यः कश्चिद् अक्रोधः स्यात् वा क्रोधवान् अपि वा, योऽपि शिवं स्तोत्रेण यथाविधि पूजयति, स यदि पतितोऽपि स्यात् मोहितोऽपि वा, स एव मुक्तिम् आप्नोति। अथवा षडक्षरमन्त्रेण वा स्तोत्रमन्त्रेण वा देवमेकचित्तः पूजयन्, यः शिवभक्तः क्रोधं जितवान्, स प्राप्तोऽपि अप्राप्तोऽपि सदा सिद्ध एव। अत्र अप्राप्तः अपि प्राप्त इत्येव मन्यते—अत्र संदेहो नास्ति; स ब्रह्मभागेन वा हंसपथे वा विमुक्तः स्यात्। तस्मात् स्तोत्रमन्त्रेण भक्त्या सदा शिवं पूजयेत्—एकवारं द्विवारं त्रिवारं वा, सदा वा। ये महेश्वरं पूजयन्ति, तान् स्वयमेव स्वामिनः विज्ञेयाः; शिवः श्रीमान् केवलं ज्ञानतः आत्मनापि न पूज्यते। स चिरकालं संसारसागरे दुःखानां चक्रे भ्रमति; दुर्लभं मानुषं जन्म लब्ध्वा यो मोहितः शिवं न पूजयति, तस्य तद् जन्म निष्फलम्, न हि मोक्षाय कल्पते। ये तु दुर्लभं मानुषं जन्म लब्ध्वा पिनाकिनं पूजयन्ति, तेषां जन्म सुफलम्; ते पुरुषश्रेष्ठाः स्वार्थं सिध्दवन्तः, ये भवभक्ताः, येषां चेतांसि भवाय नतानि। ये च भवस्मरणे प्रवृत्ताः, ते दुःखं न स्पृशन्ति; रम्याणि गृहाणि, रागाभरणानि, स्त्रियः, धनं च—एतानि सर्वाणि शिवपूजाफलानि भवन्ति, ये महाभोगं सुरेन्द्र्यं वा कामयन्ते। ते सदा हरपदाम्बुजम् अभिलषन्ति; सौभाग्यं, शोभा, तेजस्वित्वं, स्वभावः, विरक्त्या मृदुलं मनः—एतानि च शिवपूजकस्य सिध्यन्ति। धैर्यं कीर्तिश्च लोके तस्य भवति; तस्मात् सर्वं त्यक्त्वा, शिवे एवैकचित्तः, शिवकाम्य् एव शिवपूजां कुर्यात्। शीघ्रं जीवितं गच्छति, यौवनं शीघ्रं गच्छति, व्याधिः अपि शीघ्रं आगच्छति; तस्मात् मृत्योर् आगमने, जरयाः आगमने, इन्द्रियाणां नाशे च, यावत् न एते सन्ति, तावत् पिनाकिनं शङ्करं पूजयेत्। त्रिषु लोकेषु शिवपूजायाः समं धर्मं न विद्यते। एतद् ज्ञात्वा, सदा सादाशिवं यत्नेन पूजयेत्—द्वारपूजनं, तिरस्करणं, गणपूजनं च सम्यक् कुर्यात्। सदा उत्सवम् आचर्य, यथाशक्ति कृपाकाले पूजयेत्, स्वयम् अथवा सेवकेन अपि होमादिकं कृत्वा। कृपागणानां यथाक्रमं बलिं दद्यात्, ततः वाद्ययन्त्रैः सह बहिर्गत्वा तस्मिन् दिशि स्थित्वा पूजयेत्। पुष्पं, धूपं, दीपं, अन्नं, जलं च समर्पयेत्; ततः महावेद्यां पूर्वतः स्थित्वा सम्यक् निवेदयेत्। पश्चात् यद् अन्नं वा अन्यद् वस्तु वा पूर्वं देवाय निवेदितं, तद् अवशिष्टं वा नवशिष्टं वा सर्वं चण्डाय समर्पयेत्। विधिवत् होमं कृत्वा, शेषपूजां समाप्य, यथोक्तं मन्त्रं जपेत्। शिवाज्ञया प्रतिदिनम् उत्सवं कुर्यात्—विशाले तेजस्विनि पात्रे रक्तपद्मैः अलङ्कृते। तत्र दिव्यं पाशुपतास्त्रं आवाह्य पूजयेत्; शिवपात्रं भूषिते विप्रे स्थापयेत्। तस्य रूपं स्थापयित्वा, दीप्तदण्डं धारयित्वा, देवालयस्य बहिः शुभैः शब्दैः सह तिष्ठेत्। नृत्यगीतादिभिः, दीपध्वजादिभिः, त्रिवारं प्रदक्षिणं कुर्यात्—नाति शीघ्रं, नाति मन्दं। महावेद्यां त्रिवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, यजमानः द्वारि कृताञ्जलिः स्थित्वा पुनः प्रविशेत्, अस्त्रं अन्तः नीत्वा विसर्जयेत्। पूर्वोक्तविधिना प्रदक्षिणादिकं कृत्वा, अष्टपुष्पाणि गृहित्वा पूजां समापयेत्। अथ होमविधिं प्रवक्ष्यामि—कुन्डे, भूमौ, वेद्यां, लौहे पात्रे, वा नूतनमृन्मये पात्रे वा। विधिवत् अग्निं स्थाप्य, सम्यग् उपवेश्य, तत्र महादेवं पूजयित्वा होमं कुर्यात्। द्विव्याप्तं वा एकव्याप्तं वा, वृत्तं चतुरश्रम् वा, अग्निकुण्डं कुर्यात्; मण्डलं वेदिकां च निर्मायेत्। अग्निकुण्डं विस्तीर्णं गम्भीरं च कुर्यात्, मध्ये अष्टदलपद्मं कृत्वा, चतुर्भिर्व्याप्तं अङ्गुलिभिः, द्वाभ्याम् अपि वा। तस्य उन्नतिः द्विगुणा व्याप्तेः, नाभिपर्यन्तं नातिक्रामेत्; मध्ये मध्याङ्गुल्या मितं, मध्ये चोर्ध्वाङ्गुल्यन्तरे च। हस्तः चतुर्विंशत्यङ्गुलपरिमितः, तत्र त्रयः द्वौ एको वा मेखलाभागः स्यात्। मृदया सम्यक् सुश्लक्ष्णं दृढं च कुर्यात्, अञ्जनपत्राकारं वा गजाधाराकारं वा। मध्ये मेखलां कुर्यात्, पश्चिमे वा दक्षिणे वा, शोभनां, अग्नेः किंचित् न्यूनां, मन्दमुखीं। मेखला अग्निकुण्डस्य पुरतः किंचित् विवृतां कुर्यात्; वेद्याः उन्नत्याः नियमः नास्ति—मृदुला वा, शर्करायुक्ता वा स्यात्। गोलकं गोमयेन जलान्वितेन कुर्यात्; पात्रपरिमाणं न निर्दिष्टम्। अग्निकुण्डं मृन्मयं स्यात्, वेदिका गोमयजलप्लुष्टा। धौतं पात्रं तप्तं कृत्वा, अन्येन जलप्रक्षालनं कुर्यात्; यथास्वकुलाचारं, अग्निकुण्डे च चिह्नानि लिखेत्। प्रक्षाल्य, कुशैः पुष्पैः वा अग्न्यासनं विचिनुयात्, पूजोपकरणानि च होमोपकरणानि च सम्यक् स्थापयेत्। यानि यानि धौतव्यं, तानि स्नाप्य शुद्धानि कुर्यात्; रत्नमयं वा दारुमयं वा, पण्डितब्राह्मणगृहसमुत्थितं वा। एवं श्रृङ्खलितया, भक्त्या, श्रद्धया च, शिवपूजायाः सर्वविधिं पूजकः सम्यग् आचरन्, महादेवस्य प्रसादं लभते, मोक्षमपि च।