शिवपुराणम्

यः प्रतिदिनं एतत् स्तोत्रं पठति वा ध्यानपूर्वकं शृणोति, स शीघ्रं पापानि त्यक्त्वा शिवस्य संयोगं प्राप्नोति। गोघ्नः, कृतघ्नः, वीरघ्नः, भ्रूणघ्नः, शरणघ्नः, मित्रद्रोही च—यः कश्चित् पापकर्मा, दुष्टाचारः, मातृपितृघ्नः वा—even एते पापाः स्तोत्रपाठेन विमुच्यन्ते। यदि दुःस्वप्नसमये, महाविपत्तौ, भयकाले वा पठ्यते, तदा तस्य किञ्चित् अनिष्टं न भवति। दीर्घायुः, आरोग्यं, धनं, यद् यत् इच्छ्यते—एतत् स्तोत्रपाठेन सर्वं लभ्यते। शिवस्तोत्रस्य पूजाविना पाठस्य फलम् उक्तम्; पूजायुक्तस्य पाठस्य फलं वर्णयितुं न शक्यते। एतत् फलसिद्धिः अस्तु; यदा एतत् पठ्यते, तदा भगवान् अंबिकया सह दिवि स्थितः शास्त्रेषु प्रतिपादितः। अतः, आकाशस्थं भगवानं अंबिकया सह, नमस्कृत्य, तिष्ठन्, अञ्जलिं कृत्वा, एतत् स्तोत्रं पठेत्। हे कृष्ण, एषा ते परमार्गः व्याख्यातः—यज्ञ, तपः, जप, ध्यानसंयुक्तः—यः अस्मिन् लोके परत्र च सिद्धिं ददाति। अधुना शैवानां महाचर्या वर्ण्यते—यः इह एव फलदायिनी, पूजा, होम, जप, ध्यान, तप, दानसंयुक्ता। तत्र मन्त्रार्थवित् प्रथमं मन्त्रं सिद्धयेत्; सिद्धमन्त्रकृतमेव कर्म फलं ददाति, न अन्यथा। यदि मन्त्रः सिद्धः अपि, किंचित् अदृष्टबलविघ्नः अस्ति चेत्, धीमान् शीघ्रं कर्म न कुर्यात्, विघ्नितं फलं स्यात्। यदि विघ्नः अस्ति, तत्र शान्तिं कृत्वा, शकुनादीनि निरीक्ष्य, प्रथमं प्रायश्चित्तं कुर्यात्। मोहात् अन्यथा कर्म कृत्वा, लौकिकफलकामः, न फलं भुङ्क्ते, उपहास्यः भवति। दृश्यम् फलम् श्रद्धया विना कर्म कदापि न कुर्यात्; श्रद्धाविहीनः फलं न प्राप्नोति। देवस्य दोषः नास्ति, कर्मफलरहिते अपि; विधिवत् कर्तारः इह एव फलम् पश्यन्ति। मन्त्रसिद्धः, विघ्ननिवारितः, श्रद्धावान्, आत्मविश्वासी साधकः तं फलम् न विहीनः। अथवा, तस्य फलप्राप्त्यर्थम् ब्रह्मचर्यनिष्ठः स्यात्, रात्रौ हविष्यम्, क्षीरपाकं, फलानि वा भुञ्ज्यात्। मनसा अपि निषिद्धं हिंसादिकं न कुर्यात्; सदा भस्मना अभ्यक्तः, शुद्धवस्त्रधारी, शुचिः च स्यात्। एवं व्यवस्थितः, स्वानुकूलं शुभदिवसं, पूर्ववर्णितस्थानं, पुष्पमालादिभिः शोभितं च व्रजेत्। तत्र सुशोभिते पद्मे, स्वदीप्त्या दीप्तं तेजस्वि रूपं आरेखयेत्। अष्टदलं पद्मं, द्रवसुवर्णमयं, केसरयुक्तं, मध्यबीजमण्डलयुक्तं, सर्वरत्नमण्डितं। तस्य रूपसदृशं, सुवर्णमयं, सम्यक् निर्मितं, स्थम्भं स्थापयेत्। तत्र सर्वशक्त्यः अणिमाद्याः मनसा कल्पयेत्; ततः, नियमेन, रत्न, सुवर्ण, स्फटिकमयं, लिङ्गं पिण्डपीठयुक्तं स्थापयेत्। तत्र अक्षरं भगवानं गणैः अंबया च आह्वयित्वा, साकारं महेश्वरस्य रूपं स्थापयेत्। सा चतुर्भुजा, चतुर्मुखी, सर्वाभरणभूषिता, व्याघ्रचर्मवस्त्रधारिणी, अल्पस्मितमुखी। वरदाभयदायिनी, मृगचिह्नयुक्ता, अथवा अष्टभुजा, भक्तस्य इच्छानुसारं कल्पनीयम्। दक्षिणे त्रिशूल, परशु, खड्ग, वज्रं धारयेत्; वामे पाशं, अंकुशं, कवचं, नागं च। तस्याः मुखानि उदयार्कसदृशानि, त्रिनेत्राणि; पूर्वं मुखं सौम्यं, स्वदीप्त्या दीप्तं। दक्षिणं मुखं मेघश्यामं, उग्रवर्णं; उत्तरं मुखं पाडलवर्णं, नीलकेशमण्डितं। पश्चिमं मुखं पूर्णचन्द्रसदृशं, सौम्यचन्द्रकला युक्तं; तस्मिन मुखे परमेश्वरी शक्ति उपविष्टा। सा महालक्ष्मीः, सर्वान् मोहयन्ती, कृष्णवर्णा; एवं रूपं कल्पयित्वा, क्रमशः कार्यं कुर्यात्। साकारं आह्वयित्वा, परमकारणं पूजयेत्; स्नानाय कपिलगवां पञ्चगव्यं यथाविधि स्थापयेत्। पञ्चामृतं, पूर्णं, विशेषतः बीजानि च योजयेत्; पुरतः रत्नचूर्णादिभिः अलङ्कृतं मण्डलं रचयेत्। पद्ममध्ये ईशानकलशं स्थापयेत्; ततः सद्यादिकलशान् क्रमशः परितः स्थापयेत्। अष्टविद्येशकलशान् पूर्वतः आरभ्य क्रमशः स्थापयेत्; तेषु पुण्यं जलं पूरयेत्, पूर्ववत् सूत्रेण वेष्टयेत्। शुभद्रव्याणि मन्त्रेण विधिना स्थापयेत्; ततः सर्वतः रेश्मादिवस्त्रैः आवृत्य योजयेत्। सर्वत्र मन्त्रं, तस्य मन्त्रपूर्वकं स्थापयेत्; स्नानकाल आगते, सर्वशुभनादैः सह, पञ्चगव्यादिभिः परमेश्वरं स्नापयेत्। ततः कुश, सुवर्ण, रत्नजलैः स्नापयेत्। गन्धपुष्पादीनि मन्त्रबलयुक्तानि सम्यक् संकल्प्य, पुनः पुनः महेश्वरं तैः मन्त्रैः स्नापयेत्। एवं शास्त्रानुसारं शिवस्य स्तोत्रपाठः, पूजनं, मन्त्रसिद्धिः, श्रद्धा, शुद्धाचारः, तथा महेश्वरपूजाविधिः प्रतिपादितः, यः साधकः एतत् सर्वं यथाविधि आचरति, स इह एव परत्र च सर्वं फलम् प्राप्नोति।