ਕृਪਯਾਂਤਰ੍ਗਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂਪੂਜਕਸ੍ਯਦਦਾਤਿਹਿ ਤਸ੍ਮਾਦਂਤਰ੍ਗਤਾਨਂਦਲਾਭਾਰ੍ਥਂਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਦਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤृਮਾਤृਸ੍ਵਰੂਪੇਣਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ਭਰ੍ਗਃ ਪੁਰੁषਰੂਪੋ ਹਿ ਭਰ੍ਗਾਪ੍ਰਕृਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਰਗ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਭਰਗ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂਤਰਧਿष੍ਠਾਨਂ ਗਰ੍ਭਃ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂਤਰਧਿष੍ਠਾਨਂਗਰ੍ਭਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਗਰਭ ਅਪ੍ਰਗਟ ਅੰਦਰੂਨੀ ਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਰਭ ਪ੍ਰਗਟ ਅੰਦਰੂਨੀ ਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਤ੍ਵਾਦਿਗਰ੍ਭੋਹਿਗਰ੍ਭਵਾਞ੍ਜਨਕੋਯਤਃ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੋਯੁਕ੍ਤਂਪ੍ਰਥਮਂਜਨ੍ਮਕਥ੍ਯਤੇ
ਗਰਭ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਨਕ ਹੈ; ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਤਾਂਯਾਤਂਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਜਨ੍ਮ ਕਥ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਜਂਤੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਜਨ੍ਮ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਨਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤੋਭਾਵ੍ਯਤੇ ऽਵਸ਼੍ਯਂਮਾਯਯਾਜਨ੍ਮਕਥ੍ਯਤੇ ਜੀਰ੍ਯਤੇਜਨ੍ਮਕਾਲਾਦ੍ਯਤ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਤੇਤਨ੍ਯਤੇ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਜੀਵਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥ ਏਵ ਹਿ ਜਨ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂਜਨ੍ਮਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਨਮ ਮਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; 'ਜੀਵ' ਇਸੀ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਨਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਚ੍ਛਤੀਤ੍ਯਰ੍ਥਾਦ੍ਭਗਃਪ੍ਰਕृਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੇਂਦ੍ਰਿਯਭੋਜਨਾਤ੍
'ਭ' ਵਧਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ 'ਭਗ' ਨੂੰ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਕੁਦਰਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਸ੍ਯੇਦਂ ਭੋਗਮਿਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥੋ ਮੁਖ੍ਯਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਮੁਖ੍ਯੋ ਭਗਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵ ਉਚ੍ਯਤੇ
'ਭਗ' ਦਾ ਮੁੱਖ ਅਰਥ ਸੁਆਦ ਲੈਣਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ 'ਭਗ' ਕੁਦਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ 'ਭਗ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਭੋਗਦਾਤਾਹਿਨਾ ऽਨ੍ਯੋਭੋਗਪ੍ਰਦਾਯਕਃ ਭਗਸ੍ਵਾਮੀਚਭਗਵਾਨ੍ਭਰ੍ਗ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇਬੁਧੈਃ
ਧਨਵੰਤ ਸ਼ਿਵ ਸੁਆਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। 'ਭਗ' ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ 'ਭਰਗ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗੇਨਸਹਿਤਂਲਿਂਗਂ ਭਗਂਲਿਂਗੇਨਸਂਯੁਤਮ੍ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰਚਭੋਗਾਰ੍ਥਂਨਿਤ੍ਯਭੋਗਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਭਗ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਭਗ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਦਾ ਸੁਆਦ ਲਈ ਹੈ।
ਭਗਵਂਤਂਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ਲੋਕਪ੍ਰਸਵਿਤਾਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਚ੍ਚਿਹ੍ਨਂ ਪ੍ਰਸਵਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਿਂਗਾਰ੍ਥਗਮਕਂਚਿਹ੍ਨਂਲਿਂਗਮਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਅਰਥ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਿਂਗਮਰ੍ਥਂਹਿਪੁਰੁषਂ ਸ਼ਿਵਂਗਮਯਤੀਤ੍ਯਦਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚਚਿਹ੍ਨਸ੍ਯਮੇਲਨਂਲਿਂਗਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਚਿਹ੍ਨਪੂਜਨਾਤ੍ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਵੀਯਤੇ ਚਿਹ੍ਨਕਾਰ੍ਯਂਤੁਜਨ੍ਮਾਦਿਜਨ੍ਮਾਦ੍ਯਂਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਕੰਮ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਕੰਮ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕृਤੈਃ ਪੁਰੁषੈਸ਼੍ਚਾਪਿਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਸਂਭਵੈਃ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਆਮ ਲੋਕ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਬਾਹਰਲੇ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਤ੍ਯਵਾਰੇਹਿਪੂਜਾਜਨ੍ਮਨਿਵਰ੍ਤਿਕਾ ਆਦਿਵਾਰੇਮਹਾਲਿਂਗਂਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਪੂਜਾ ਜਨਮ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਮਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਵਾਰੇ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੈਰਭਿषੇਕੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਗੋਮਯਂਗੋਜਲਂਕ੍ਸ਼ੀਰਂਦਧ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਕਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਗੋਬਰ, ਗੌਮੂਤਰ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਘੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਦ੍ਯਂਚਪृਥਕ੍ਚ੍ਚੈਵਮਧੁਨਾਚੇਕ੍ਸ਼ੁਸਾਰਕੈਃ ਗਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਰਾਨ੍ਨਨੈਵੇਦ੍ਯਂਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵਕਾਰਯੇਤ੍
ਦੁੱਧ ਆਦਿ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਕਸਰ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਂਧ੍ਵਨਿਲਿਂਗਂਤੁਨਾਦਲਿਂਗਂਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ ਬਿਂਦੁਲਿਂਗਂ ਤੁ ਯਂਤ੍ਰਂਸ੍ਯਾਨ੍ਮਕਾਰਂਤੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਧੁਨੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਹੈ; ਗੂੰਜ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਆਪ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ; ਬਿੰਦੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਯੰਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਮ' ਅੱਖਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਉਕਾਰਂਚਰਲਿਂਗਂਸ੍ਯਾਦਕਾਰਂਗੁਰੁਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ षਡ੍ਲਿਂਗਪੂਜਯਾਨਿਤ੍ਯਂਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋਨਸਂਸ਼ਯਃ
'ਉ' ਅੱਖਰ ਚਲਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; 'ਅ' ਅੱਖਰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਛੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਭਕ੍ਤ੍ਯਾਪੂਜਾ ਹਿ ਜਨ੍ਮਮੁਕ੍ਤਿਕਰੀਨृਣਾਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਾਤ੍ਪਾਦਮਰ੍ਧਂ ਵੈਭੂਤਿਧਾਰਣਾਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਰੁਦਰਾਖ਼ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਪੈਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਸਮ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਅੱਧਾ।
ਤ੍ਰਿਪਾਦਂ ਮਂਤ੍ਰਜਾਪ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪੂਜਯਾ ਪੂਰ੍ਣਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਪੂਜ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ
ਮੰਤਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪੂਜਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਅਤੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਮਂ ਪਠਤੇ ऽਧ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਤੇਸੁਦृਢਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਪੱਕੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯਚਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂषਡ੍ਲਿਂਗਸ੍ਯਮਹਾਮੁਨੇ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯਪੂਜਾਂਚਕ੍ਰਮਸ਼ੋਬ੍ਰੂਹਿਨਃਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਨੂੰ ਓਮ ਦੇ ਮਹੱਤਵ, ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਤਪੋਧਨੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਕृਤਃ ਅਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂਮਹਾਦੇਵੋਜਾਨਾਤਿਸ੍ਮਨਚਾਪਰਃ
ਹੇ ਤਪਸੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕੇਵਲ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਅਥਾਪਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤਮਹਂਸ਼ਿਵਸ੍ਯਕृਪਯੈਵਹਿ ਸ਼ਿਵੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂਚਯੁष੍ਮਾਕਂਰਕ੍ਸ਼ਾਂਗृਹ੍ਣਾਤੁਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਪ੍ਰੋਹਿਪ੍ਰਕृਤਿਜਾਤਸ੍ਯਸਂਸਾਰਸ੍ਯਮਹੋਦਧੇਃ ਨਵਂ ਨਾਵਾਂਤਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਣਵਂ ਵੈ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਓਮ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਨੌਕਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਃਪ੍ਰਪਞ੍ਚੋਨਨਾਸ੍ਤਿਵੋ ਯੁष੍ਮਾਕਂਪ੍ਰਣਵਂਵਿਦੁਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षੇਣਨਯੇਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂਵਃ ਪ੍ਰਣਵਂ ਵਿਦੁਃ
‘ਪ੍ਰ’ ਅੱਖਰ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਿਆਪਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਓਮ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਜਾਪਕਾਨਾਂਯੋਗਿਨਾਂਸ੍ਵਮਂਤ੍ਰਪੂਜਕਸ੍ਯਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਂਕृਤ੍ਵਾਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਂਤੁਨੂਤਨਮ੍
ਜੋ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਜੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਓਮ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।