शिवपुराणम्

शिवस्य आज्ञया, सर्ववर्णाश्रमिणः स्त्रियः शूद्राश्चापि, विशेषतः प्रणवेन सह, सदा रुद्राक्षाणि धारयितव्यानि इति निश्चितम्। ये दिवा रात्रिकर्मणा वा, रात्रौ दिवाकर्मणा वा, रुद्राक्षं धारयन्ति, ते प्रातः सायं मध्याह्ने च सर्वपापैः विमुच्यन्ते। ये लोके त्रिपुण्ड्रं धारयन्ति, जटिलाः भवन्ति, रुद्राक्षं च वहन्ति, केवलं ते एव इमं लोकं प्राप्नुवन्ति। यः शिरसि एकं रुद्राक्षं धारयति, ललाटमध्यभागे त्रिपुण्ड्रं लिखति, पञ्चाक्षरीं जपत्यपि, स धर्मिष्ठैः सत्कार्यः। यस्य शरीरे रुद्राक्षं नास्ति, ललाटे त्रिपुण्ड्रं न दृश्यते, वदने पञ्चाक्षरी न वर्तते, तं यमस्य गृहमानीयताम्। रुद्राक्षं भस्म च येन धृतमपि, तस्य शक्तिं जानन् वा न जानन् वा, सः नित्यं पूज्यः, कदापि न तिरस्कर्तव्यः। एवं कालनाम्ना स्वैः अनुचरैः आज्ञा दत्ता, तदवगम्य सर्वे ते विस्मितचित्ताः तूष्णीं स्थितवन्तः। तस्मात् हे महादेवि, रुद्राक्षः महापापनाशकः, मम प्रियतमः, शुद्धः, महापावनश्च, हे पार्वति। यः हस्ते, भुजे, शिरसि वा रुद्राक्षं धारयति, सः सर्वभूतैः अप्राप्यः भवति, भूमौ रुद्ररूपेण विचरति। सर्वैः देवदैत्यैः सः नित्यं पूजनीयः, दृष्ट्वा एव पापविनाशः स्यात्, यथा शिवस्य तथैव। ध्यानज्ञाननिष्ठोऽपि नो चेत्, यः रुद्राक्षं धारयति, सः सर्वपापैः विमुक्तः, परमां गतिं प्राप्नोति। रुद्राक्षेण मन्त्रोच्चारणात् कोटिगुणं पुण्यं लभ्यते, धारयता दशकोटिगुणं पुण्यं स्यात्। यावत् जीवन्मात्रस्य शरीरे रुद्राक्षं तिष्ठति, तावत् मृत्युः लघुः अपि तं न बाधते, हे देवि। यः रुद्राक्षैः शोभमानः, त्रिपुण्ड्रलाञ्छितः, मृत्युञ्जयमन्त्रं जपति, तस्य दर्शनात् रुद्रफलप्राप्तिः भवति। सः पञ्चदेवताभ्यः सर्वदेवेभ्यश्च प्रियः, भक्तः रुद्राक्षमालया सर्वान् मन्त्रान् जपेत्, हे प्रिये। विष्णुभक्ताद्यपि रुद्राक्षं धारयन्ति, न संशयः; विशेषतः रुद्रभक्तः सदा रुद्राक्षं धारयेत्। नानाविधानि रुद्राक्षाणि उक्तानि, तेषां भेदान् वक्ष्यामि, शृणु भक्त्या, हे पार्वति, तानि भोगमोक्षप्रदानी। एकमुखं रुद्राक्षं शिवः स्वयमेव, भोगमोक्षप्रदः; तस्य दर्शनमात्रेण ब्रह्महत्या क्षयः। यत्र तद् पूज्यते, तत्र लक्ष्मीः न कदापि गच्छति; सर्वविघ्ननाशः, सर्वकामसिद्धिः च स्यात्। द्विमुखं रुद्राक्षं देवाधिदेवः, सर्वकामफलप्रदः; विशेषतः सः गोहत्यानाशनं शीघ्रं करोति। त्रिमुखं रुद्राक्षं सदा सिद्धिप्रदायकम्, तस्य प्रभावात् सर्वविद्या दृढा भवति। चतुरमुखं रुद्राक्षं ब्रह्मा एव, पुरुषवधपापं नाशयति, दर्शनस्पर्शाभ्यां च त्वरितं धर्मार्थकाममोक्षं ददाति। पञ्चमुखः स्वयम्भू रुद्रः कालाग्निः, सर्वेषां मोक्षदः, सर्वकामफलप्रदः। पञ्चमुखेन रुद्राक्षेण सर्वे निषिद्धगमनादिपापानि, दूषणभोजनादीनि च नश्यन्ति। षण्मुखः कार्तिकेयः दक्षिणभुजे धार्यः, ब्रह्महत्यादिपापात् विमोचयति, न संशयः। सप्तमुखी महेशानी अनङ्गाख्या, धारयता दरिद्रः अपि देवेश्वरः भवति। अष्टमुखं रुद्राक्षं वसुभैरवरूपं, धारयता पूर्णायुः भवति; मृतः अपि त्रिशूलधारी भवति। नवमुखः भैरवः, कपिलः ऋषिः, दुर्गा अधिष्ठात्री, महेश्वरी नवधा; येन स श्रद्धया वामहस्ते धार्यते, सः सर्वेश्वरः मम तुल्य एव भवति। दशमुखी महेशानी जनार्दनः स्वयम्, धारयता सर्वकामसिद्धिः। एकादशमुखं रुद्राक्षं, हे परमे, रुद्रेण सह धारयता सर्वत्र विजयो भवति। द्वादशमुखं रुद्राक्षं शिरसि धार्यं, तत्र सर्वे आदित्याः स्थिताः। त्रयोदशमुखं रुद्राक्षं विश्वेदेवः, धारयता सर्वकामफलमङ्गलानि लभ्यन्ते। चतुर्दशमुखं रुद्राक्षं परं शिवरूपं, श्रद्धया शिरसि धारयता सर्वपापविनाशः स्यात्। एवं मुखभेदेन रुद्राक्षविधानं निरूपितम्। श्रद्धया भक्त्या च मन्त्रैः सह रुद्राक्षं धारयेत्, सर्वाभिलषितसिद्धये, देवेषु आलस्यं विना। मन्त्रं विना रुद्राक्षं यो धारयति, स चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं कालं घोरनरकं याति। रुद्राक्षालङ्कृतं दृष्ट्वा, भूतप्रेतपिशाचडाकिनिशाकिन्यः च अन्ये च दुष्टाः दूरं पलायन्ते। यक्ष्मयादिकमायाकृतदोषमपि, रुद्राक्षालङ्कृतं दृष्ट्वा, तस्य रूपात् भीता दूरं गच्छन्ति। रुद्राक्षालङ्कृतं दृष्ट्वा, शिवो विष्णुर्गणपतिः सूर्यादयः सर्वे देवाः, हे पार्वति, तुष्टाः भवन्ति।