शिवपुराणम्

एकः धर्मात्मा महादेवस्य अक्षरं लिङ्गरूपं बिल्ववृक्षस्य मूलदेशे पूजयन् निश्चयेन शिवं प्राप्नोति। यः बिल्वमूलस्थले शिरः जलैः अभिषिञ्चति, स सर्वतीर्थस्नानफलम् लभते, भूमौ शुद्धः भवति। बिल्वमूलस्य समीपे उत्तमं जलपूर्णं सरः यत्र अस्ति, तं महादेवः दृष्ट्वा परमं तुष्टिं प्राप्नोति। यः बिल्वमूलं गन्धैः, पुष्पैः, अन्यैः च पूजयति, स शिवलोकं प्राप्नोति, तस्य वंशः समृद्धिम्, सुखं च वर्धते। यः बिल्वमूलस्थले श्रद्धया दीपानां पंक्तिं विधाय पूजयति, तत्त्वज्ञानसम्पन्नः स महेशे लीयते। बिल्वपत्रयुक्तं शाखां हस्ते कृत्वा बिल्वं पूजयन् पापात् विमुक्तः भवति। यः भक्त्या बिल्वमूलस्थले शिवभक्तं भोजयति, एकवारं वा कोटिवारं वा, तस्य पुण्यं तावत् गुणितं भवति। यः बिल्वमूलस्थले शिवभक्ताय क्षीरं वा घृतमिश्रं भोजनं ददाति, स कदाचित् दरिद्रः न भवति। शिवलिङ्गस्य पूजनं तस्य अङ्गैः उपाङ्गैः च द्विविधं उच्यते—गृहस्थैः तथा संन्यस्तैः, तदनुसारं भेदः। गृहस्थाः पादपीठादिकं सर्वं विधिवत् पूजयितुम् अर्हन्ति। स्नानान्ते तु शुद्धं तिलान्नं निवेदयेत्, पूजार्पणान्ते लिङ्गं शुद्धपात्रे निक्षिप्य गृहे पृथक् स्थापयेत्। संन्यस्ताः हस्तैः पूजनं कुर्वन्ति, स्वं भोजनं निवेदयन्ति; संन्यस्तानां सूक्ष्मलिङ्गं एव योग्यं मन्यते। विभूत्याः पूजनं च, विभूतिं च निवेदयेत्; पूजनानन्तरं लिङ्गं शिरसि स्थापयेत्। ततः शौनकः सूतं व्यासशिष्यं नमस्कृत्य प्रश्नं पप्रच्छ—व्यासात् स्वयं विभूतेः परमं माहात्म्यं वद। तथा रुद्राक्षस्य परमं माहात्म्यं, शिवनाम्नः च—एतानि त्रयाणि, हर्षितचित्तानां भक्तानां कृते स्नेहात् कथय। पुण्यात्मभिः त्वं पृष्टः, तद् लोकहिताय; त्वं भाग्यवान्, शुद्धः, कुलरत्नं च। येषां शिवः परमदेवता, सदाशिवकथाः तेषां सदा प्रियाः। ये शिवं एवं पूजयन्ति, तेषां जीवनं सफलम्, कुलं चोन्नतं भवति। येषां शिव, सदाशिव, शिव—एतानि नामानि सदा ओष्ठे, तेषां पापानि स्पृशन्ति न, यथा काष्ठं खदिरस्य कर्षणेन कर्षितं न भवति। शिवायनाय नमः; तस्य मुखे शिवनामोच्चारणात्, तन्मुखं तीर्थस्वरूपं, सर्वपापकृद् भवति। यः हर्षेण तन्मुखं पश्यति, तीर्थस्नानफलं प्राप्नोति। यत्र एते त्रयः सदा तिष्ठन्ति, तत् स्थलम् अत्युत्तमं, तत्र दर्शनात् त्रिस्रोतसां संगमस्नानपुण्यं लभ्यते। शिवनाम, विभूति, रुद्राक्ष—एते त्रयः सर्वश्रेष्ठाः, त्रिस्रोतसां संगमसमाः। येषां शरीरस्थे एते त्रयः, तं दृष्ट्वा पापक्षयः भवति, दुर्लभं च तस्य दर्शनम्। तत्र दर्शनं संगमस्नानसमं; यः तद् न जानाति, स महापापी। ये शरीरस्थे विभूतिं वा रुद्राक्षं वा धारयन्ति न, शिवयुक्तं वचनं न भाषन्ति, तं त्याज्यं मन्यते। यथा गङ्गा शैवा, यमुना पूज्या, तथा रुद्राक्षः सर्वपापनाशकः विधिजैः कथितः। येषां शरीरस्थे एते त्रयः, तैः एकीकृतं फलं लभ्यते; एकत्रितस्नानफलं ज्ञातं बुद्धिमद्भिः। एवं पूर्वं ब्रह्मणा समता स्थापितः; यत् उत्पद्यते, तत् समं; तस्मात् बुद्धिमद्भिः सदा धार्यं। तस्माद् दिनाद् ब्रह्मा, विष्णु, अन्यैः त्रयः ध्रियन्ते; तेषां दर्शनात् पापक्षयः। एतत् फलं त्रयस्य नाम्नः उक्तम्; तस्य greatness विस्तारतः वदितव्यं। शैवशास्त्रविदः ऋषयः, देवाः च, श्रद्धया तस्य माहात्म्यं शृण्वन्ति। गूढं शास्त्रेषु, पुराणेषु, वेदेषु च; ब्राह्मणाः, स्नेहात् इदम् स्पष्टं वदामि। द्विजश्रेष्ठः कः तस्य त्रयस्य माहात्म्यं जानाति? महेश्वरं विना सर्वं असत्यं, अनित्यं च। शिवनाम्नः greatness संक्षेपेण, भक्त्यानुसारं वदामि; ब्राह्मणाः, हर्षेण शृण्वन्तु, तद् सर्वपापनाशनम्। शिवनामोच्चारणात्, महापापपर्वताः अग्नौ भस्मीभवन्ति; नास्ति संशयः। पापमूलानि, दुःखानि, शौनक, केवलं शिवनाम्ना नश्यन्ति; अन्येन न कदापि। यः भूमौ शिवनाम्नः जपने भक्तः, स वेदवादी, पुण्यात्मा, भाग्यवान्, विद्वान् च। विविधानि पुण्यकर्माणि शिवनामजपश्रद्धायाः त्वरितं फलदायकानि भवन्ति। पापानि शिवनाम्ना नश्यन्ति; भूमौ पापानि पुरुषकृतैः क्षीयन्ते, ऋषे।