शुभा प्रकृतिः, प्रकृतिनायिका, प्रकृतितः परा, प्रकृतिसुन्दरी—एषा जयति। जयति अव्यभिचारिणी महामाया, जयति अव्यभिचारिणी कामधेनु, जयति अव्यभिचारिणी महालीलाऽपि, जयति अव्यभिचारिणी महाबलम्। जयति जगज्जननी, जयति जगद्रूपा, जयति जगद्धारिणी, जयति जगत्सखी। जयति नित्यराज्यधारिणी, जयति नित्यकालरूपा, जयति नित्यरूपा, जयति नित्यशिष्या। जयति त्रिस्वरूपसृष्टिकर्त्री, जयति त्रिस्वरूपरक्षिका, जयति त्रिस्वरूपसंहारिणी, जयति त्रिस्वरूपनायिका। जयति तव दृष्ट्या जगत्कारणविस्तारिणी, जयति तव उदासीनदृष्ट्या भूतविलयाग्निसंभवकारिणी। जयति देवि, या देवैरपि अगम्या, स्वसूक्ष्मरूपदर्शनेन दीप्तिमती; जयति स्थूलशक्तिस्वामिनि, सर्वचराचरव्यापिनि। जयति तव एकस्मिन नाम्नि सर्वतत्त्वसंघातः; जयति दैत्यशिरःस्थिता श्रेष्ठनायिका। जयति शरणागतसंरक्षणव्यवस्थायां कुशलतमाऽसि; जयति संसारविषवृक्षबीजमूलहरिणी। जयति क्षेत्रपालवीर्यपराक्रमविभाविनी; जयति विश्वातिरिक्तवर्तिनी, सर्वश्रियः त्यक्तवती। जयति पञ्चार्थसाधनपरमामृतस्वरूपा; जयति पञ्चार्थज्ञानस्तोत्रमूर्तिः। जयति संसारमहाव्याध्यौषधश्रेष्ठा; जयति प्राचीनमलाज्ञानतमोनाशिनी चन्द्रिका। जयति त्रिपुरत्रिकालानलरूपा; जयति त्रिपुरभैरवी; जयति त्रिगुणातीताऽसि; जयति त्रिगुणनाशिनी। जयति सर्वज्ञप्रथमाऽसि; जयति सर्वबोधिनी; जयति दिव्याङ्गबहुलालङ्कृता; जयति कामदायिनी। तव परमधाम कुतः, भगवन्, मम तु निःसारवचनानि कुतः? तथापि, भक्त्या, यद्वदामि, तद् क्षमस्व। एवं उत्तमैः वाक्यैः संबोधितः विश्वकर्मा, चतुर्मुखः, पुनःपुनः रुद्रं रुद्राण्याञ्च प्रणमामास। एषा उत्तमा पावनी स्तुतिः ब्रह्मणा उक्ता, अर्धनारीश्वरनाम्नी, शिवपार्वतीयोः प्रीतिदायिनी। यः भक्त्या एतत् पठति, वा अन्यस्मै पाठयति, तस्य फलं लभते, शिवपार्वतीयोः प्रीतिदायिनी हि। शङ्करयोः द्वयोः रूपयोः, सर्वभूतभुवनसृष्टिस्थितयोः, जन्मनाशवर्जितयोः, श्रेष्ठनरनार्याङ्गधारिणयोः, अहं नित्यं नमामि। ततः महादेवः, महागम्भीरमेघनिनादवचनः, मधुरगम्भीरशुभनिर्मलवाक्यैः अभ्यवदत्। तस्य वाक्यं अर्थपूर्णं, राजलक्षणयुक्तं, शुद्धं, सर्वविषयव्यञ्जनकुशलम्। पूर्वं मनोज्ञस्मितपूर्वकं, प्रभुः प्रसन्नः, विश्वकर्माणम् उवाच। “वत्स, वत्स, महाभाग, पुत्र, पितामह! सर्वाणि तव वचनानि पूर्णतया जानामि। त्वया भूतवृद्ध्यर्थं तपः कृतम्; तेन तपसा अहं तुष्टः, कामं दास्यामि।” एवं स्वभावेन मधुरं वचनम् उक्त्वा, परमेश्वरः हरः स्वस्य स्वरूपांशेन देवीं ससर्ज। ये ब्रह्मविदः, ताम् देवीम् दिव्यगुणयुक्तां, परमशक्तिं, परमात्मानं, भवम् इति घोषयन्ति। तस्यां जन्म, मृत्यु, जरादिकं नास्ति; सा भवानी भवरूपात् अभवत्। वाचः, मनः, इन्द्रियाणि तस्याः प्रत्युत्तिष्ठन्ति; सा स्वस्वामिनः शरीरांशात् जातवत् इव प्रकटिता। सा स्वमाहात्म्येन सर्वं जगत् व्याप्य, मूर्तिमती इव अद्भुतरूपा दृष्टा। सा मायया सर्वं जगत् मोहयति; प्रभोः उत्पन्ना, सत्यं तु अजायमानाऽसि। तस्याः परमस्वरूपं देवैरपि न गम्यते; सा जगदधिपः, पृथग्, स्वस्वामिनः शरीरात् उत्पन्ना। ताम् परमां देवीं, सर्वलोकाधिपतिं, सर्वज्ञां, सर्वव्यापिनीं, सूक्ष्मां, सत्-असत्-विवर्जितां दृष्ट्वा, सा परमेश्वरी, स्वदीप्त्या जगत् प्रकाशयन्ती, विराट्, ताम् प्रणम्य, प्रार्थयामास। “देवि, अहं भगवता आदौ सृष्टः, त्वं सर्वलोकसाराऽसि; सृष्ट्यादिके नियुक्तः, अहं सर्वं जगत् सृजामि। देवाः, अन्ये च, मया मनसा सृजिताः; पुनःपुनः सृज्यमाना, न वृद्धिं यान्ति। केवलं द्वयेन उत्पन्नाः, परमसृष्टिसूत्रेण, सर्वपुत्रान् पोषयितुम् इच्छामि। तव स्त्रीवंशः पूर्वं न जातः; अतः, स्त्रीवंशसृष्ट्यशक्तिर्मयि नास्ति। सर्वशक्तयः तव एव प्रसूताः; सर्वत्र त्वं सर्वेषां शक्तिदायिनी। त्वाम् एव वरदां, मायां, देवाधिपां, चराचरवृद्ध्यर्थं, आत्मांशेन, सर्वव्यापिनि, प्रार्थये। दक्षस्य पुत्री भव, मम पुत्र, संसारनाशिनी।” इति देवीं ब्रह्मा, ब्रह्मस्रोतः, याचितवान्।