शिवपुराणे प्रवृत्तेऽस्मिन् महापुण्ये विधानक्रमे, कालेन सम्यग् विधेयमस्ति कालनाम्नो रूपस्य निर्माणम्। स नृसदृशः, पाशाङ्कुशधरः, सुवर्णमयं शतनि्ष्कवापि दशनि्ष्कमयं वा कारयेत्। तत् सुवर्णरूपं दत्त्वा सगुणं दानं च दद्यात्, ततो दीर्घायुषः सिद्ध्यर्थं तिलान् समर्पयेत्। रोगनाशाय घृतदानं कर्तव्यम्, सहस्रं ब्राह्मणान् भोजयेत्, यदि दरिद्रः स्यात् तर्हि शतं यथाशक्ति भोजयेत्। यः किञ्चिद् दरिद्रः स्यात्, स यथाशक्ति यत्नं कुर्यात्; भैरवस्य महापूजां भूतदिक्प्रशमाय विधायेत्। समाप्य पश्चात् महाभिषेकं शिवाय समर्पयित्वा, ब्राह्मणान् सपर्याप्तान्नैः भोजयेत्। एवं यः यजति, स दोषशान्तिं लभते; सा शान्तियज्ञा प्रतिवर्षं फाल्गुनमासे विधेयाः। अशुभस्य लक्षणे प्रथमं त्वरया कुर्यात्, न चेत् मासान्तरे; महापापे भैरवपूजा कार्याः। यदि महारोगः जायते, पुनः संकल्पं कुर्यात्; सर्वदा दरिद्रः स्यात्, दीपदानं किञ्चिदपि दद्यात्। यदि तदपि न शक्यते, स्नात्वा यथाशक्ति लघुदानं दद्यात्, आदित्याय शतमष्टोत्तरं नमः मन्त्रेण प्रणमेत्। प्राज्ञः सहस्रं, दशसहस्रं, लक्षं, कोटिं वा नमस्कारान् कुर्यात्; तैः नमस्कारेभ्यः सर्वदेवा: तुष्यन्ति। भगवन्, यः स्वमनो रूपे तव समर्पयति, सून्ये न रमते; अहंभावोऽपि तव दर्शनात् नश्यति। अहम् आत्मनैव नम्रः, त्वं महेश्वरः; मम स्वभावो न शून्यः, यतः अहं तव दासोऽस्मि। आत्मन्यपि यथोचितं पूजां नमश्च कुर्यात्; ततः शिवाय नैवेद्यं दत्त्वा ताम्बूलं गृह्णीयात्। स्वयम् शिवस्य प्रदक्षिणां शतमष्टोत्तरं कुर्यात्; अन्येन सहस्रं, दशसहस्रं, लक्षं, कोटिं चापि। शिवस्य प्रदक्षिणया क्षिप्रं सर्वपापं नश्यति; दुःखमूलं रोगः, रोगमूलं तु पापमेव। पापनाशः धर्मेणैव, शिवार्थं कृतो धर्मः पापनाशनः। प्रदक्षिणा शिवकर्मणि मुख्याऽधिकारिणी; व्यवहारतः सा एव प्रणवजपः। जन्ममरणे द्वन्द्वं मायेति कथ्येते; हविर्मण्डलं शिवमायाचक्रं स्मृतम्। हविर्मण्डलादारभ्य क्रमशः प्रदक्षिणया प्रविशेत्, पादान्तरं स्थापयन्। ततः प्रणामं कुर्यात्, सैव प्रदक्षिणा स्मृता; निर्गच्छन् जन्म लभते, प्रणामेनात्मन्यर्पणम्। जन्ममरणे द्वन्द्वे शिवमायायै समर्पयेते; यः तौ समर्पयति, पुनः ताभ्यां न बाध्यते। यावत् कायिककर्मेऽनुस्यूतः जीवन् बध्यते; त्रिकायवशित्वं मुक्तिरिति विद्वांसः वदन्ति। शिवः मायाचक्रवर्ता परमकारणम्; स एव द्वन्द्वं माये समर्पितं नाशयति। यद् द्वन्द्वं शिवात् जातं, तदेव तस्मै समर्पयेत्; प्रदक्षिणा प्रणामश्च शिवस्य प्रियतमं विदुः। शिवस्य परमात्मनः प्रदक्षिणा प्रणामश्च षोडशोपचारपूजाफलं ददाति। नास्ति पापं यत् प्रदक्षिणया न नश्येत्; तस्मात् प्रदक्षिणया सर्वपापं नाशयेत्। शिवभक्तः मौनी, सत्यादिगुणसम्पन्नः, यथाक्रमेण विधिं तपः जपं ज्ञानं ध्यानं चाचरेत्। तेषां राज्यं दिव्यदेहम्, ज्ञानं, अज्ञानसंशयनाशः, शिवस्य सन्निधिः फलम्। कर्मणा फलं लभ्यते, तमो नश्यति; जन्मफलं, ज्ञानबुद्धिजं च नाशयेत्। शिवभक्तः देशकालकायवित्तानुसारं यथायोग्यं कर्म कुर्यात्। धनं धर्मेणोपार्जितं, जीवहिंसादिदोषरहितं, अतीव क्लेशरहितं, शिवधाम्नि वसेत्। पञ्चाक्षरजपितं जलं वा अन्नं वा पुण्यं; अथवा दारिद्र्येऽपि भिक्षाशनं ज्ञानदं स्मृतम्। शिवभक्तस्य भिक्षाशनं शिवभक्तिं वर्धयति; शिवयोगिनो भिक्षाशनं शम्भुसूत्रं कथ्यते। यथा शक्यं, यत्र कुत्र च शुद्धं भक्ष्यं मौनतः सेवेत; रहस्यं न प्रकाशयेत्। केवलं शिवस्य माहात्म्यं भक्तेभ्यः प्रकाशयेत्; शिवमन्त्रस्य रहस्यं केवलं शिवो वेत्ति, नान्यः। शिवभक्तः सदा शिवलिङ्गस्याश्रयं कुर्यात्; स्थावरलिङ्गाश्रयात् धीराः स्थिरा भवन्ति। लिङ्गस्य यथाविधि पूजया निश्चितं मोक्षः स्यात्; सारतः सर्वं विमुक्तं—एष उपायः परमः। यद् व्यासेन पूर्वं कथितं मया श्रुतं च—आयुः श्रेयः स्यात्, शिवभक्तिश्च स्थिरा अस्तु। यः वा पठति, शृणोति वा सदा, स शिवज्ञानं लभते शिवानुग्रहेण। एवं शौनकादयः सूतं तुष्टुवुः—"दीर्घायुष्मान् भूयाः, त्वं पुण्यात्मा शिवभक्तः। त्वया लिङ्गस्य माहात्म्यं सम्यगुक्तं, यद् परमं फलप्रदं।