स भगवतः शिवस्य परमभक्तः, करुणासागरं मृडं सदा मनसा चिन्तयन्, तव गुणेषु निरतः, त्वमेव मे स्वामीति प्रार्थयामास—“त्वमेव मम, मम जीवितं तव गुणेषु समर्पितम्, मम मनः सदा त्वयि स्थिरम्, हे मृड, करुणासमुद्रत्वां विज्ञाय, हे प्रजापते, मयि दयां कुरु।” अथ स भक्तः पुनरुवाच—“यद् यत् मया कृतं जपपूजनादिकं, अज्ञानतो वा ज्ञानतो वा, तत् सर्वं तव प्रसादेन फलं ददातु, हे शङ्कर।” सः पुनः समर्पणभावेन प्राह—“अहं महापापी, त्वं च महापावनः; इति ज्ञात्वा, हे गौरीपत, यथेष्टं कुरु।” स शिवं न वेदैः, न पुराणैः, न मतैः, न ऋषिभिः विविधानि मार्गैः ज्ञातुं शक्यते; अतः सः साश्चर्यं पृच्छति—“हे महादेव, कथं त्वां वेद्मि, हे महाशिव?” तथापि, स भक्तोऽवदत्—“यथा यथा भवामि, तथापि सर्वथा तव एवाऽहं, हे महेश्वर; त्वया रक्षितव्यः अस्मि—अनुग्रहं कुरु, हे परेश।” एवं स भक्तः नवान्नपुष्पाणि शिवे समर्प्य, विधिवत् सम्पूर्णाङ्गप्रणिपातेन, भक्त्या शम्भुं प्रणमेदिति मुनये निगदितम्। ततः श्रद्धया युक्तः प्राज्ञः, विधिपूर्वकं प्रदक्षिणं कृत्वा, पुनः स्तोत्रैः देवदेवं स्तौति। अनन्तरं, कण्ठे ध्वनिं कृत्वा, शुद्धचित्तः प्रणमेत्, सम्यक् विनयं निवेद्य, पश्चात् विसर्जनं कुर्यात्। एवं संबोधितः, हे मुनिश्रेष्ठ, मृन्मयमूर्तिपूजा विधिपूर्वकं या क्रियते, सा भोगमोक्षप्रदा शिवभक्तिवर्धिनी च भवति। यः कश्चिद् शुद्धचित्तः, इमं अध्यायं पठति, जपति, वा शृणोति, सः सर्वपापैः शुद्धः, सर्वान् कामान् लभते। एषा उत्तमा कथा दीर्घायुष्यम्, आरोग्यं, यशः, स्वर्गं, पुत्रपौत्रादिसुखं च ददाति। ततः पुत्रः पितरं समादरात् उवाच—“यथावत् त्वया, पितः, मृन्मयलिङ्गपूजाविधिः उक्तः। इदानीं, हे दयालो, कृपया विस्तारतः यथाकामं मृन्मयलिङ्गानां संख्यां ब्रूहि।” ततः स भगवान् मुनिसंघं प्रति प्रोवाच—“शृणुत, मुनयः, मृन्मयमूर्तिपूजाविधिं, यस्य केवलं करणेन मानवः सम्पूर्णः भवति। यदि मृन्मयलिङ्गं न कृत्वा अन्यां मूर्तिं पूजयेत्, सा पूजा निष्फला, यथा दानादिकं विना तस्यैव पूजायाः। मृन्मयलिङ्गानां संख्याः यथाकामं निर्दिष्टाः; हे मुनिश्रेष्ठ, नियतफलानि नियतसंख्यया लभ्यन्ते। आदौ आवाहनं, ततः पृथक् स्थापना पूजनं च; लिङ्गस्य रूपं प्रत्येकं विशुद्धं ज्ञेयम्। विद्यां यः इच्छेत्, भक्त्या सह, सहस्रं मृन्मयलिङ्गानां पूजयेत्; अस्य निःसन्देहं फलप्राप्तिः। धनार्थी तस्यार्धसंख्या लिङ्गानि पूजयेत्; पुत्रकामः सहस्रं सप्तशतानि; वस्त्रकामः पञ्चाधिकशतं। मोक्षकामः कोटिगुणानि पूजयेत्; भूमिकामः सहस्रं; कृपाकामः त्रिसहस्रं; तीर्थकामः द्विसहस्रं। मित्रार्थी त्रिसहस्रं; वशीकरणाय एकाधिकशतम्; मारणाय सप्तशतं; मोहनाय एकाधिकशतम्। उच्चाटनाय सहस्रं; स्तम्भनाय सहस्रं; वैरकराय तस्यार्धसंख्या। बन्धमोचनाय सहस्रं सप्तशतानि; राजभीते पञ्चशतानि, यथा प्राज्ञैः ज्ञायते। चौरादिभयेषु द्विशतं मृन्मयलिङ्गानां ज्ञेयम्; डाकिन्यादिभयेषु पञ्चशतं निर्दिष्टम्। दारिद्र्ये पञ्चसहस्रं; सर्वकामार्थं दशसहस्रं; इदानीं नियमं वक्ष्यामि—शृणु, हे मुनिश्रेष्ठ। एकं लिङ्गं पापहरं स्मृतम्; द्वे लिङ्गे कार्यसिद्धिदं; त्रिणि लिङ्गानि सर्वकामप्रदं परं कारणम्। एवं प्रत्येकं संख्यापर्यायं पूर्ववत्; इदानीं ऋषिभेदेन अन्यां संख्यानां व्याख्यामि। दशसहस्रं मृन्मयलिङ्गानि यः पुमान् कुर्यात्, स निःशङ्को भवति, हे नृप, राजभीतिं च नाशयति। बन्धमोचनादिदुःखशान्त्यर्थं दशसहस्रं लिङ्गानि कर्तव्यानि; डाकिन्यादिभयशान्त्यर्थं सप्तसहस्रं च। पुत्रार्थी पञ्चाशत्सहस्रं लिङ्गानि कुर्यात्; दशसहस्रं कुर्याद् यः, स कन्यावंशं लभते। दशसहस्रं लिङ्गानि कृत्वा, विष्ण्वादीनां ऐश्वर्यम् आप्नोति; लक्षं लिङ्गानां कृत्वा, अतुलां श्रीं लभते। यः कश्चन भूमौ कोटिं लिङ्गानां करोति, स एव शिवो भवति; अत्र विचारस्य न आवश्यकता। मृन्मयलिङ्गपूजा कोटियज्ञफलं ददाति, भोगमोक्षप्रदा सदा, तस्मात् कामार्थिनां सा। यस्यान्तःकालः सदा लिङ्गपूजाविना याति, तस्य दुष्टचित्तस्य महती हानिः स्यात्। एकस्मिन्पार्श्वे सर्वदानानि, विविधव्रतानि, तीर्थयात्राः, नियमाः, यज्ञाश्च; अपरस्मिन्पार्श्वे लिङ्गपूजा—एवं स्मृतम्। कलियुगे लिङ्गपूजा लोके श्रेयसी दृष्टा; एषा शास्त्रस्य निश्चितनिश्चयः, श्रद्धावान् वा अश्रद्धावान् वा। लिङ्गं भोगमोक्षदं, सर्वापद्विनाशनम्; यः तं सदा पूजयति, स शिवसायुज्यं प्राप्नोति। लिङ्गं शिवस्यैव नाम, सदा महर्षिभिः पूज्यं; तस्मात् सर्वेषां लिङ्गानां मध्ये, तद् विधिपूज्यं। लिङ्गं त्रिविधं परं मध्यं कनिष्ठं च; तेषां प्रमाणं शृणु, हे मुनिश्रेष्ठ। चतुर्भिः अङ्गुलैः उन्नतं, सुन्दरं, पीठयुक्तं लिङ्गं, शास्त्रनिपुणैः मुनिभिः परं लिङ्गं इति कथ्यते।