देवाः विष्णुना अग्रणीभूताः परमेश्वरं दृष्ट्वा, हर्षिताः सन्तः, तथापि भयग्रस्ताः अभवन्, तं महेश्वरं नमस्कारं चक्रुः। तेषां देवतानां भयमवलोक्य, हरः, नमितजनदुःखहरः, पार्वतीं निरीक्ष्य स्मितं कृत्वा इदं वचनं उवाच— “मा भयिष्ट देवाः, यूयं मम एव जनाः। अनुग्रहदानेनैव दण्डः दत्तः, दयालुना मया। यूष्माकं अपराधः क्षमितः, अमराः। यदा क्रुद्धोऽस्मि, न पदं न जीवितं भवति।" एवं शर्वेण अप्रमेयतेजसा उक्ताः, सर्वे देवाः, संशयमुक्ताः, हर्षात् नृत्यन्ति स्म। तेषां चित्तानि निर्मलानि, आनन्दमग्नानि, स्वर्गवासिनः शंकरं स्तोतुं आरभन्त। “त्वमेव जगतां स्रष्टा, पालकः, संहर्ता च; त्वं परमेश्वरः, कविविष्णुरुद्ररूपधारी, गुणत्रयाधारः। नमस्ते सर्वरूपाय, विश्वस्रष्ट्रे, पावकाय; निराकाराय भक्तानां कृते सुखरूपधारिणे।" “चन्द्रः, देवेश, तव करुणया समाहितः, शंकर; अस्तं गत्वा सूर्यकिरणैः सुखं प्राप्तवान्। सीमन्तिनी, पतिहता, तव पूजया, चन्द्रव्रतस्य फलात्, अतुल्यं सौभाग्यम् पुत्रांश्च प्राप्तवती। श्रीकराय तव परमधाम प्रदत्तम्; त्वं राजमण्डलैः अजेयः, सुदर्शन। अनुकम्पासागरः मेदुरं तस्य भार्यया सह उद्धृतवान्; तव कृते शारदा विधवा पतिसंयुक्ता अभवत्।" “भद्रायुषः दारिद्र्यं छित्वा सुखं दत्तम्; सौमिनी तव सेवया संसारबन्धनात् विमुक्ता। शम्भो, नदीनाथ, रजःसत्त्वतमोभिः भूतहितेच्छया सृष्टिस्थितिलयकर्ता। सर्वमदविनाशकः, सर्वतेजःप्रकाशकः, सर्वज्ञानगूढः, अनुग्रहप्रदाता। त्वत्तः सर्वं, त्वं सर्वं, त्वयि सर्वं, गिरिश; त्रिवारं रक्ष रक्ष, कृपां कुरु।" ततः तस्मिन्नवसरे ब्रह्मा अञ्जलिं कृत्वा, प्रणम्य, अवसरं लब्ध्वा त्रिशूलधारिणं याचितवान्— “जयस्ते, देव, महादेव, नमितजनदुःखहर! एतेषु अपराधेषु, त्वदन्यः कोऽनुग्रहं ददाति? ये युद्धे पराजिताः पूर्वं, पुनः भविष्यन्ति; परमेश्वरः प्रसन्नः चेत्, पुनःस्थापनं को न यास्यति? यद् दोषं देवदेवैः युद्धे कृतम्, तद् तव स्वीकृत्यैः भूषितं मन्येत।" एवं ब्रह्मणा, सृष्टिपतिना, उक्तः, देवदेवः देवीमुखं निरीक्ष्य, मृदुस्मितं चकार। ब्रह्मणः पुत्रवत् स्नेहात्, प्रभुः, पद्मजादिभ्यः देवदिगणाय, पूर्ववत् अंगानि पुनः दत्तवान्। तासां देवीदिव्यमातृणां, पूर्वदण्डितानां, गिरिशः तद्वद् अंगानि पुनः स्थापयामास। किन्तु दक्षाय, भगवतः, ब्रह्मा स्वयं, पितामहः, तस्य पापानुसारं वृद्धअजमुखं दत्तवान्। सः, चेतनां प्राप्त्वा, जीवितं दृष्ट्वा, भयभीतः, अञ्जलिं कृत्वा, शम्भुं स्तुत्वा, बहु विलपन् उवाच— “जयस्ते, प्रभो, विश्वनाथ, लोकानुग्रहदाता! कृपां कुरु, महेश्वर, अपराधं क्षम। त्वमेव जगतां स्रष्टा, पालकः, संहर्ता; विष्ण्वादीनां अधिपतित्वं विशेषतः अहं अवगतम्। त्वया सर्वं विस्तारितं व्यापितं सृष्टं, न विनष्टं; अच्युतादिभिः तव कोऽधिको नास्ति।" एवं सः, व्याकुलः, भयभीतः, व्याकुलवाक्यः, अपराधी अभवत्। तं वदन्तं, पितरं ब्रह्माणं प्रसादयितुं इच्छन्, प्रभुः, अचलनाथः, गणाधिपत्यं अक्षयं दत्तवान्। तैः शंकरः, गिरिजापतिः, विनययुक्तैः वाक्यैः स्तुतः। “जयस्ते, शंकर, देवाधिदेव, महागुरो, दीनरक्षक! कृपां कुरु, महेशान, अपराधं क्षम।" “यज्ञरक्षक, यज्ञनाथ, यज्ञविनाशक, श्मशाननाथ, कृपां कुरु, अपराधं क्षम। देवदेव, परमेश्वर, भक्तजीवनपोषक, दुष्टदण्डदाता, स्वामिन्, कृपां कुरु; नमस्ते। त्वं दुष्टानां, अविदुषां, मदविनाशकः; विशेषतः, भक्तचित्तानां सतां रक्षकः। तव कर्माणि अद्भुतानि; तव करुणया, सर्वापराधाः क्षम्यन्ते; तव महत्त्वं दीनानां प्रेम।" एवं ब्रह्मणा अन्यैश्च अमरैः स्तुतः, महेश्वरः, करुणासागरः, भक्तवत्सलः, तुष्टः अभवत्। सः ब्रह्मणं देवगणं च अनुग्रहं दत्तवान्; शंकरः, दीनमित्रः, मनुष्यानपि प्रसन्नः आशीः दत्तवान्। ततः, परमदयालुः परमेश्वरः, सर्वेषां भयं स्मितेन हृत्वा, शरणागतान् देवतान् प्रति उवाच— “यदत्र देवैः, भाग्याज्ञया प्रेरितैः, कृतं, शरणागतैः, तद् सर्वं मया विस्मृतं।" एवं शिवस्य अनुग्रहात्, देवाः स्वस्ति, आनन्दं, क्षमा च प्राप्ताः।