श्रीभगवतः परमकारुणिकस्य वचनानुसारं, तस्योपरि समर्प्यते परमोत्कृष्टमर्घ्यं रत्नैः सुवर्णेन जलकनकैर्गन्धैः कुशपुष्पैः च समन्वितं, सुवर्णपात्रे निधाय, भगवन्, त्वं दयां कुरु। स त्वं रक्तवर्णः सम्यगाकारः सुवर्णाभरणभूषितः पद्मलोचनः पद्मधारकः ब्रह्मेन्द्रनारायणकारणभूतश्च। तस्मै शिवाय शान्तरूपाय गणसमन्विताय आदिकारणाय, रुद्राय विष्णवे तुभ्यं ब्रह्मणे सूर्यरूपिणे च नमः। यः कश्चित् एकचित्तः सन् सूर्यमण्डले शिवं सम्पूज्य, प्रातः सायं मध्यान्हे च उत्तममर्घ्यं समर्पयति, सः शास्त्रसारभूतानि श्लोकान् सम्यग् नमस्कृत्य पठेत्। भक्तस्य तु न किञ्चिदप्राप्यं, स च दृढं मुक्तिं प्राप्नोति। अतः सदा शिवस्य सूर्यरूपिणः धर्मकामार्थमोक्षसाधनाय मनसा वाचा कर्मणा च पूजनं विधेयम्। ततः देवाः समवेत्य मण्डले स्थितं महेश्वरं दृष्ट्वा सः सर्वस्मात् परं शास्त्रं समुपदिशत्, ततः सः अन्तर्धानं गतः। तत्र ब्राह्मणक्षत्रविट्सम्बन्धिनां पूजार्हत्वं ज्ञात्वा, देवाः देवेशं प्रणम्य यथागतम् अगच्छन्। कालान्तरात् तद् ग्रन्थः लुप्तेऽपि, महेश्वरी पतिसंलापे पतिवक्षःस्थितया पृष्टवती। देवीप्रेरितः सोमधारकः देवः करं प्रसार्य सर्वस्मात् परं शास्त्रं प्रकाशयामास। तन्महेश्वराज्ञया मया अगस्त्येन, दधीचिमुनिना च, लोके तद् ग्रन्थः प्रचालितः। सः स्वयम् युगान्तरप्रत्ययेन त्रिशूलधारी भूत्वा, भक्तानाम् मोक्षाय ज्ञानपरम्परां स्थापयति। ऋभुः सत्यः भार्गवः अङ्गिराः सविता द्विजः मृत्युः शतक्रतुः वसिष्ठः, सारस्वतः त्रिधामा त्रिवृत् ऋषिः शततेजाः धर्मः नारायणः—एवं परम्परया श्रुतम्। स्वरः रक्षः अरुणिः कृतञ्जयः कृतञ्जयः भरद्वाजः गौतमः कविः, वाचःश्रवाः सूक्ष्मायणी तृणबिन्दुः कृष्णः शक्तिः शाक्तेयश्च। जातूकर्त्यः हरिः कृष्णद्वैपायनः मुनिः—तेषां व्यासावताराः योगाचार्याश्च परम्परया शृण्वन्तु। लिङ्गपरम्परायां द्वापरयुगे व्यासावताराः श्रेष्ठव्रताः, तथैव योगाचार्यावताराः त्रिशूलधारिणः शिष्याश्च। प्रत्येकस्थले भगवतश्चत्वारः शिष्याः महाबलिनः, तेषां शिष्याः प्रशिष्याश्च शतानि सहस्राणि च। तेषां प्रभावात् लोके, शिवाज्ञां पालयन्तः पुण्यकृतः परमश्रद्धया भक्ताः मोक्षं प्राप्नुवन्ति। सर्वेषु युगेषु योगाचार्यरूपेण शर्वस्य शिष्यावतारान् मे कथयस्वेति देवी पप्रच्छ। श्वेतः सुतारः मदनः सुहोत्रः कङ्कः लौगाक्षिः महामायः जैगीषव्यः च, दधिवाहः ऋषभः उग्रः अत्रिः सुपालकः गौतमः वेदशिरा, गोकर्णः गुहावासिन् शिखण्डी जटामाली अट्टहासः दारुकः लाङ्गुली, महाकालः शूली दण्डी मुण्डीशः सविष्णुः सोमशर्मा लाकुलीश्वरः—एते वराहकल्पे सप्तममनोः अन्तराले अष्टाविंशति योगाचार्याः प्रत्येकयुगे। तेषां प्रत्येकस्य चत्वारः शान्तचित्ताः शिष्याः। श्वेताद्याः रुश्यान्ताः क्रमशः नामानि श्रूयन्ताम्। श्वेतः श्वेतशिखः श्वेताश्वः श्वेतलोहितः दुन्दुभिः शतरूपः ऋचीकः केतुमान्, विकोशः विकेशः विपाशः पाशनाशनः सुमुखः दुर्मुखः दुर्गमः दुरतिक्रमः, सनत्कुमारः सनकः सनंदः सनातनः सुधामा विरजा शङ्खः अण्डजः, सारस्वतः मेघः मेघवाहः सुवाहकः कपिलः आसुरी पञ्चशिखः बाष्कलः, पराशरः गर्गः भार्गवः अङ्गिराः बलबन्धुः निरामित्रः केतुशृङ्गः तपोधनः, लम्बोदरः लम्बः लम्बात्मा लम्बकेशकः सर्वज्ञः समबुद्धिः साध्यसिद्धिः, सुधामा कश्यपः वसिष्ठः विरजा अत्रिः उग्रः गुरुश्रेष्ठः श्रवणः श्रविष्टकः, कुणिः कुणिबाहुः कुशरीरः कुनेत्रकः काश्यपः उशनाः च्यवनः बृहस्पतिः, उतथ्यः वामदेवः महाकालः महानिलः वाचःश्रवाः सुवीरः श्यावकः यतीश्वरः, हिरण्यनाभः कौशल्यः लोकाक्षिः कुथुमिः सुमन्तुः जैमिनिः कुबन्धः कुशकन्धरः, प्लक्षः दार्भायणी केतुमान् गौतमः भल्लवी मधुपिङ्गः श्वेतकेतुः, उशिजः बृहदश्वः देवलः कविः शालिहोत्रः सुवेषः युवनाश्वः शरद्वसुः, अक्षपादः कणादः उलूकः वत्सः कुलिकः गर्गः मित्रकः रुश्यः—एवं ते सर्वे परम्परया शिवस्य योगविद्यां लोकहिताय प्रचारयन्ति। एवं महेश्वरस्य कृपया योगविद्यायाः परम्परा प्रवहति, येन भक्तजनाः धर्मकामार्थमोक्षलाभाय प्रेरिताः सन्तः शिवस्य अनुग्रहम् अवाप्नुवन्ति।