श्रृणु, धर्मप्रिय! यः नरः सर्वदा, सर्वजीवनं, एकस्मिन्नेव परमभक्त्या, अन्यस्मिन्ननासक्तः, सहस्राष्टकं जपं प्रतिदिनं कुर्यात्, सः परमं पदमवाप्नोति। यश्च लक्षाक्षराणि भक्त्या चतुर् गुणं जपेत्, रात्रौ भोजनशीलः, आत्मसंयमयुक्तश्च, स विधिविधानकर्ता इति ख्यातः। यः किल पूर्वकर्माणि सम्पाद्य नित्यजपपरायणः भवति, तस्य लोके समो नास्ति; स सिद्धः, सिद्धिदः च भवति। स्नात्वा शुचौ देशे, शान्तचित्तः, हृदि माम् एव चिन्तयेत्, ततः स्वगुरुमपि सम्यक् ध्यायेत्। उत्तरदिशं वा पूर्वदिशं वा प्रेक्ष्य, मौनं स्थापयित्वा, एकचित्तः, अग्निवार्यादिभिः पञ्चभूतशुद्धिं कृत्वा, मन्त्रन्यासादिकं विधाय, शरीरं फलप्रदं कृत्वा, उभयोरपि रूपयोः ध्यानं कृत्वा, प्राणापाननिग्रहं चाचरेत्। मन्त्रपीठं, स्वस्वरूपं, ऋषिं, छन्दः, देवतां, बीजं, शक्तिं, तत्त्वं च स्मृत्वा, पञ्चाक्षरं मन्त्रं जपेत्। मनोजपः परमः इति श्रूयते, उपांशुजपः मध्यमः, वाचिकः जपः अधमः इति शास्त्रार्थविद्भिः कथ्यते। परमस्य देवता रुद्रः, मध्यमस्य विष्णुः, अधमस्य ब्रह्मा, इति क्रमशः। मन्त्रस्योच्चारणे, उच्चनीचस्वरेण, स्पष्टास्पष्टाक्षरपदेन वा, यः जपः कृतः, स वाचिकः इति कथ्यते। यत्र केवलं जिह्वायाः सूक्ष्मगमनमस्ति, अथवा मन्दस्वरेण, यथा परे न शृण्वन्ति, स उपांशुजपः इति निर्दिष्टः। मनसा तु अक्षरक्रमेण, पदशः, अर्थचिन्तनपूर्वकं यः जपः, स मनोजपः इति कथ्यते। वाचिकः एकः, उपांशुशतगुणः, मानसिकः सहस्रगुणः, धारणा युक्तः शताधिकः। प्राणनिग्रहसहितः जपः धारणा इति कथ्यते; आदौ अन्ते च धारणा नास्ति चेत् अपि, प्राणनिग्रहः प्रशस्यते। चत्वारिंशद्वारं प्राणनिग्रहं कृत्वा, मन्त्रं स्मरेत्; मन्त्रार्थज्ञानं कृत्वा, यथाशक्ति जपं कुर्यात्। पञ्चवारं, त्रिवारं, एकवारं वा प्राणनिग्रहं कुर्यात्; धारणा युक्तः तत्र श्रेष्ठः। धारणा सहितः सहस्रजपः अपि सिद्धः इति कथ्यते; एतेषां पञ्चानां, यथाशक्ति जपं कुर्यात्। अङ्गुलिपरिमाणेन गणना एका; रेखाभिः अष्टगुणा ज्ञेया; पुत्रजीवबीजैः दशगुणा। शङ्खरत्नैः शतगुणा, प्रवालेन सहस्रगुणा; स्फटिकेन दशसहस्रगुणा, मुक्ताफलैः लक्षगुणा। पद्मबीजैः कोटिगुणा, सुवर्णेन दशकोटिगुणा; कुशग्रन्थैः रुद्राक्षैः वा, अनन्तगुणा स्यात्। त्रिंशद्बीजमाला धनदायिनी, सप्तविंशतिबीजा पुष्टिप्रदा। पञ्चविंशतिबीजा मोक्षदा, पञ्चदशबीजा अभिचारफलप्रदा। अङ्गुष्ठः मोक्षदः, तर्जनी शत्रुनाशिनी, मध्यमाऽर्थदायिनी, अनामिका शान्तिप्रदा। शताष्टकबीजमाला उत्तमा, शतबीजा श्रेष्ठा, पञ्चाशद्बीजा मध्यमा। चतु:षष्टिबीजा हृदयाय उत्तमा; एवं मालया जपं कुर्यात्, न चान्यस्मै दर्शयेत्। कनिष्ठिका 'क्षरिणी' इति कथ्यते, सा जपाय शुभा; अङ्गुष्ठेनान्यैः सह मन्त्रजपः कार्यः। अङ्गुष्ठवर्जितः जपः निष्फलः; गृहे समः, गोष्ठे शतगुणः। पुण्यवने सहस्रगुणः, पुण्यशैले दशसहस्रगुणः, नदीतीरे लक्षगुणः। देवालये कोटिगुणः, मम सन्निधौ अनन्तगुणः; सूर्याग्निगुरुचन्द्रदीपवारिसन्निधौ अपि तथा। ब्राह्मणगवां सन्निधौ जपः प्रशस्यते; पूर्वदिशं प्रेक्ष्य सिद्धिदः, दक्षिणां प्रेक्ष्य अभिचारिकः। पश्चिमां प्रेक्ष्य धनदः, उत्तरां प्रेक्ष्य शान्तिकरः; सूर्याग्निब्राह्मणदेवतागुरुसन्निधौ अपि। द्वेषेण, परेषां सन्निधौ, पगुटिकया, उत्तरीयेन, नतशिरसा, विमुक्तकेशेन, ग्रीवावृत्या मन्त्रं न जपेत्। अशुचिहस्तः, मलिनः, शोकार्तः, क्रोधमत्तकास्त्यजनश्वासायाससमये, जपः न कार्यः। श्वशाण्डालदर्शनं जपे वर्जनीयम्; स्पर्शे शुद्धिं कुर्यात्, वा माम् सह त्वया स्मरेत्। दीपदर्शनं, वा प्राणायामः, उपविष्टः, शयानः, गच्छन्, उत्थितः वा, कर्तुं शक्यते। मार्गे, अशुचिस्थाने, तमसि, प्रसारितपादेन, शुकशयने वा, मन्त्रजपः न कार्यः। यानस्थः, शय्यायाम्, चिन्ताक्लिष्टः अपि, यथाशक्ति सर्वं कुर्यात्; अशक्तः सन्, यथाशक्ति जपं कुर्यात्। किम् बहुना? शृणु संक्षेपेण—शुभाचारः, शुचिः, ध्यानयुक्तः, यः जपति, सः शुभतां प्राप्नोति। आचारः परमो धर्मः, आचारः परं धनम्, आचारः परा विद्या, आचारः परमं पन्थानम्। यो हि नास्ति सम्यगाचारः, स लोके निन्दितः, परत्र च सुखं न विन्दति; तस्मात् सदाचारसम्पन्नः भवेत्।