ततः स उपव्रतधारी, जटिलः श्मश्रुच्छिन्नः एकशिखी वा, स्नात्वा दिशोवस्त्रधारी निर्लज्जः तिष्ठेत्। अथवा भगवद्भक्तः काषायवस्त्रं वा चर्म वा एकवस्त्रं वा वल्कलानि धारयेत्, दण्डं मेखलां च गृह्णीयात्। पादौ प्रक्षालयित्वा पुनः उपविश्य, कायं संयोज्य, शुद्धाग्निसंभूतं विभूतिं सावधानीं समर्पयेत्। षडथर्वणमन्त्रैः, ‘अग्नि’ आदिभिः, क्रमशः शिरःपादान्तं गात्राणि स्पृशन्, तानि अभिषिञ्चेत्। ततः तेनैव क्रमेण, विभूतिं गृह्णन्, ओंकारेण वा शिवनाम्ना वा सर्वाङ्गे छुर्येत्। तत्र त्रियायुषः त्रिरज्जुकं ललाटे लिखित्वा, शिवपदं प्राप्य, शिवयोगं आचरितव्यं। त्रिसन्ध्यादिकं कार्यं अपि कर्तव्यम्; एषा पाशुपतव्रतं, यद् भोगमोक्षप्रदं, बन्धदशां अपहन्ति। बन्धदशां त्यक्त्वा पाशुपतव्रतं स्वीकृत्य, शाश्वतं महादेवम्, लिङ्गरूपेण पूजयेत्। अष्टदलस्वर्णपद्मरूपं, नवरत्नाभूषितं, मध्यसूत्रयुक्तं आसनं निर्मायेत्। यदि समर्थः, अन्यथा रक्तपद्मं श्वेतपद्मं वा, तदपि न स्यात् चेत्, ध्यानमात्रेण आसनं कल्पयेत्। तत्र, पद्ममध्यस्थं लघुलिङ्गं स्फटिकपीठे स्थापयित्वा, विधिपूर्वकं पूजयेत्। लिङ्गं स्थाप्य, शुद्धीकृत्य, आसनं विधाय, पञ्चमुखरूपं ध्यायेत्। पञ्चगव्यादिभिः पूर्णपात्रैः, यथाशक्त्या, अष्टस्रोतसां जलैः स्नापयेत्। सुगन्धद्रव्यैः, कर्पूरचन्दनकुङ्कुमादिभिः, लिङ्गं पीठं च अभ्यज्य, भूषणैः अलङ्कुर्यात्। बिल्वपत्रैः, रक्तश्वेतपद्मैः, नीलपद्मैः, अन्यैः सुगन्धितपुष्पैः, शुभैः उत्तमपत्रैः, दूर्वाक्षतादिभिः, यथाशक्ति, महापूजाविधिना पूजयेत्। धूपं दीपं नैवेद्यं च दद्यात्; यथाशक्ति, शुभविधिं आचरितव्यं। इच्छितानि विशिष्टानि द्रव्याणि, यथोचितप्राप्तानि, व्रते विशेषतः दातव्यानि। श्रीपत्रं, नीलपद्मं, पद्मं च सहस्रं सहस्रं निर्दिष्टं; अन्यः संख्याः शतं अष्टौ च, द्विजश्रेष्ठाः। तथापि बिल्वपत्रं कदापि न वर्जयेत्; एकः सुवर्णपद्मः सहस्रपद्मात् श्रेष्ठः। नीलपद्मादीनां बिल्वपत्रवत् नियमः; अन्येषां पुष्पाणां नास्ति प्रतिबन्धः—यद् उपलब्धं तद् दद्यात्। अष्टार्घ्यं श्रेष्ठं, विशेषतः धूपं च उङ्गनं; वामदेवमुखे चन्दनं, पुरुषमुखे हरितालं। केचित् ईशानमुखे विभूतिं उङ्गनरूपेण दद्यात्; धूपं तत्र न आवश्यकं, अन्यः धूपः निर्दिष्टः—अघोरमुखे श्वेतागुरु, मुखे कृष्णागुरु। पुरुषमुखे गुग्गुलु; सव्ये सौम्यमुखे मुखे सुगन्धितद्रव्याणि; ईशानमुखे विशिष्टं उशीरादिकं धूपं दद्यात्। शर्करा, मधु, कर्पूरं, घृतं, चन्दनागुरुशालाद्रव्यसङ्कल्पः सामान्यनैवेद्यं। कर्पूरवर्तिं घृतदग्धां दद्यात्, ततः दीपश्रेणीं; प्रत्येकं मुखे क्रमशः अर्घ्यं आचमनीयं च दद्यात्। प्रथमव्यूहे, क्रमशः हेरम्बं षण्मुखं च पूजयेत्, ततः ब्रह्माङ्गानि पूज्य, प्रथमव्यूहपूजां समाप्य। द्वितीयव्यूहे, विघ्नेश्वरान् अधिपान् च पूजयेत्; तृतीयव्यूहे, भवाद्यष्टमूर्तीन्। तत्र महादेवः अन्ये च एकादशमूर्तयः सन्ति; चतुर्थव्यूहे, गणाधिपान् सर्वान् पूजयेत्। पद्मबाह्ये, पञ्चमव्यूहे, दशदिक्पालान् आयुधधारिणः, सह अनुचरैः, क्रमशः पूजयेत्। ब्रह्मणः मनसापुत्रान्, सर्वग्रहगणान्, सर्वदेवीदेवान्, सर्वाणि खचराणि भूतानि; पातालवासिनः, ऋषिगणान्, योगिनः, मित्राणि, पक्षिणः, मातरः अपि। दिक्पालान् अनुचरैः सह, सर्वं जगत् चराचरं, शिवस्य तुष्ट्यर्थं, शम्भुगौरवस्वरूपतया पूजयेत्। ततः सम्पूर्णव्यूहपूजावसाने, परमेश्वरं पूज्य, घृतं जलं प्रियं नैवेद्यं भक्त्या हविरूपेण दद्यात्। मुखशुद्ध्यादिकं ताम्बूलं च दद्याद्, पुनः पुष्पैः भूषणैः अलङ्कुर्यात्। दीपार्चनं समाप्य, शेषपूजां कृत्वा, पानपात्रं तदुपकरणं शय्यां च दद्यात्। शशांकसदृशं वस्त्रं, विश्रान्त्यर्थं शय्यां, सर्वं राजोपमं, सर्वथा रमणीयं दद्यात्। प्रतिपूजां कृत्वा, विघ्ननिवारणार्थं स्तोत्रजपं सम्पन्नं, पञ्चाक्षरीमन्त्रम् उच्चारयेत्। प्रदक्षिणं प्रणामं च कृत्वा, आत्मानं समर्पयेत्; ततः, देवस्य पुरतः, गुरुम् ब्राह्मणांश्च पूजयेत्। अर्घ्यं अष्टपुष्पाणि दत्वा, लिङ्गात् देवस्य विसर्जनं कुर्यात्, अग्निं च यथाविधि शमयित्वा, तस्यापि विसर्जनं कुर्यात्।