शैवधर्मस्य परमगूढं विधिप्रकारं कथयन्, महर्षिः प्रवोचत्— यः साधकः सर्वाणि भोज्यान्नानि मन्त्रेण संस्कृत्य, वाङ्-निग्रहं कृत्वा सदा भक्षयेत्, तस्य व्रतस्य सिद्धिः सुनिश्चितिता। सः शुद्धेन जलेन, अथवा मन्त्रस्याष्टशतानां जपेन शुद्धीकृत्य, स्नानं कुर्यात्; नद्याः सरसः वा जलेन, यथाशक्ति वा आवेष्टनं कर्तव्यम्। प्रतिदिनं च शैवाग्नौ सप्तभिः, पञ्चभिः, त्रिभिर्वा द्रव्यैः, घृतमात्रेण वा हविर्दानं विधायेत्। एवं यः भक्त्या शिवं पूजयति, तस्य किञ्चिदपि दुर्लभं नास्ति—नास्मिन्लोके, न परत्र च। अन्यथा, एकचित्तः सन्, आहारवर्जनपूर्वकं, सहस्त्रवारं हरमन्त्रं जपेत्, मन्त्रस्य विधिं विना अपि। तस्य न किञ्चिद् दुर्लभं, नापि कुतश्चित् आपद् जायते; अत्रैव ज्ञानं, ऐश्वर्यं, सुखं च लभ्यते, मोक्षश्च सुलभः। नित्यनैमित्तिकयोः कर्मणोः, स्नानं कृत्वा जलभस्माभ्यां, मन्त्रेण च अनुक्रम्य जपं कुर्यात्। शुचिः, केशसंयुतः, यज्ञोपवीती, पवित्रधारी, त्रिपुण्ड्ररुद्राक्षभूषितः, पञ्चाक्षरमन्त्रस्य जपं साधयेत्। ततः शिष्यं सम्पाद्य, पाशुपतव्रतम् स्थाप्य, गुरुत्वेन तं दीक्षयेत्, योगानुसारं वा अन्यथा। यथापूर्वं मण्डलं निर्माय, परं देवमर्चयित्वा, दिग्विभागे च मध्ये पञ्चकलशान् स्थापयेत्। पूर्वे निवृत्तिं, पश्चिमे प्रतिष्ठां, दक्षिणे विद्यां, उत्तरस्यां शान्तिं, मध्ये परां स्थापयेत्। तत्र रक्षणादिकं कृत्वा, धैनवीमुद्रां बन्धयित्वा, कलशेषु मन्त्रजपं विधाय, यथापूर्वं हविर्दानं यावत्सम्पूर्णं कुर्यात्। गुरुः शिष्यं मण्डलेन प्रवेश्य, शिरोविसृतं कृत्वा, तर्पणादिमन्त्रकर्माणि यथापूर्वं समारभेत्। ततो देवानां नाथं पूजयित्वा, अनुमतिं प्रार्थ्य, शिष्यं दीक्षायै उपवेशयेत्। पञ्चकलारूपेण तं सम्यगात्मीकृत्य, मन्त्रदेहं स्थापयित्वा, शिष्यं शिवाय समर्पयेत्। मध्ये स्थितान् निवृत्त्यादिकलशान् क्रमशः गृहीत्वा, शिवस्य हस्तेन शिष्यं दीक्षयेत्। अनन्तरं, शिवस्य हस्तं शिष्यस्य शिरसि स्थापयित्वा, शिवतुल्यं स्थित्वा, शैवाचार्यत्वेन उपदिशेत्। ततो देवतां भूषयित्वा, मण्डले शिवं पूजयेत्, अष्टोत्तरशतं हविर्दत्त्वा, समर्पणं कुर्यात्। पुनः देवदेवं पूजयित्वा, भूमौ प्रणम्य, हस्तौ शिरसि स्थापयित्वा, शिवं निवेदयेत्— "भगवन्, तव प्रसादेन मया अयं आचार्यः कृतः; तव कृपया, देव, दिव्याज्ञां तस्मै प्रयच्छ।" एवं शिवं निवेद्य, शिष्यसहितः पुनः प्रणम्य, दिव्यं शिवशास्त्रं शिवरूपेण पूजयेत्। पुनः शिवस्य अनुमतिं प्रार्थ्य, शिवविद्याग्रन्थं द्वाभ्यां हस्ताभ्यां शिष्याय दद्यात्। तं ग्रन्थं शिरसि स्थापयित्वा, सम्यक् अध्ययनाय उपविश्य, आदरेण पूजयेत्। ततो गुरुः तस्मै राजचिह्नानि दद्यात्, आचार्यत्वं प्राप्य, सः राज्यस्यापि पात्रं भवति। अनन्तरं, प्राचीनाचारानुसारं, शिवशास्त्रेषु निर्दिष्टं, लोकसम्मतं च आचारं शिष्याय उपदिशेत्। शिष्यलक्षणानि शिवशास्त्रेषु निर्दिष्टानि परीक्ष्य, शुद्धीकृत्य, शिवज्ञानं तेषां दद्यात्। एवं शौचं, क्षमा, दया, वैराग्यं, अमत्सर्यं च सर्वथा साधयेत्, न किञ्चिद् कठिनं भवति। एवं शिष्यं सम्यगुपदिश्य, शिवचिह्नेन तं मण्डलात् विसर्जयेत्, सभ्यांश्च शिवकलशाग्न्यादीन् पूजयेत्। ततः गुरुः स्वगणेन सह, यत्र द्वैधं वा उभयं वा दीक्षाविधानं निर्दिष्टं, तत्र एकत्र दीक्षां कुर्यात्। आरम्भे, मार्गशुद्ध्यर्थं जलपात्राणि सम्यक् स्थापयित्वा, दीक्षाव्रतम् आचर्य, अभिषेकं विना सर्वं कुर्यात्। पुनः शिवं पूजयित्वा, मार्गशुद्धिं कृत्वा, तस्यां समाप्तायां देवतां पुनः पूजयेत्। मन्त्रेण हविर्दत्त्वा, देवताः तृप्ताः कृत्वा, प्रभुं आवाह्य, मन्त्रं शिष्यस्य हस्ते स्थापयित्वा, शेषकर्म समापयेत्। अथवा, मन्त्रदीक्षायाः सम्पूर्णतां चिन्तयन्, अभिषेकान्ते मार्गशुद्धिं गुरुः कुर्यात्। तत्र, शान्त्याद्यवस्थाप्रारम्भकं यत्कर्म निर्दिष्टं, तेन त्रितत्त्वशुद्धिं सम्पादयेत्। त्रितत्त्वानि शिवतत्त्वज्ञानात्मन्याख्यानि; शक्तेः शिवः, तस्मात् ज्ञानं, तस्मात् आत्मा उत्पद्यते। शिवेन शान्त्यतीतः मार्गः व्याप्यते, स च परः; ज्ञानेन शेषमार्गः व्याप्यते, आत्मना च सर्वं क्रमशः। ये शिवशास्त्रार्थविदः, शम्भवमन्त्रं दुर्लभमूलं मन्यमानाः, शाक्तदीक्षां घोषयन्ति। एवं, हे कृष्ण, दीक्षाख्यस्य विधेः चतुर्विधस्य च सम्पूर्णं तवोक्तम्; किमन्यत् श्रोतुमिच्छसि? ततः प्रभुं पृच्छति— "भगवन्, ये शैवाश्रमनिष्ठाः, तेषां नित्यनैमित्तिककर्माणि शिवशास्त्रेण निर्दिष्टानि श्रोतुमिच्छामि।" प्रभुः प्रतिपद्य आह— "प्रातः शय्यायाः उत्तिष्ठ्य, स्वपत्नीसमेतं शिवं ध्यानयेत्, स्वकर्म विचारयेत्, सूर्योदयसमये गृहात् निर्गच्छेत्।" एवं परमशिवविधिप्रकारः संक्षेपेणोक्तः।