शिवपुराणम्

शिवस्य आज्ञया नियन्त्रिताः ये अन्ये सर्वे विशिष्टाः सन्ति, तैः मम अभिलषितसिद्ध्यर्थं कृतं एतत् कर्म अनुमोदनीयम् इति निश्चितम्। शैवा ये सिद्धान्तमार्गानुगामिनः, ये पशुपताः, ये महाव्रतानुष्ठातारः, ये च कापालिकाः—एते सर्वे परमाः स्मृताः। ये शिवाज्ञां पालयन्ति, तान् अपि मया एव पूजनीयान् मन्ये, शिवस्य आज्ञया; सर्वे ते मम अनुग्रहम् कुर्वन्तु, मम कर्म च सिद्धिं गच्छतु इति। ये दक्षिणज्ञाननिष्ठाः, ये दक्षिणोत्तरोत्तरमार्गानुगामिनः, ये परममन्त्रकामिनः सन्ति, ते सर्वे निरवधानं प्रयान्तु। नास्तिकाः, मायाविनः, कृतघ्नाः, तामसप्रकृतयः, पाखण्डिनः, महापापिनश्च—एते मम दूरं तिष्ठन्तु। किं बहुना स्तुत्या? ये किंचित् श्रद्धालवः, ते मम अनुग्रहम् कुर्वन्तु, साधवश्च मम शुभवचनं वदन्तु। नमः शिवाय, शम्भवे, पुत्रसमेताय, आदिकारणाय, यः पञ्चावरणरूपेण विश्वं व्याप्य स्थितः। एवमुक्त्वा, भूमौ साष्टाङ्गप्रणिपातं कृत्वा, शिवस्य पञ्चाक्षरं मन्त्रं, एकशतानां चाष्टानां वर्णानां शिवज्ञानं जपेत्। तथा शक्तिज्ञानं जप्त्वा, सम्यगर्पयित्वा, भगवतः क्षमां याचित्वा, शेषं पूजनं समापयेत्। एषा पुण्यतमाः स्तुतिः, या शिवपार्वत्ययोः हृदयं प्रविशति, सर्वकामफलप्रदा, भोक्तृमुक्त्येकसाधनं च। यः एतां प्रतिदिनं पठति, वा ध्यानपूर्वं शृणोति, स शीघ्रं पापानि त्यक्त्वा शिवसायुज्यं प्राप्नोति। गोग्नः, कृतघ्नः, वीरहन्ता, भ्रूणहन्ता, शरणहन्ता, मित्रद्रोही—even एते अपि, दुष्कृतपापाचारिणः, मातृपितृहन्तारः च—एवं स्तोत्रपाठेन तेषां पापात् विमुच्यन्ते। दुष्टस्वप्नसमये, महाप्रापदाम्, भयकाले वा, यः पठति, तस्मात् किञ्चित् अपि अनिष्टं न जायते। दीर्घायुः, आरोग्यं, धनं, यद् यद् इच्छति, तत् सर्वं स्तोत्रपाठकः लभते। शिवस्तोत्रस्य अर्चनाविना जपस्य फलम् उक्तम्; परं तु अर्चनां कृत्वा जपस्य फलं वर्णयितुं न शक्यते। फलबोधोऽपि अस्तु; यदा एतत् जप्यते, तदा भगवन् अम्बिकासहितः स्वर्गे तिष्ठति इति शास्त्रेषु प्रतिपादितम्। तस्मात्, आकाशस्थं भगवन्तं, अम्बिकासहितं, कृताञ्जलिः स्तुत्वा उत्तिष्ठन्, स्तोत्रं जपेत्। हे कृष्ण, एष ते उक्तः परमः पन्थाः, यः क्रियातपोजपध्यानसंयोगसमुद्भवः, इहामुत्रसिद्धिदः। अधुना शैवानां महती साधना कथ्यते, या इहैव फलप्रदा, पूजार्चनजपध्यानतपःदानसमन्विता। तत्र, मन्त्रार्थवित् प्रथमं मन्त्रं सिद्धयेयात्; सिद्धमन्त्रकृतमेव कर्म फलदं, नान्यथा। मन्त्रसिद्धौ अपि, यदि कश्चित् अदृष्टबलप्रतिकूलः विघ्नः स्यात्, तर्हि बुद्धिमान् न शीघ्रं कर्म कुर्यात्, विघ्नफलप्राप्त्यर्थम्। यदि तादृशो विघ्नः स्यात्, तर्हि तत्रैव प्रतिकरः कार्यः; शाकुनादीन् निरीक्ष्य, प्रथमं प्रायश्चित्तं कुर्यात्। मोहात् अन्यथा कर्म कृत्वा, लौकिकफलाभिलाषी, फले न भागी स्यात्, हास्यविषयश्च भवेत्। यः दृश्यमाने फले श्रद्धां न कुर्यात्, तेन किञ्चित् अपि कर्म न कर्तव्यम्; सः नास्तिकः, नास्तिकेन फलं न लभ्यते। देवस्य दोषो नास्ति, कर्मणः निष्फलत्वेऽपि; ये विधिनिष्पन्नं कुर्वन्ति, ते इहैव फलं पश्यन्ति। मन्त्रसिद्धः, विघ्ननिवृत्तः, श्रद्धावान् साधकः, तस्य फलं न विफलम्। अथवा, तस्य फलस्य प्राप्त्यर्थं, ब्रह्मचारी स्यात्, रात्रौ हविर्भोजी, पायसशाकाहारी वा फलभोजी वा। निषिद्धं कर्म, हिंसादिकं, मनसा अपि नाचरेत्; नित्यं विभूतिधारी, शुचिवस्त्रधारी, शुचिर् भूयात्। एवं कृत्वा, स्वप्रीतिकरं पुण्यदिनं, पूर्वोक्तलक्षणयुक्तं देशं, पुष्पमाल्यादिभिः सुशोभितं च विन्द्य, सुन्दरं कमलं आकृष्य, स्वतेजसा दीप्तं रूपं रचयेत्। अष्टदलम् कनकस्रवन्मयं कमलं, केशरयुक्तं, गर्भस्थलं च, सर्वरत्नविभूषितं चित्रयेत्। तस्य रूपानुरूपं स्वर्णमयं काण्डं सम्यग्विनिर्मितं स्थापयेत्। तत्र, सर्वाः सिद्ध्याद्यः शक्तयः मनसा चिन्तयित्वा, नियमेन रत्नस्वर्णस्फटिकमयं लिङ्गं, सम्यग्लक्षणयुक्तं, पीठसहितं स्थापयेत्। तत्रैव, भगवन्तं अक्षयं, गणैः सह, अम्बया च, आवाह्य, महेशस्य मूर्तिं स्थापयेत्। सा चतुर्भुजा, चतुर्मुखी, सर्वाभरणभूषिता, व्याघ्रचर्मवासिनी, मन्दहासमुखी कल्प्यते। वरदाभयकराभिर् मृगचिह्नधारिण्या, अष्टभुजया वा, भक्तस्य इच्छया चिन्तनीया। तस्याः दक्षिणभुजेषु त्रिशूलं, परशुं, खड्गं, वज्रं च धारयेत्; वामभुजेषु पाशं, अंकुशं, तथा कवचं, सर्पं च धारयेत्। तस्याः मुखानि उदितार्कप्रभानि, प्रत्येकं त्रिनेत्रयुक्तानि; पूर्वमुखं सौम्यं, स्वतेजसा दीप्तं। दक्षिणं मुखं मेघश्यामलम्, उग्रदर्शनं; उत्तरं मुखं पङ्कजाभं, नीलकेशभूषितं। एवं, भगवतः पूजनं, स्तोत्रपाठं च, विधिपूर्वकं कृत्वा, साधकः सर्वाभीष्टं फलम् आप्नोति, शिवस्य सायुज्यं च लभते।