ਕਾਪਿਲੇਨਘृਤੇਨੈਵਜੁਹੁਯਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮੇਵਹਿ ਕਾਰਯੇਚ੍ਛਿਵਭਕ੍ਤੈਰ੍ਵਾਪ੍ਯष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂਬੁਧਃ
ਕਾਪਿਲਾ ਘੀ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਠਠੱਰ-ਸੌ-ਅਠ ਆਹੁਤੀਆਂ ਕਰਵਾਓ, ਜੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ।
ਹੋਮਾਨ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦੇਯਾਗੁਰੋਰ੍ਗੋਮਿਥੁਨਂ ਤਥਾ ਈਸ਼ਾਨਾਦਿਸ੍ਵਰੂਪਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਗੁਰੁਂਸਾਂਬਂਵਿਭਾਵ੍ਯ ਚ
ਹੋਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗੋ-ਜੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਨ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਤੇषਾਂ ਪਤ੍ਸਿਕ੍ਤਤੋਯੇਨਸ੍ਵਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇषੁਸਦ੍ਯਃਸ੍ਨਾਨਫਲਂਲਭੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧੋਵੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਛੱਤੀ-ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਂਗਮਨ੍ਨਂਤੇषਾਂ ਵੈਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਪਰਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਗੁਰੋਃ ਪਤ੍ਨੀਮੀਸ਼ਾਨਾਦਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਸ਼ਾਨ ਆਦਿ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਪਰਮਾਨ੍ਨੇਨਸਂਪੂਜ੍ਯਯਥਾਵਿਭਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਂਚਵਟਕਾਪੂਪਕੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼, ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਵਟਾ ਤੇ ਪੂਪਕਾ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ।
ਬਲਿਦਾਨਂਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਭੂਰਿਭੋਜਨਮਾਚਰੇਤ੍ ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਦੇਵੇਸ਼ਂਜਪਂਤਾਵਤ੍ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਬਲੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਮੁਕਾਓ।
ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮੇਵਂਤੁਕृਤ੍ਵਾਮਨ੍ਤ੍ਰੀਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਪਞ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ੇਣਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਵਚਰਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਾਧਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਲਾਦਿਸਮਾਰਭ੍ਯਸਤ੍ਯਲੋਕਾਵਧਿਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪਾਤ੍ਤਤ੍ਤਲ੍ਲੋਕੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਅਤਲਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੱਕ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਲੋਕ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇਮृਤਸ਼੍ਚੇਦ੍ਭੋਗਾਂਤੇਭੂਮੌਤਜ੍ਜਾਪਕੋਭਵੇਤ੍ ਪੁਨਸ਼੍ਚਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ੇਣਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਭੋਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਾਰੂਪ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਆਹਤ੍ਯਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ੇਣਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮੋਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਜਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣ ਏਵਂ ਹਿ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਵੈ ਯਥੇष੍ਟਂਭੋਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਲਯਾਵਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਪੁਨਃ ਕਲ੍ਪਾਂਤਰੇਵृਤ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਸਜਾਯਤੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚਤਪਸਾਦੀਪ੍ਤਃਕ੍ਰਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਕਲਪ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਫਿਰ, ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿਕਾਰ੍ਯਭੂਤੇਭ੍ਯੋਲੋਕਾਵੈਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪਾਤਾਲਾਦਿ ਚ ਸਤ੍ਯਾਂਤਂਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਪ੍ਰਥਵੀ ਆਦਿ ਕਾਰਜ ਰੂਪ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਤਿਆ ਤੱਕ, ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਕ੍ਸ਼ਮਾਂਤਂਵੈਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਮਲੋਕੇਕਾਰ੍ਯਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵੈਕੁਂਠੇਵਰਪਤ੍ਤਨੇ
ਸਤਿਆ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੱਕ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਕਾਰਜ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਮਹਾਭੋਗਿਰਕ੍ਸ਼ਾਂਕृਤ੍ਵਾ ऽਧਿਤਿष੍ਠਤਿ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਗਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁਚ੍ਯਂਤਾਲੋਕਾष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕਾਰਜ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਹਾ ਭੋਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਅਸ਼ੁਚਿ ਤੱਕ ਅਠਾਈਂ ਲੋਕ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ।
ਸ਼ੁਚੌਲੋਕੇਤੁਕੈਲਾਸੇਰੁਦ੍ਰੋਵੈਭੂਤਹृਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ षਡੁਤ੍ਤਰਾਸ਼੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਹਿਂਸਾਂਤਾਸ੍ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਗਾਃ
ਸ਼ੁਚਿ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਕੈਲਾਸ 'ਤੇ, ਰੁਦਰ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਛਪਨ ਲੋਕ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਕ, ਸਥਿਤ ਹਨ।
ਅਹਿਂਸਾਲੋਕਮਾਸ੍ਥਾਯਜ੍ਞਾਨਕੈਲਾਸਕੇਪੁਰੇ ਕਾਰ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਿਰੋਭਾਵਂਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਅਹਿੰਸਾ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਗਿਆਨ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਕਾਰਜ ਇਸ਼ਵਰ ਸਭ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਦਂਤੇਕਾਲਚਕ੍ਰਂਹਿਕਾਲਾਤੀਤਸ੍ਤਤਃਪਰਮ੍ ਸ਼ਿਵੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰਕਾਲਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਾਹ੍ਵਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਾਲ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ; ਕਾਲ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਹਿषਂ ਧਰ੍ਮਮਾਸ੍ਥਾਯਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਲੇਨ ਯੁਂਜਤਿ ਅਸਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਚੈਵ ਹਿਂਸਾਚੈਵਾਥਨਿਰ੍ਘृਣਾ
ਮਹਿਸ਼ ਧਰਮ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਕਾਲ ਨਾਲ ਬਾਂਧਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਝੂਠ, ਅਸ਼ੁਚਤਾ, ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦਯਤਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਅਸਤ੍ਯਾਦਿਚਤੁष੍ਪਾਦਃਸਰ੍ਵਾਂਸ਼ਃ ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦੁਃਸਂਗੋਵੇਦਬਾਹ੍ਯਧ੍ਵਨਿਃਸਦਾ
ਝੂਠ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ, ਗਰੀਬੀ, ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਵਾਜ਼।
ਕ੍ਰੋਧਸਂਗਃਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੋਮਹਾਮਹਿषਵੇषਵਾਨ੍ ਤਾਵਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਿਰੋਧਾਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਵੱਡਾ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ—ਇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਹੀ।
ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਕਰ੍ਮਭੋਗੋ ਹਿ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਜ੍ਞਾਨਭੋਗਕਮ੍ ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਕਰ੍ਮ ਮਾਯਾਹਿਜ੍ਞਾਨਮਾਯਾ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਕਰਮ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਉੱਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ।
ਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕਰ੍ਮਭੋਗੋਵੈਯਾਤਿਮਾਯੇਤਿਕਥ੍ਯਤੇ ਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਜ੍ਞਾਨਭੋਗੋਵੈਯਾਤਿਮਾਯੇਤਿਕਥ੍ਯਤੇ
ਹੇਠਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਰਮ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਨਿਤ੍ਯਭੋਗੋਹਿਤਦਰ੍ਵਾਙ੍ਨਸ਼੍ਵਰਂਵਿਦੁਃ ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਚਤਿਰੋਧਾਨਂਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਨਤਿਰੋਧਨਮ੍
ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਭੋਗ ਹੈ; ਹੇਠਾਂ ਨਸ਼ਵਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਾਉਣ ਹੈ; ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਲੁਕਾਉਣ ਨਹੀਂ।
ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਪਾਸ਼ਬਂਧੋਹਿਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਨਹਿਬਂਧਨਮ੍ ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਂਤੇਕਾਮ੍ਯਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਿਣਃ
ਹੇਠਾਂ ਪਾਸ਼ ਬੰਧਨ ਹੈ; ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ। ਹੇਠਾਂ ਕਾਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਾਮਕਰ੍ਮਭੋਗਸ੍ਤੁਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਂਤੇਬਿਂਦੁਪੂਜਾਪਰਾਯਣਾਃ
ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਰਮ ਦਾ ਭੋਗ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੇਠਾਂ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੈ, ਜੋ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ।
ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਹਿਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯੇਵਨਿष੍ਕਾਮਾਲਿਂਗਪੂਜਕਾਃ ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਂਤਂਸ਼ਿਵਾਨ੍ਯਸੁਰਪੂਜਕਾਃ
ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਅਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵੈਕਨਿਰਤਾਯੇ ਚ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਸਂਪ੍ਰਯਾਂਤਿਤੇ ਤਦਰ੍ਵਾਗ੍ਜੀਵਕੋਟਿਃਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਪਰਕੋਟਿਕਾਃ
ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇਠਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਪੰਗਤੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾਂਸਾਰਿਕਾਸ੍ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਖਲੁ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਗਾਃ ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਦ੍ਰਵ੍ਯਪੂਜਕਾਃ
ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਵਾਲੇ ਸਚਮੁਚ ਮੁਕਤ ਹਨ; ਜੋ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਹਿਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯੇਤੇਪੌਰੁषਦ੍ਰਵ੍ਯਪੂਜਕਾਃ ਤਦਰ੍ਵਾਕ੍ਛਕ੍ਤਿਲਿਂਗਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਕਤੀ-ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਹੈ।