शिवस्याज्ञया सर्वाणि वर्णाक्षराणि, शब्दाः, मन्त्राः, तत्त्वानि च तेषां चाधिपतयः, ब्रह्माण्डधारकाः रुद्राश्च, अन्ये च शक्तिसम्पन्ना रुद्राः, सर्वे परिपालिताः। यदिह दृश्यते, अनुमान्यते, श्रूयते वा, तदपि सर्वं केवलं शिवस्याज्ञया कामान् ददाति। अधुना परमं शैवं ज्ञानं, पञ्चार्थाख्यं, बन्धनमोचनं, दिव्यं, बध्दात्मज्ञानं वर्जयित्वा, प्रवक्ष्ये। शिवधर्माख्यं शास्त्रं, तदनुशासनं धर्मशास्त्रं, शैवशास्त्रं, शिवधर्मपुराणं च, यत् वेदसम्मतम्—एतानि च कामिकाद्यगमपञ्चकं च, सर्वाणि शैवागमानि, शिवपार्वत्योः साक्षात् पूज्यन्ते, सन्मानितानि च। एते द्वावेव, शिवः पार्वती च, मम कार्यसिद्धये तेषां अनुमतिः फलप्रदा, सम्यगाचरिता। श्वेताश्वतराद्याचार्याः, नाकुलीशाद्याः शिष्यसमूहैः सह, तेषां च परम्परा—एते विशेषतः ममाचार्याः स्मृताः। शैवाश्च, माहेश्वराश्च, ज्ञानकर्मनिष्ठाः, तेऽप्येतस्य कर्मणः अनुमोदनं कुर्वन्तु, यः सम्यगाचरितः फलदः। सर्वे लोके ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याश्च, वेदवेदाङ्गविदः, समस्तशास्त्रपारगाः, साङ्ख्याः, वैशेषिकाः, योगिनः, न्यायिकाः, सूर्यब्रहरुद्रविष्णुभक्ताश्च, येऽप्यन्ये—सर्वे शिवाज्ञया नियन्त्रिताः, मम इच्छितकर्मणः अनुमोदनं कुर्वन्तु। शैवास्सिद्धान्तिनः, पाशुपताश्च, महाव्रतधारिणः, कपालिकाश्च—एते शैवास्सर्वोत्तमाः। ये शिवाज्ञापालनशीलाः, ते मया अपि पूज्याः, शिवाज्ञया; सर्वे ते मम कार्यसिद्धये मयि प्रसन्नाः स्यु:। दक्षिणज्ञाननिष्ठाः, दक्षिणोत्तरतः पन्थानमाश्रिताः, परममन्त्रकामिनः, विघ्नरहिताः सन्तु। नास्तिकाः, कपटी, कृतघ्नाः, तामसाः, पाखण्डिनः, अतिक्रूरपापिनश्च—ते मत्तः दूरं सन्तु। किं बहुना स्तुत्येन? येऽल्पश्रद्धालवः अपि, ते मयि प्रसन्नाः स्युः, साधवश्च मम शुभवचनं कुर्वन्तु। नमः शिवाय, शम्भवे, पुत्रसमेताय, आदिकारणरूपिणे, यः पञ्चकञ्चुकधारी विश्वमावृत्य स्थितः। इति कृत्वा, भूमौ साष्टाङ्गनमस्कृत्य, पञ्चाक्षरमन्त्रम्, शिवज्ञानं शताष्टाक्षरं, जपेत्। एवं शक्तिज्ञानं जप्त्वा, समर्प्य, प्रभोः क्षमायाः प्रार्थनां कृत्वा, शेषपूजां सम्पूर्णयेत्। एषा स्तुतिः पुण्यशीला, या शिवपार्वत्योः हृदि प्रवेशयति, सर्वकामप्रदा, भोगमोक्षैकसाधनं च। यः प्रतिदिनं पठति, वा ध्यानपूर्वकं शृणोति, स शीघ्रं पापानि त्यक्त्वा शिवसायुज्यं प्राप्नोति। गोघ्नः, कृतघ्नः, वीरहन्ता, भ्रूणहन्ता, शरणाघातकः, मित्रद्रोही—पापकर्मकृदपि, मातापितृहन्ता वा—एषां पापानां नाशनं स्तोत्रपाठेन स्यात्। दुष्स्वप्नकाले, महाप्रत्यूहकाले, भीतिकाले वा पठन्, किञ्चिदपि अनिष्टं न लभते। दीर्घायुः, आरोग्यं, धनं, यद्वाञ्छितं तत्सर्वं स्तोत्रपाठेन लभ्यते। पूजाविना स्तोत्रपाठस्य फलमुक्तं; पूजायुक्तस्य तु फलं वर्णयितुं न शक्यते। फलग्रहणं तावत् स्यात्; पठ्यमाने स्तोत्रे, भगवाने अम्बिकासहितः स्वर्गे स्थितः शास्त्रेषु प्रतिपादितम्। अतः, व्योम्नि भगवान् अम्बिकासहितः, कृताञ्जलिः स्थित्वा, स्तोत्रं पठेत्। हे कृष्ण! यः पन्थाः कर्मतपोजपध्यानसंयुक्तः, अस्य लोकस्य परत्र च सिद्धिप्रदः, स ते सम्यक् प्रतिपादितः। अधुना शैवानां महाप्रक्रियाम्, यत्र पूजाहोमजपध्यानतपःदानरूपा, इहैव फलप्रदा, प्रवक्ष्ये। तत्र मन्त्रार्थवित् प्रथमं मन्त्रं सिद्धयेयात्; सिद्धमन्त्रकृतमेव कर्म फलं ददाति, नान्यथा। मन्त्रसिद्धौ अपि, यदि किञ्चिद्दृढं विघ्नमदृष्टं स्यात्, तर्हि धीरः शीघ्रं कर्म न कुर्यात्, विघ्नफलप्रसवात्। तद्विघ्ने सति, तदिहैव निवार्यते; शकुनादीन् परीक्ष्य, प्रथमं प्रायश्चित्तं कुर्यात्। यदि मोहात् अन्यथा कर्म कुर्यात्, लौकिकफलकाम्यया, स फलं नाश्नुते, हास्यपात्रं च भवति। न कदापि, अदृष्टफलश्रद्धया कर्म कुर्यात्; स हि श्रद्धालवः, श्रद्धालवः फलं न प्राप्नुवन्ति। देवस्य दोषो नास्ति, कर्मफलाभावेऽपि; यः नियमानुसारं आचरति, स इहैव फलं पश्यति। मन्त्रसिद्धः, विघ्ननिरासकः, विश्वासयुक्तः, श्रद्धावान् साधकः, स निश्चितं फलं प्राप्नोति। तस्य फललाभाय, ब्रह्मचर्यनिष्ठः स्यात्, रात्रौ हविर्भोजी, क्षीरपाकान्नं वा फलं वा भुञ्जीत। न कदापि, मनसा अपि, हिंसादिकं निषिद्धं कुर्यात्; सदा विभूतिधारणः, शुचिवस्त्रधारी, शुद्धः स्यात्। एवं आचरन्, स्वानुकूलसौम्यदिने, पूर्वोक्तगुणयुक्ते स्थले, पुष्पादिभिः अलङ्कृतः, पूजां कुर्यात्।