ਤਮੇਵ ਮਾਯਾਰਹਿਤਂ ਨੂਤਨਂ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪ੍ਰਕਰ੍षੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍
ਉਹੀ ਓਮ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮਹੱਤਵ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨੂਤਨਂ ਵੈ ਕਰੋਤੀਤਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਤਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ ਪ੍ਰਣਵਂਦ੍ਵਿਵਿਧਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸ੍ਥੂਲਵਿਭੇਦਤਃ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਓਮ ਨੂੰ ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਓਮ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਥੂਲਂ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦੁਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਵ੍ਯਕ੍ਤਪਞ੍ਚਾਰ੍ਣਂ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਾਰ੍ਣਂ ਤਥੇਤਰਤ੍
ਸੁਕਸ਼ਮ ਓਮ ਇਕ ਅੱਖਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਥੂਲ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੁਕਸ਼ਮ ਪੰਜ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸਪਸ਼ਟ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸਾਰਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਹਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਰ੍ਥਾਨੁਸਂਧਾਨਂ ਸ੍ਵਦੇਹਵਿਲਯਾਵਧਿ
ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਓਮ ਸਭ ਦਾ ਸਰੂਤ ਹੈ; ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਰਥ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੱਕ।
ਸ੍ਵਦੇਹੇਗਲਿਤੇਪੂਰ੍ਣਂਸ਼ਿਵਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਕੇਵਲਂਮਂਤ੍ਰਜਾਪੀਤੁਯੋਗਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸਿਰਫ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਨਾਲ ਵੀ ਯੋਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਜਾਪੀਤੁਨਿਸ਼੍ਚਯਂਯੋਗਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂਚਦ੍ਵਿਵਿਧਂਜ੍ਞੇਯਂਹ੍ਰਸ੍ਵਦੀਰ੍ਘਵਿਭੇਦਤਃ
ਛੱਤੀ ਕੋਟੀ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਯੋਗ ਨਿਸਚਿਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਕਸ਼ਮ ਓਮ ਨੂੰ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣੋ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਲੰਮਾ।
ਅਕਾਰਸ਼੍ਚ ਉਕਾਰਸ਼੍ਚਮਕਾਰਸ਼੍ਚਤਤਃਪਰਮ੍ ਬਿਂਦੁਨਾਦਯੁਤਂ ਤਦ੍ਧਿ ਸ਼ਬ੍ਦਕਾਲਕਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ‘ਅ’, ‘ਉ’ ਅਤੇ ‘ਮ’ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ; ਇਹ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਪ੍ਰਣਵਮੇਵਂਹਿਯੋਗਿਨਾਮੇਵਹृਦ੍ਗਤਮ੍ ਮਕਾਰਂਤਂਤ੍ਰਿਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਹ੍ਰਸ੍ਵਪ੍ਰਣਵ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਲੰਮਾ ਓਮ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਛੋਟਾ ਓਮ ‘ਮ’ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਕੇ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਰੂਤ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਃਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਯੋਰੈਕ੍ਯਂਮਕਾਰਂਤੁਤ੍ਰਿਕਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਹ੍ਰਸ੍ਵਮੇਵਂਹਿਜਾਪ੍ਯਂਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੈषਿਣਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਏਕਤਾ ‘ਮ’ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਛੋਟਾ ਓਮ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਾਪਣਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭੂਵਾਯੁਕਨਕਾਰ੍ਣੋਦ੍ਯੋਃਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤਥਾਦਸ਼ ਆਸ਼ਾਨ੍ਵਯੇਦਸ਼ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਇਤਿਕਥ੍ਯਤੇ
ਪ੍ਰਥਵੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦਸ ਧੁਨੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੇ ਸਰੂਤ ਹਨ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵਮੇਵਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂਨਿਵृਤ੍ਤਾਨਾਂਤੁਦੀਰ੍ਘਕਮ੍ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯਾਦੌਚਮਂਤ੍ਰਾਦੌਕਾਮਂਸ਼ਬ੍ਦਕਲਾਯੁਤਮ੍
ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਿਵ੍ਰਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਲੰਮਾ। ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ‘ਉ’ ਧੁਨੀ ਧੁਨੀ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵੇਦਾਦੌਚਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਂਸ੍ਯਾਦ੍ਵਂਦਨੇਸਂਧ੍ਯਯੋਰਪਿ ਨਵਕੌਟਿਜਪਾਞ੍ਜਪ੍ਤ੍ਵਾਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਃਪੁਰੁषੋਭਵੇਤ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਉ’ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਦੋ ਸੰਧੀਆਂ ਸਮੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਵੇਂ ਕੋਟੀ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਨਵਕੋਟ੍ਯਾਤੁਪृਥਿਵੀਜਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਪੁਨਸ਼੍ਚਨਵਕੋਟ੍ਯਾਤੁਹ੍ਯਪਾਂਜਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਨੌ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਨੌ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਨਵਕੋਟ੍ਯਾਤੁਤੇਜਸਾਂਜਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਪੁਨਸ਼੍ਚਨਵਕੋਟ੍ਯਾ ਤੁ ਵਾਯੋਰ੍ਜਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਆਕਾਸ਼ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਵਕੋਟਿਜਪੇਨ ਵੈ
ਫਿਰ ਨੌ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਗ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਨੌ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਨੌ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਗਂਧਾਦੀਨਾਂਕ੍ਰਮੇਣੈਵਨਵਕੋਟਿਜਪੇਣਵੈ ਅਹਂਕਾਰਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਰ੍ਨਵ ਕੋਟਿਜਪੇਨ ਵੈ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇਕ ਵਸਤੂ ਲਈ ਨੌ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਾਬੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਨੌ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ 'ਤੇ ਵੀ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਮਂਤ੍ਰਜਪ੍ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ ਤਤਃ ਪਰਂਸ੍ਵਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂਜਪੋਭਵਤਿਹਿਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਕੋਟਿਜਪ੍ਤੇਨਵੈਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਵੇਨਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁਸ਼ੁਦ੍ਧਯੋਗਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਯੋਗੇਨਸਂਯੁਕ੍ਤੋਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋਨਸਂਸ਼ਯਃ ਸਦਾਜਪਨ੍ਸਦਾਧ੍ਯਾਯਞ੍ਛਿਵਂ ਪ੍ਰਣਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸਦਾ ਜਪਦਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋਮਹਾਯੋਗੀਸ਼ਿਵ ਏਵ ਨਸਂਸ਼ਯਃ ऋषਿਚ੍ਛਂਦੋਦੇਵਤਾਦਿਨ੍ਯਸ੍ਯਦੇਹੇਪੁਨਰ੍ਜਪੇਤ੍
ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਜੋਗੀ ਸਿਵ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਂ ਮਾਤृਕਾਯੁਕ੍ਤਂਦੇਹੇਤ੍ਯਸ੍ਯ ऋषਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ਦਸ਼ਮਾਤृषਡਧ੍ਵਾਦਿ ਸਰ੍ਵਂਨ੍ਯਾਸਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਪ੍ਰਣਵ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੀ ਸਾਗਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਆਦਿ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਨਿਆਸ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਚਮਿਸ਼੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਥੂਲਪ੍ਰਣਵਮਿष੍ਯਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਤਪੋਜਪੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨਃ
ਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਤੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਪ੍ਰਣਵ ਜਪਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਰਮ, ਤਪ, ਜਪ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਸਿਵ ਜੋਗੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਧਨਾਦਿਵਿਭਵੈਸ਼੍ਚੈਵਕਰਾਦ੍ਯਂਗੈਰ੍ਨਮਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਪੂਜਯਾਯੁਕ੍ਤਃਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੀਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਮ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਰਮ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ-ਯੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਾਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਮਿਤਭੁਗ੍ਬਾਹ੍ਯਂਦ੍ਰਿਯਜਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਪਰਦ੍ਰੋਹਾਦਿਰਹਿਤਸ੍ਤਪੋਯੋਗੀਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤਪ-ਯੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃਸਦਾਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃਸਰ੍ਵਕਾਮਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸਦਾਜਪਪਰਃਸ਼ਾਂਤੋਜਪਯੋਗੀਤਿ ਤਂਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਜਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਪ-ਯੋਗੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਚਾਰੈਃ षੋਡਸ਼ਭਿਃ ਪੂਜਯਾ ਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨਾਮ੍ ਸਾਲੋਕ੍ਯਾਦਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵਸ਼ੁਦ੍ਧੋਮੁਕ੍ਤਿਂਲਭੇਨ੍ਨਰਃ
ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਵ ਜੋਗੀਆਂ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖ ਸਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਪਯੋਗਮਥੋਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁਤਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਪਃਕਰ੍ਤੁਰ੍ਜਪਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋਯਜ੍ਜਮਨ੍ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਪ-ਯੋਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜਪ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਨਾਮਨਮਃਪੂਰ੍ਵਂਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂਪਞ੍ਚਤਤ੍ਤ੍ਵਕਮ੍ ਸ੍ਥੂਲਪ੍ਰਣਵਰੂਪਂ ਹਿ ਸ਼ਿਵਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਿਵ ਦਾ ਨਾਮ, 'ਨਮਹ' ਨਾਲ ਚੌਥੀ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿਚ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸਿਵ ਦੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਦਾ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਜਪੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂਸਦਾਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂਜਪੇਤ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੂਪਦੇਸ਼ਂਸਂਗਮ੍ਯਸੁਖਵਾਸੇਸੁਭੂਤਲੇ ਪੂਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ੇਸਮਾਰਭ੍ਯਕृष੍ਣਭੂਤਾਵਧਿਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਮਾਘਂਭਾਦ੍ਰਂਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂਤੁਸਰ੍ਵਕਾਲੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਏਕਵਾਰਂਮਿਤਾਸ਼ੀਤੁਵਾਗ੍ਯਤੋਨਿਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਮਾਘ ਤੇ ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਖਾ ਕੇ, ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ।