शिवपुराणस्य सप्तमस्कन्धे, द्वितीयाध्यायस्य द्वात्रिंशतितमभागे, हवनस्य विधिं भगवता स्पष्टं वर्णितम्। तत्र सर्वसिद्धिप्रदं होमं मधुना, घृतैः, दध्ना, क्षीरैः, तण्डुलैः वा, शुद्धेन हविषा वा सम्पाद्यं, इत्युक्तम्। शान्त्यर्थं वा पुष्ट्यर्थं, विशेषतः सप्तविधं दारुं तथा अन्यानि द्रव्याणि होमकर्मणि प्रयोजनीयानि, तद्वत् वशीकरणे, आकर्षणे च। बिल्वपत्रैः हविः समर्पितं विशेषतः ऐश्वर्यं, आकर्षणं, विजयश्च शत्रुषु दत्तम्। शान्त्यर्थं पलाशखदिरादिदारुणि प्रयोज्ये; क्रूरकर्मणि विषमस्थाने कर्णिकारार्ककण्टकदारु प्रयोज्यं। शान्तिकर्मणि शान्तचित्तः पुरुषः कर्म कुर्यात्, विशेषतः पुष्ट्यर्थं; क्रूरकर्मणि तु निर्दयः, क्रुद्धमानसः सम्पादयेत्। यदि अतीव दुःसाध्ये स्थितौ अन्यः उपायः नास्ति, तदा आक्रान्ते क्रूरकर्मणि अनुष्ठेयम्। स्वदेशाधिपतौ, श्रद्धालु, धर्मिष्ठे, पूज्ये च, क्रूरकर्म न कर्तव्यं। यदि शत्रुः शिवभक्तः स्यात्, मनसा, कर्मणा, वाचा वा, तस्यापि क्रूरकर्म न कर्तव्यम्। यः स्वदेशाधिपतौ वा शिवभक्ते क्रूरकर्म कुर्यात्, सः तक्षणात् पतितो भवति। अतः स्वसुखार्थं स्वदेशाधिपतिं वा शिवभक्तं क्रूरकर्मणा न हिंसति। यदि अन्ये कस्यापि प्रति मारणादिकं कर्म कुर्यात्, तदा प्रायश्चित्तं कर्तव्यम्, तद्विषादेन पीडितः। शिलालिङ्गे, दरिद्रे वा धन्ये, स्वयम्भू लिङ्गे वा, ऋषिस्थापिते वा, वैदिके लिङ्गे वा, कर्म अनुष्ठेयम्। सुवर्णरत्नादि यदि न लभ्यते, तदा मनसा वा विकल्पद्रव्यैः कर्म कर्तव्यम्। यदि कस्यचित् कर्मस्य अंशः साध्यः, अन्यः न, तदा यथाशक्ति अनुष्ठानात् फलम् अवश्यं लभ्यते। यदि कर्मानुष्ठाने फलम् न दृश्यते, तदा द्विः त्रिः वा पुनः अनुष्ठेयम्; सर्वत्र फलम् दृश्यते। पूजायां यानि श्रेष्ठद्रव्याणि, सुवर्णरत्नादीनि, तानि गुरवे दातव्यानि, पृथक् दक्षिणा अपि दातव्या। यदि गुरुः तानि न इच्छेत्, तदा सर्वाणि शिवाय वा, शिवभक्तेभ्यः वा समर्प्यन्ति, अन्येभ्यः न। यः स्वबलात् कर्मसम्पादनं करोति, गुरौ वा अन्येषु निर्भरः न, सः अपि एवं आचरितव्यः, स्वार्थाय पुनः द्रव्यं न गृह्णीयात्। यः लोभात् पूजायाः श्रेष्ठद्रव्यं स्वार्थाय गृह्णाति, सः मोहितः इच्छितं फलम् न प्राप्नोति—नात्र संशयः। यः पूजितं लिङ्गं, नूतनं वा पूजितं वा, गृह्णाति, तस्य पूजां नियमितं कुर्यात्; स्वयम् वा अन्यः वा पूजां सम्पादयेत्। यथापूर्वं उक्तं, तदकार्यं विचलितं न कर्तव्यम्; यदि फलम् न चलति, तदा पुनः प्रेरणा किम् आवश्यकम्? तथापि, अहं संक्षेपेण तस्य कर्मणः परमसिद्धिं कथयिष्यामि—even if surrounded by enemies or afflicted by diseases. मृत्युद्वारे अपि, सः विचलितं मुक्तः भवति; दरिद्रः पूज्यः भवति, शून्यहस्तः कुबेरसमः। विकलाङ्गः अपि रम्यः भवति, वृद्धः यौवनयुक्तः; शत्रुः मित्रं भवति, विरोधी दासः भवति। मर्त्यं अमृतं, विषं अमृतं, समुद्रः स्थलम्, स्थलम् समुद्रः भवति। गर्तः पर्वतः, पर्वतः गर्तः, पद्मवनं अग्निः, अग्निः वैश्वानरझीलः। वनं उद्यानं, उद्यानं वनं, दुर्बलः मृगः सिंहः, सिंहः मृगस्य क्रीडनकः भवति। स्त्रियः कामिनीः, लक्ष्मीः धर्मः, वाणीः सेविका, कीर्तिः गणिका भवति। बुद्धिः स्वच्छन्दा, मनः वज्रसारम्, शक्तिः महावायुः, बलं मदोन्मत्तगजसमम्। दृढप्रयत्नेन, शत्रुपक्षीयानि कर्माणि स्तम्भितानि, सर्वे विरोधिनः मित्राणि भवन्ति। शत्रवः जीवन्तः अपि शववत्, स्वजनैः सह; पीडितः अपि, आपदः परिहृत्य, अमृतत्वं प्राप्नोति। अशिवं अपि, यदि भक्ष्यते, पुष्टिकरं भवति; सुखं अपि नित्यं नवीनं अनुभवति। भूतं, भविष्यत्, वर्तमानं, फलेन हस्ते स्पष्टं भवति; अणिमादिसिद्धयः अपि सहजं लभ्यन्ते। किं बहु वदामि? सर्वेषां अभिलषितानां सम्पादनं, कर्मणः समाप्तौ, न किञ्चिद् अप्राप्यं अस्ति। अथ अहं शुद्धं परलोकिकं कर्म वर्णयिष्यामि; त्रिषु लोकेषु तस्य तुल्यं कर्म नास्ति। परमपुण्ययुक्तं, सर्वैः देवैः कृतम्—ब्रह्मणा, विष्णुना, विशेषतः रुद्रेण। इन्द्रेण च अन्यैः लोकपालैः, नवग्रहैः सूर्यादिभिः, विश्वामित्रवसिष्ठादिभिः ब्रह्मविद्भिः। श्वेताश्वतरः, अगस्त्यः, दधीचिः, अन्यैः च, शिवभक्तैः अस्माभिः, गणपतिभिः नन्दीश्वरमहाकालभृङ्ग्यादिभिः। पातालवासी दैत्यैः, शेषादि महानागैः, सिद्धयक्षगन्धर्वैः, रक्षस्भूतपिशाचैः च। प्रत्येकः स्वस्थानं प्राप्तः, सर्वे तद् कर्म कृतवन्तः। एतस्य विधिना, सर्वे देवाः दिव्यत्वं प्राप्तवन्तः। एवं शिवपूजायाः, होमकर्मणः च, परमसिद्धिप्राप्तिः, सर्वेषां सुखसम्पदां, सर्वदुःखपरिहारस्य च, भगवता शिवपुराणे विस्तारतः उपदिष्टा।