एवं ब्रह्मणा समुपस्थितः स भगवान् परमेश्वरः स्मयमानः प्रहसन् ब्रह्माणमुवाच— “मया न काचिद् अशुभसृष्टिः कृता; त्वमेव अशुभान् प्रजाः सृजसि।” ये तु मया मनसा सृष्टाः, ते सर्वे महात्मानः, महाबलिनः, मम सहचारिणो यज्ञनिष्ठाश्च सन्ति। इति उक्त्वा प्रजापतिनां प्रभुः हरः रुद्रैः सहितः सृष्टेः कार्यात् निवृत्तः, पृथग् अवस्थायाम् स्थितवान्। तस्मात् प्रभृति स देवो न पुनः शुभप्रजाः सृजति; धैर्येण स्थित्वा, वीर्यं मूर्ध्नि धारयन्, प्रजाविलयपर्यन्तं स्थितवान्। अनन्तरं, ये प्रजाः ब्रह्मणा सृष्टाः, ताः वर्धितुं न शेकुः; तदा ब्रह्मा संकल्पयामास यथा सृष्टिः संयोगेन भवेत्। पूर्वं हि स्त्रीवंशो न उत्पन्नः, तस्मात् पितामहः संयोगेन सृष्टिं कर्तुं न अशकत्। तदा सः निश्चित्य, प्रजावृद्धये परमेश्वरः प्रार्थनीय इति मनसा संकल्प्य, जगदात्मा ब्रह्मा तपः समारब्धवान्। परमेश्वरस्य अनुग्रहेण विना प्रजाः न वर्धेरन् इति निश्चित्य, सः विश्वात्मा तपस्यायाम् प्रवृत्तः। तदा आद्या पराशक्ति अनन्ता, लोकबीजं, सूक्ष्मा, विशुद्धा, अन्तःप्रत्ययगम्या, मनोहररूपा, निर्गुणा, सर्वप्रपञ्चातीताऽद्वैता, अविभाग्या, अचला, आकाशात् व्यापिनी, नित्यसन्निहिता परमेश्वरस्य पार्श्वे स्थित्वा, तां पराशक्तिं हृदि ध्यात्वा ब्रह्मा त्रिनेत्रं परमेश्वरं परमं तपः अकरोत्। तस्य तपसः प्रभावेन, परमेठिनः तदनुष्ठानात्, तस्य जनकः शीघ्रं तुष्टः अभवत्। ततः परमेश्वरः हरः, स्वांशेन रूपं प्रविश्य, अर्धनारीश्वररूपेण प्रादुरभूत्। तं तमिस्रातीतं, अव्ययं, अद्वितीयं, अनिर्वचनीयम्, अजं, अप्राकृतं, यः अप्रसूतैः न दृश्यते, तं परमेश्वरं ब्रह्मा अपश्यत्। सर्वलोककर्तारं, सर्वलोकाधिपतिं, सर्वसृष्ट्यधिष्ठानशक्तिसंयुक्तं, अगम्यं, अरूपं, अमेयं, अजं, ध्रुवं, अचलम्, निर्गुणं, शान्तं, अनन्तमाहात्म्यनिलयं, सर्वव्यापिनं, सर्वदं, सर्वभावाभाववर्जितं, सर्वोपमातीतं, शरण्यं, नित्यं, शिवं, तं समुपलभ्य ब्रह्मा साष्टाङ्गं प्रणम्य, कृताञ्जलिः श्रद्धाभक्तिसंयुक्तैः वाक्यैः स्तुतिं चकार। सत्यार्थैः, सर्वार्थसम्पूर्णैः, वेदसारसमृद्धैः, सूक्ष्मार्थयुक्तैः स्तोत्रैः सः देवदेव्या स्तुतिं अकरोत्— “जय ते देव, महादेव! जय सर्वेश्वर! जय सर्वगुणश्रेष्ठ! जय सर्वदेवाधिपति! जय शुभे प्रकृते! जय प्रकृतिप्रवर्तक! जय प्रकृत्यतिक्रान्त! जय प्रकृतिशोभने! जय मायामहासिद्धे! जय कामदायिनि! जय लीलामहासिद्धे! जय बलमहासिद्धे! जय जगन्मातः! जय जगदात्मनि! जय जगद्धात्रि! जय जगद्बन्धो! जय नित्यैश्वर्यधारिणि! जय नित्यकाल! जय नित्यरूप! जय नित्यसचिव! जय त्र्यात्मसृष्टिकर्तृ! जय त्र्यात्मपालक! जय त्र्यात्मनाशक! जय त्र्यात्मनायक! जय दृष्ट्यैव जगत्कारणविस्तारिणि! जय दृष्ट्यैव तत्त्वदाहकवह्निसंजाति! जय देव, देवैरप्यगम्य! जय स्वात्मदर्शनरूपशोभे! जय स्थूलशक्त्यधिपते, सर्वचराचरव्याप्त! जय यस्यैकनाम्नि सर्वतत्त्वानि संनिहितानि! जय शिरोदानवश्रेष्ठाधिपते! जय शरणागतपालनव्यवस्थासु कौशलश्रेष्ठ! जय संसारवृक्षविषबीजमूलच्छेदक! जय क्षेत्रपालवीर्यशौर्यपराक्रमप्रदर्शक! जय विश्वबाह्य, सर्वश्रीपरित्यागी! जय पञ्चार्थोपासनामृतश्रेष्ठ! जय पञ्चार्थज्ञानामृतस्तोत्रस्वरूप! जय महाभयसंसाररोगवैद्यश्रेष्ठ! जय मलाज्ञानतिमिरच्छेदनचन्द्रांशु! जय त्रिपुरदाहक, त्रिकालाग्नि! जय त्रिपुरभैरवि! जय त्रिगुणातीत! जय त्रिगुणनाशक! जय सर्वज्ञ! जय सर्वोत्थापक! जय बहुदिव्याङ्गभूषित! जय कामद! क्व तव परमस्थानं, क्व च मम तुच्छवाक्यानि? तथापि भक्त्या प्रलपन् मां क्षमस्व प्रभो।” इति ब्रह्मणा एवमुक्तः, विश्वकर्मा चतुर्मुखः पुनः पुनः रुद्रं रुद्राणीं च प्रणम्य, तेनोक्तं स्तोत्रं श्रेष्ठं पुण्यं “अर्धनारीश्वर” इति प्रसिद्धं, शिवपार्वत्योरानन्ददायकं। यः श्रद्धया पठति, वा अन्याय उपदिशति, तेन शिवपार्वत्योरानन्देन फलमवाप्नोति। शङ्करस्य तयोः रूपयोः, सर्वभूतभुवनसृष्टिसंस्थायकयोः, जन्मविनाशरहितयोः, श्रेष्ठपुरुषस्त्रीशरीरधारिणोः, सदा नमामि। एवमुक्ते, महादेवः सुमेघगम्भीरध्वनिना, मधुरैः, गूढैः, शुभैः, निर्दोषैः वचोभिः ब्रह्माणं प्रति प्रीत्या वाक्यमुवाच।