शिवपुराणम्

शिवस्य प्रसादस्य दर्शनमात्रेणापि पापानि दूरं यान्ति। भक्तजनस्य तु शिवप्रसादस्य भागभाजनात् कोटिगुणं पुण्यवृद्धिर्भवति। सहस्रयज्ञाः, कोटियज्ञा वा, शिवप्रसादभक्षणस्य तुल्यं न स्युः; तद्भक्षणेन शिवसंयोगः सुलभः। यत्र कुत्रापि गृहे शिवप्रसादवितरणं क्रियते, तत्सर्वं गृहं विशुद्धं भवति, परेषां च विशुद्ध्युपायः स्यात्। शिवप्रसादस्य आगमे शिरसा नमित्वा, सावधानतया, शिवस्मरणेन सहैव तद् भोक्तव्यं। यदि शिवप्रसादः कदापि आगच्छति, स उपयुक्तः; विलम्बे तु पापसंयोगः भवति। यः शिवप्रसादग्रहणे स्पृहां न जनयति, स पातकी, निश्चयं नरकं गच्छति। हृदये, स्फटिकपात्रे, सुवर्णपात्रे, रौप्यपात्रे वा, दीक्षितस्य शिवभक्तस्य तद् भोक्तव्यं स्मृतम्। शिवदीक्षायुक्तभक्तः सर्वलिङ्गेषु महाप्रसादं भोक्तुमर्हति, स शुभदायकः। अद्य शृणु, शिवदीक्षाहीनानां शिवभक्तानां प्रसादभक्षणविषये निर्णयं हर्षेण। शालग्रामसम्भूते लिङ्गे, द्रवमये लिङ्गे, शिलायाम्, रौप्ये, सुवर्णे, देवैः सिद्धैर्वा प्रतिष्ठिते लिङ्गे—कश्मीरे, स्फटिकरत्नेषु, सर्वेषु ज्योतिर्लिङ्गेषु च—शिवप्रसादभोजनं चन्द्रायणव्रतसमं पुण्यं स्मृतम्। ब्रह्महाऽपि शुद्धः सन्, त्यक्तपुष्पधारणात्, घृतभक्षणानन्तरं, सर्वपापविनाशं प्राप्नोति। यत्र चन्दाधिकरः अस्ति, तत्र स एव भोक्तुं अर्हति; तस्याभावे, अन्यैः भक्त्या भोक्तुं शक्यते। बाणलिङ्गे, लौहलिङ्गे, सिद्धलिङ्गे, स्वयंभूलिङ्गे, सर्वेषु प्रतिमासु चन्दाधिकरः न विद्यते। लिङ्गस्य सम्यगभिषेकानन्तरं, तत्र स्नानजलत्रयपानात् त्रिविधानि पापानि शीघ्रं नश्यन्ति। शिवप्रसादं, पत्रं, पुष्पं, फलम्, जलं—एतानि न ग्राह्याणि; शालग्रामशिलासंयोगेन सर्वे शुद्धिं यान्ति। लिङ्गस्थं यद् द्रव्यं, तत् न ग्राह्यं; बहिर्लिङ्गस्पर्शात् यत्, तत् परमशुद्धं विज्ञेयम्। एवं प्रसादविधिर्दर्शितः। अधुना बिल्ववृक्षस्य माहात्म्यं शृणुत। अयं बिल्वः महादेवस्वरूपः, देवैः अपि स्तुतः; यथा कश्चित् तस्य माहात्म्यं वेत्ति, तत् पर्याप्तम्। सर्वाणि तीर्थानि यानि लोके प्रसिद्धानि, तानि सर्वाणि बिल्वमूले सन्ति। यो महादेवं अक्षरं लिङ्गरूपिणं बिल्वमूले पूजयति, स पुण्यात्मा शिवं प्राप्नोति। यो जलाभिषेकं बिल्वमूले शिरसि कुर्यात्, स सर्वतीर्थस्नानफलम् लभते, क्षितौ शुद्धिं च प्राप्नोति। बिल्वमूले उत्तमसरोवरं जलपूर्णं यदा महादेवः पश्यति, तदा स परमसन्तुष्टः भवति। यो बिल्वमूलं गन्धपुष्पादिभिः पूजयति, स शिवलोकं याति, कुलस्य वृद्धिः, सुखवृद्धिश्च स्यात्। यो ज्ञानयुक्तः श्रद्धया दीपमालिकां बिल्वमूले स्थापयति, स महेशे लयं गच्छति। नवपत्रयुक्तं बिल्वदलं हस्ते गृहीत्वा पूजयन्, पापात् विमुच्यते। यो भक्त्या बिल्वमूले शिवभक्तं भोजयति, एकवारं वा कोटिवारं वा, तावत्पुण्यगुणवृद्धिं लभते। यो बिल्वमूले क्षीरं घृतयुतं वा भोज्यं शिवभक्ताय ददाति, स कदापि दरिद्रः न भवति। शिवलिङ्गस्य पूजनं, तस्याङ्गोपाङ्गयोः सह, द्विविधं स्मृतम्—गृहस्थानां च त्यक्तवासिनां च। गृहस्थाः पादपीठादिपूजनं सर्वकर्माणि च कुर्वन्ति। अभिषेकान्ते तु शाल्यन्नं निवेद्यम्, पूजार्पणान्ते लिङ्गं शुद्धपात्रे गृहे पृथक् स्थापनीयम्। त्यक्तवासिनः हस्तेनैव पूजनं कुर्वन्ति, स्वाहारं निवेदयन्ति; तेषां सूक्ष्मलिङ्गमेव युक्ततमम्। विभूत्याऽपि पूज्यं, विभूतिं च निवेद्य, पूजायाः पश्चात् लिङ्गं शिरसि स्थापनीयम्। एवं श्रुत्वा, सूतं व्यासशिष्यम्, नमस्कृत्य, व्यासवक्तुं विभूतिमाहात्म्यं पृच्छन्ति। तथैव रुद्राक्षस्य माहात्म्यं, त्रयं श्रावय, हर्षयुतचित्तानां प्रियाय। पुण्यात्मभिः पृष्टं, लोकहिताय; त्वं धन्यः, विशुद्धः, कुलालंकारः। येषां शिवः परमदैवतं, तेषां सदाशिवकथाः प्रियाः। ये शिवपूजां कुर्वन्ति, ते धन्याः, पूर्णाः, कृतार्थाः, कुलं चोन्नतम्। येषां वदने शिवनाम, सदाशिवनाम, शिवनाम सदा वर्तते, तेषां पापं न स्पृशति, यथा खदिरकाष्ठं कर्ष्णानलेन न मलिनं भवति। शिवायनाय नमः; यस्य वदनं शिवकथायां प्रवर्तते, तत् तीर्थरूपं भवति, सर्वपापविनाशकं च।