिं च विस्तरेण वदस्वेति निवेदयामासुः। भगवतः प्रत्युत्तरम् अत्यन्तं कृपया श्रूयताम्। यद् यत् द्रव्यं वह्नौ समर्प्यते, तदेव पावकयज्ञः कथ्यते। ब्रह्मचर्याश्रमे तु समिधदानमेव विहितम्। समिधादानं, प्रतिज्ञानं, विशेषकर्माणि च प्रथमाश्रमीणां कर्तव्यानि, यावदौपासनकर्म। वानप्रस्थैः संन्यासिभिश्च, अग्निः स्वात्मनि स्थाप्यते; तेषां तु शुद्धमिताहारभोजनमेव यज्ञः। औपासनाग्निः यः स्थापितः सदा रक्षितश्च, कूपे पात्रे वा, स नित्यः स्मृतः। स्वात्मन्यग्निः स्थापनं वा, वारण्ये स्थापने वा, राजाज्ञया देवाज्ञया च, त्यागभीतौ स्वात्मन्यग्निः स्थाप्यते इति। सायं वह्नौ होमः श्रीर्दायको भवति; प्रातः सूर्याय होमः दीर्घायुष्करः। पावकयज्ञः दिवा सूर्ये उदिते कर्तव्यः; इन्द्रादिदेवान् अभिमुख्य हुत्वा यः, स पावकयाजी कथ्यते। देवपूजा तु पक्तान्नाद्यैः कर्मभिश्च, चौलकर्मादिभिः सह, गृह्याग्नौ एव कर्तव्या। द्विजः ब्रह्मयज्ञं देवतर्पणार्थं एकवारं कुर्यात्; वेदाध्ययनरूपः स ब्रह्मयज्ञः। अयं मासिकः नित्यकर्म; अग्निहीनं तु न विहितम्। शृणुत वः श्रद्धया देवपूजां यां अग्निहीनां प्रवक्ष्यामि। सृष्ट्यादौ सर्वज्ञः करुणामयः महादेवः लोकहितार्थं वारान् स्थापयामास। स जगद्वैद्यः सर्वरोगनुत्, स्वदिवसं स्वास्थ्यदायकम् पूर्वं स्थापयामास। ततः स्वशक्तेः मायायाः समृद्ध्यर्थं दिवसं चकार; ततो जन्मशुभार्थं, आपद्विनाशाय कुमारस्य दिवसं स्थापयामास। आलस्यापद्विनाशाय एकं दिवसं, तथा विश्वहितकाम्यया विष्णोः दिवसं च। पुष्ट्यर्थं रक्षार्थं च दिवसं स्थापयामास; दीर्घायुषः प्रदातारं दिवसं चकार। त्रैलोक्यसंवृद्ध्यर्थं ब्रह्मणः दिवसं स्थापयामास। पुण्यपापस्थापनकाले, इन्द्रयमयोः करणाय दिवसं चकार। भोगाय, मृत्युनाशाय, लोकानां च दिवसं स्थापयामास; आदित्यादीनां स्वरूपाणि, सुखदुःखप्रदायकानि, अपि स्थापयामास। एवं वारेश्वरान् प्रथमं स्थाप्य, तेषां तेषां दिवसेषु पूजनं तद्दत्तफलप्रदायकम्। स्वास्थ्यं, समृद्धिः, रोगशान्तिः, पुष्टिः, दीर्घायुः, भोगः, मृत्युनाशनं च, क्रमशः लभ्यते। विशेषतः देवसन्तोषे दिवसफलानि प्राप्यन्ते; शिवः अपरदेवतापूजार्थं अपि फलदः। देवसन्तुष्ट्यर्थं पञ्चविधं पूजनं विहितम्—मन्त्रपाठः, होमः, दानं, तपश्च। भूमौ, प्रतिमायाम्, वह्नौ, ब्राह्मणरूपे वा, षोडशोपचारैः पूजनं विधीयते। पूर्वाभावे उत्तरं, प्रत्येकं पूर्वस्मात् श्रेष्ठम्; विशेषतः नेत्ररोग, शिरोरोग, कुष्ठशमनाय। सूर्यपूजनानन्तरं ब्राह्मणभोजनं कुर्यात्; दिवसं, मासम्, संवत्सरं, त्रिवर्षं वा। आरब्धकर्म, यथा रोगादि, जपादिभिः, पूज्यदेवतायै, नश्यति; सप्ताहदिवसव्रतस्य फलं ज्ञायते। पापशमनाय विशेषतः आदित्यादिदिवसेषु देवपूजां, ब्राह्मणपूजनं च कुर्यात्। सोमवारे लक्ष्म्यादिदेवान् समृद्ध्यर्थं पूजयेत्, स्नेहपाकं च ब्राह्मणपत्नीभ्यः दद्यात्। मङ्गलवारे काल्यादीन् रोगशान्त्यर्थं पूजयेत्, मासपाकं मुद्गोदनं च ब्राह्मणभोजनम्। बुधवारे विष्णुं दधोदनैः पूजयेत्; तेन सुतमित्रभार्यादिवृद्धिः सदा स्यात्। गुरुवारे दीर्घायुष्कामः देवपूजां यज्ञोपवीतवस्त्रक्षीरघृतैः कुर्यात्। शुक्रवारे भोगार्थं देवपूजां चित्तैकाग्र्येण, षड्रसयुक्तं भोजनं ब्राह्मणतर्पणाय दद्यात्। स्त्रीसन्तोषाय शुभवस्त्रादिकं दद्यात्; शनिवारे अकालमृत्युनाशाय रुद्रादीन् पूजयेत्। तिलहोमं, तिलपाकभोजनं, दानं च कृत्वा, देवपूजया स्वास्थ्यादिफलप्राप्तिः। नित्यदेवपूजायां, विशेषपूजायां, स्नाने, दाने, जपे, होमे, ब्राह्मणतर्पणे च, चन्द्रतारासंयोगे, सप्ताहदिने, देवपूजायां च, सर्वज्ञः जगन्नाथः, यथादेशकालपात्रं, यथाद्रव्यश्रद्धाचारं, यथोत्तरं, स्वास्थ्यादिफलप्रदः। शुभारम्भे, अशुभान्ते, जन्मनक्षत्रे, गृहे, गृही सूर्यादिग्रहान् पूजयेत् स्वास्थ्यसमृद्ध्यर्थम्। एवं भगवतः आज्ञया यज्ञादिपूजनविधानं, तेषां फलप्राप्तिः, तथा सप्ताहदिवसेषु देवपूजाविधानं, श्रद्धया, यथाक्रमं, धर्मनिष्ठया कर्तव्यमिति।