ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਨ੍ਦਿਸਂਸ੍ਥਾਨਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਵਿਦੁਃ ਸ਼ਿਵਵੈਭਵਮ੍ ਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰੋਬਹਿਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਮੁਪਾਸਤੇ

ਨੰਦੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਗੁਰੁਕ੍ਰਮਾਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਨਂਦੀਸ਼ਾਚ੍ਚ ਮਯਾਪੁਨਃ ਤਤਃ ਪਰਂਸ੍ਵਸਂਵੇਦ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵੇ ਨੈਵਾਨੁਭਾਵਿਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਲੜੀ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਆਪ-ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਕृਪਯਾਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਲੋਕਸ੍ਯਵੈਭਵਮ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥੇਤ੍ਯਾਹੁਰਾਸ੍ਤਿਕਾਃ

ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂਕ੍ਰਮੇਣਮੁਕ੍ਤਾਃਸ੍ਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵੈਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਕ੍ਰਮਂਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁਤਾਦਰਾਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।

ਗੁਰੂਪਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਾਪ੍ਯਂਵੈਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂਨਮੋ ऽਂਤਕਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁष੍ਯਂਪ੍ਰਜਪੇਦ੍ਵਿਧਿਃ

ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ 'ਨਮਹ' ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਯੁਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਪਨਯਨਾਰ੍ਥਂਤੁਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂਜਪੇਤ੍ਪੁਨਃ ਮਂਤ੍ਰੇਣਪੁਰੁषੋਭੂਤ੍ਵਾਕ੍ਰਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋਭਵੇਦ੍ਬੁਧਃ

ਸਤ੍ਰੀ-ਭਾਵ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਮੁੜ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਨਤਰ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ, ਪੁਰਖ ਬਣ ਕੇ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਗਿਆਨੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ੇਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਤ੍ਵਮਪਨੇष੍ਯਤਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ੇਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਭਵੇਤ੍

ਕਸ਼ਤਰੀ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਦ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਂਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਜਪਾਚ੍ਚੈਵਕ੍ਰਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋਭਵੈਨ੍ਨਰਃ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ੇਣਵੈਸ਼੍ਯਤ੍ਵਮਪਨੇष੍ਯਤਿ

ਮਨਤਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਅਤੇ ਜਪ ਰਾਹੀਂ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵੈਸ਼ ਪਦ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ੇਣਮਂਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯ ਉਚ੍ਯਤੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਤ੍ਵਮਪਨੇष੍ਯਤਿ

ਫਿਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਨਾਲ, ਮਨਤਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੁੜ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਦ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ੇਣਮਂਤ੍ਰਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵਨਮੋਂਤੇਨ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਤਃ

ਫਿਰ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ 'ਨਮੋ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਪਚੀਸ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਹੈ।

ਮਂਤ੍ਰਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵਮਾਪਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਨਾਰੀਵਾਥ ਨਰੋ ਵਾਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਨ੍ਯ ਏਵ ਵਾ

ਮੰਤਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ।

ਨਮੋਨ੍ਤਂ ਵਾ ਨਮਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਤੁਰਃ ਸਰ੍ਵਮਾਤੁਰਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਜਪੇਤ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂਤਥੈਵੋਹ੍ਯਗੁਰੁਰ੍ਨਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍

'ਨਮਹ' ਸ਼ਬਦ ਚਾਹੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਾ ਮੰਤਰ ਜਪੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਿਖਾਵੇ।

ਸਾਧਕਃ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਹਿ ਮਹਾਭਿषੇਕ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍

ਸਾਧਕ ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹਾ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ, ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਪੂਜਯਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੀਤਤਰੋ ਭਵੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਭੇਦੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵੋ ਹਿ ਸਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਨ।

ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਰੂਪਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯਧਾਰਣਾਚ੍ਛਿਵ ਏਵ ਹਿ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ਼ਰੀਰੇ ਹਿ ਸ਼ਿਵੇਤਤ੍ਪਰਮੋਭਵੇਤ੍

ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ਿਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਇਹ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਦਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਂਵਿਦੁਃ ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਚ੍ਛਿਵਂਮਂਤ੍ਰਂਯੇਨਜਪ੍ਤਂਭਵੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮ-ਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵੇਦ ਦੀਆਂ ਕਰਮ-ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਾਵਦ੍ਵੈਸ਼ਿਵਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਦੇਵੀਲਿਂਗਂਭਵੇਦ੍ਰੂਪਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ

ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਜਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਲਿੰਗ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ।

ਯਾਵਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂਜਪੇਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਹਿ ਸ਼ਿਵਂਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂਵੈਸ਼ਬ੍ਦਰੂਪਭਾਕ੍

ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵੀ ਮੰਤਰ ਜਪਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹਾਜਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।

ਸ੍ਵਯਂਚੈਵਸ਼ਿਵੋਭੂਤ੍ਵਾਪਰਾਂਸ਼ਕ੍ਤਿਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂਬੇਰਂਚਲਿਂਗਂ ਚ ਹ੍ਯਾਲੇਖ੍ਯਾਮਾਯਯਾਯਜੇਤ੍

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਬਣਾਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ, ਮੂਰਤੀ ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚਿੱਤਰਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਬਣੀ ਹੋਈ।

ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਸ਼ਿਵਂਮਤ੍ਵਾਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂਸ਼ਕ੍ਤਿਰੂਪਕਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਲਿਂਗਂਚਦੇਵੀਂਚਮਤ੍ਵਾਸ੍ਵਂਸ਼ਿਵਰੂਪਕਮ੍

ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ-ਸਰੂਪ ਮੰਨ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ-ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਮੰਨ ਕੇ।

ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਨਾਦਰੂਪਬਿਂਦੁਰੂਪਂਤੁਸ਼ਕ੍ਤਿਕਮ੍ ਉਪਪ੍ਰਧਾਨਭਾਵੇਨ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਸਕ੍ਤਲਿਂਗਕਮ੍

ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਨਾਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਸ਼ਿਵਂਸ਼ਕ੍ਤਿਸਸ਼ਿਵੋਮੂਲਭਾਵਨਾਤ੍ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਞ੍ਛਿਵਮਤ੍ਰਰੂਪਕਾਞ੍ਛਿਵਰੂਪਕਾਨ੍

ਮੂਲ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਤਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ।

षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚਪੂਜਯੇਦਿष੍ਟਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਯੇਨਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਿਨਃ

ਸੋਲੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੇਵਾ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਆਨਂਦਂਜਨਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਛਿਵਃਪ੍ਰੀਤਤਰੋ ਭਵੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨ੍ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਨ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸਹਸਦੈਵਤਤ੍

ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਿਵਿਆ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।

ਪੂਜਯੇਦ੍ਭੋਜਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚਪਞ੍ਚਵਾਦਸ਼ਵਾਸ਼ਤਮ੍ ਧਨੇਦੇਹੇਚਮਂਤ੍ਰੇਚਭਾਵਨਾਯਾਮਵਂਚਕਃ

ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ, ਦਸ ਜਾਂ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਧਨ, ਸਰੀਰ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਠੱਗੀ ਕਰੇ—

ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪੇਣਨਪੁਨਰ੍ਜਾਯਤੇ ਭੁਵਿ ਨਾਭੇਰਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਾਗਮਾਕਂਠਂਵਿष੍ਣੁਭਾਗਕਮ੍

ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਭਾਗ ਹੈ, ਗਲੇ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਾਗ ਹੈ।

ਮੁਖਂਲਿਂਗਮਿਤਿਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ ਮृਤਾਨ੍ਦਾਹਾਦਿਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਵਾਦਾਹਾਦਿਰਹਿਤਾਨ੍ਮृਤਾਨ੍

ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਿਨਾ ਰੀਤ ਦੇ ਹੋਈ—

ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਪੂਜਯੇਦਾਦਿਪਿਤਰਂਸ਼ਿਵਮੇਵਹਿ ਪੂਜਾਂਕृਤ੍ਵਾਦਿਮਾਤੁਸ਼੍ਚਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍

ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਦਿ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤृਲੋਕਂਸਮਾਸਾਦ੍ਯਕ੍ਰਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋਭਵੇਨ੍ਮृਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤਦਸ਼ਭ੍ਯਸ਼੍ਚਤਪੋਯੁਕ੍ਤੋਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ

ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।