दशसु दिशासु संस्थिताः ये रुद्राः ब्रह्माण्डस्य धारकाः, ते सर्वत्र प्रतिष्ठिताः। यत् गौडं, यत् मैमेयम्, यच्च शक्तं तदतिक्रम्य, सर्वं तेषां व्याप्य अस्ति। यद् यद् वाङ्मये अर्थरूपे विद्यमानम्, चेतनाचेतनात्मकं वा, तद् अखिलं सम्यग् अवगम्य, शिवस्य पार्श्वे पूजनीयम् इति निर्दिष्टम्। सर्वे भक्ताः कृताञ्जलिपुटाः, प्रसन्नवदनाः, प्रेम्णा युक्ताः, शिवं देवी च सदा स्नेहेन निरीक्षन्ति। एवं, आवरणपूजां विचिकित्सानिवृत्तये सम्यक् कृत्वा, देवाधिदेवस्य पुनः पूजां कुर्यात् तथा च अक्षयस्य मन्त्रस्य जपं कुर्यात्। तदा शिवायै च तस्यै मह्यं महापूर्वकम्, शुद्धं सुन्दरं च, सुधासदृशं, सुपाकं सुगन्धितं च नैवेद्यं समर्पयेत्। प्रधानं नैवेद्यं द्वात्रिंशद्भागैः सुसंस्कृतम्, न्यूनं तु अल्पैः भागैः; यथाशक्ति श्रद्धया च तानि सम्पाद्य समर्पयेत्। ततः किञ्चित् उदकं आचमनीयार्थं, ताम्बूलं चोपस्करैः सह, दीपाराधनादिकं च कृत्वा, शेषाणि पूजार्थानि सम्यग् सम्पादयेत्। केवलं उत्तमान्नपदार्थान् एव उपकल्पयेत्; यो वित्तवान् भक्तः, स न कदापि कुटिलतया वा छलेन वा आचरितुम् अर्हति। सद्भिः कथ्यते—यो भक्तः कुटिलः, प्रमादी, द्वैधेन वा पूजां करोति, तस्याभीष्टकर्म फलं न प्रसूते। तस्मात्, सर्वप्रमादं परित्यज्य, एकचित्तः, यः फलमिच्छति, स पूजां सम्यग् आचरितुम् अर्हति। एवं पूजां सम्पूर्णां कृत्वा, भक्त्या शिवं देवी च प्रणम्य, मनः स्थिरीकृत्य स्तोत्रं जपेत्। स्तोत्रस्य समाप्तौ पञ्चाक्षरीमन्त्रं सहस्राष्टोत्तरं जपेत् उत्साहेन। मन्त्रं गुरुं च सम्यक् पूजयित्वा, ततो यथायोग्यं श्रद्धया सभासदः पूजयेत्। देवाधिदेवस्य च सर्वावरणैः सह सन्मानपूर्वकं विसर्जनं कृत्वा, मण्डलं साधनानि च गुरवे दद्यात्। अथवा, यथाक्रमं शिवभक्तेभ्यः सर्वं दद्यात्, अथवा शिवक्षेत्रे शिवायै एव समर्पयेत्। वापि, शिवाग्नौ सप्तहोमपूर्वकं सम्यग्, सर्वावरणदेवताः विधिवत् पूजयेत्। एष योगेश्वरः त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः, अतोऽतः अन्यः यज्ञः नास्ति पृथिव्यां। अस्य साधनस्य न किञ्चिद् असाध्यं, यत् लौकिकं यत् पारलौकिकं फलं, तत् लभ्यते। न च अस्य फलस्य निश्चितता अस्ति—इदं फलं, न तदिति; यद् यद् परं श्रेयःस्वरूपं, तत्र एष उत्तमः उपायः। एषोऽपि पुरुषेण न वर्णयितुं शक्यः; यत् अत्र पूज्यते, तत् कामधेनुसदृशं यथायोग्यं फलं ददाति। तथापि, अल्पार्थाय न कदापि उपयुज्यते, यः हि लघ्वर्थे प्रवृत्तः, स महान् अपि लघुत्वं प्राप्नोति। किंच, यद् यद् फलं महद् वा लघु वा, कर्म यदि कृतं, सफलम् एव; सर्वं कर्म महादेवं उद्दिश्यैव कर्तव्यम्। अतः, ये फलानि अन्यथा दुरलभानि—शत्रुविजयं, मृत्युञ्जयं, दृश्यदृश्यादि—तदर्थं बुद्धिमान् एतत् आचरति। महतीषु आपदः—कामातिरेकः, भयम्, दुर्भिक्षम् इत्यादिषु—शान्त्यर्थम् एष विधिः कर्तव्यः। किम् अधिकं वचनीयम्? एष एव महेश्वरः शैवानां महोपद्रवनिवारणाय अस्त्ररूपेण उक्तम्। अतः, एतत् विना अन्यः कोऽपि आत्मनः रक्षणोपायः नास्ति; एवं चिन्त्य, यः कर्म करोति, स शुभं प्राप्नोति। ये शुद्धचित्ताः, केवलं स्तोत्रं जपन्ति, तेऽपि चित्तरुचितमर्थम् अष्टमांशं फलं प्राप्नुवन्ति। यः तु व्रतचर्यया, पर्वदिने, अष्टमीचतुर्दशीदिने वा, स्तोत्रं जपति, स अर्धं फलं प्राप्नोति। यः तु संकल्पपूर्वकं पर्वदिने मासमेकं व्रतं कृत्वा स्तोत्रं जपति, स पूर्णं फलं प्राप्नोति। अहं ते, हे कृष्ण, पञ्चावरणमार्गेण स्तोत्रं प्रवक्ष्यामि, यत्र योगः सिद्ध्यति, तत् पुण्यं कर्म। जय जय ते, एकनाथ जगतः, शम्भो, प्रकृतिं मोहयन्; नित्यचैतन्यस्वरूप, मलवाक्पथातीत, मनोमार्गातीत, सर्वसत्त्वातीत, परमार्थातिगः। जय ते, विशुद्धभोगस्वरूप, सुशोभनकर्मन्, स्वसमशक्तिस्वरूप, शुद्धगुणसागरा। जय ते, अनन्ततेजस्विन्, अनुपमवपुषे, अगम्यविभव, अशान्तमङ्गलनिधे। जय ते, निर्मल, निराधार, अहेतुके उत्पन्न, अविच्छिन्नपरमानन्द, मोक्षकारण। जय ते, परैश्वर्ययुक्त, परमकारुण्यनिधे, पूर्णस्वातन्त्र्ययुक्त, अतुल्यकीर्ति। जय ते, महाविश्वावरण, अनावरण, सर्वातीत, अनुत्तम। जय ते, अद्भुत, न कदापि लघु, अविच्छिन्न, अक्षय, अचिन्त्य, मायातीत, अभावातीत, निर्मल। महाबाहो, महातत्त्व, महागुण, महाकथा, महाबल, महामाया, महारस, महारथ। नमः परमेधसे, नमः कारणेश्वर, नमः शिव, नमः शान्त, नमः शिवातिशय। सर्वं जगत्, देवान् असुरांश्च, त्वयि एव प्रतिष्ठितम् इति।