ਮੇਲਨੇਚਸ਼ਨੇਰ੍ਵਾਪਿਤਾਵਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰਮਾਚਰੇਤ੍ ਜਨ੍ਮਨੈਵੇਦ੍ਯਦਾਨੇਨਜਨ੍ਮਾਰ੍ਪਣਫਲਂਲਭੇਤ੍
ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ, ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਬੀਜ ਵਾਉਣ ਵੇਲੇ, ਜਨਮ ਦੀ ਭੇਟ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਪਣਾਚ੍ਛਿਵਃ ਪ੍ਰੀਤਿਃਸ੍ਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂਦਦਾਤਿਹਿ ਇਦਂਤਜ੍ਜਨ੍ਮਨੈਵੇਦ੍ਯਂਸ਼ਿਵਸ੍ਯੈਵਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਜਨਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਾਂਝ ਮਿਲਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਜਨਮ ਦੀ ਭੇਟ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੋਨਿਲਿਂਗਸ੍ਵਰੂਪੇਣਸ਼ਿਵੋਜਨ੍ਮਾਨਿਰੂਪਕਃ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂਜਨ੍ਮ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਯੋਨੀ ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜਨਮ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਕ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬਿਂਦੁਨਾਦਾਤ੍ਮਕਂਸਰ੍ਵਂਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ ਬਿਂਦੁਃਸ਼ਕ੍ਤਿਃਸ਼ਿਵੋਨਾਦਃਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂਜਗਤ੍
ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਬਿੰਦੂ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਨਾਦ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਤੇ ਜਗਤ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਨਾਦਾਧਾਰਮਿਦਂਬਿਂਦੁਰ੍ਬਿਂਦ੍ਵਾਧਾਰਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਜਗਦਾਧਾਰਭੂਤੌਹਿਬਿਂਦੁਨਾਦੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਇਹ ਬਿੰਦੂ ਨਾਦ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਦ ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਜਗਤ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਿਵਾਂ ਹੈ।
ਵਿਨ੍ਦੁਨਾਦਯੁਤਂਸਰ੍ਵਂਸਕਲੀਕਰਣਂਭਵੇਤ੍ ਸਕਲੀਕਰਣਾਜ੍ਜਨ੍ਮਜਗਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬਿਂਦੁਨਾਦਾਤ੍ਮਕਂਲਿਂਗਂਜਗਤ੍ਕਾਰਣਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਿਂਦੁਰ੍ਦੇਰ੍ਵੀਸ਼ਿਵੋਨਾਦਃਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਤੁਕਥ੍ਯਤੇ
ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਿੰਦੂ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਨਾਦ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ਮਾਤਾਦੇਵੀਬਿਂਦੁਰੂਪਾਨਾਦਰੂਪਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪਿਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮਾਂ, ਦੇਵੀ, ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਿਵ, ਨਾਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪੂਜਿਤਾਭ੍ਯਾਂਪਿਤृਭ੍ਯਾਂਤੁਪਰਮਾਨਂਦ ਏਵ ਹਿ ਪਰਮਾਨਂਦਲਾਭਾਰ੍ਥਂਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਦੇਵੀਜਗਤਾਂਮਾਤਾਸਸ਼ਿਵੋਜਗਤਃ ਪਿਤਾ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਕੇਨਿਤ੍ਯਂਕृਪਾਧਿਕ੍ਯਂ ਹਿ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਦੇਵੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਇਆ ਬਹੁਤ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਕृਪਯਾਂਤਰ੍ਗਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂਪੂਜਕਸ੍ਯਦਦਾਤਿਹਿ ਤਸ੍ਮਾਦਂਤਰ੍ਗਤਾਨਂਦਲਾਭਾਰ੍ਥਂਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਦਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤृਮਾਤृਸ੍ਵਰੂਪੇਣਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ਭਰ੍ਗਃ ਪੁਰੁषਰੂਪੋ ਹਿ ਭਰ੍ਗਾਪ੍ਰਕृਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਰਗ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਭਰਗ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂਤਰਧਿष੍ਠਾਨਂ ਗਰ੍ਭਃ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂਤਰਧਿष੍ਠਾਨਂਗਰ੍ਭਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਗਰਭ ਅਪ੍ਰਗਟ ਅੰਦਰੂਨੀ ਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਰਭ ਪ੍ਰਗਟ ਅੰਦਰੂਨੀ ਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਤ੍ਵਾਦਿਗਰ੍ਭੋਹਿਗਰ੍ਭਵਾਞ੍ਜਨਕੋਯਤਃ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੋਯੁਕ੍ਤਂਪ੍ਰਥਮਂਜਨ੍ਮਕਥ੍ਯਤੇ
ਗਰਭ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਨਕ ਹੈ; ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਤਾਂਯਾਤਂਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਜਨ੍ਮ ਕਥ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਜਂਤੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਜਨ੍ਮ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਨਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤੋਭਾਵ੍ਯਤੇ ऽਵਸ਼੍ਯਂਮਾਯਯਾਜਨ੍ਮਕਥ੍ਯਤੇ ਜੀਰ੍ਯਤੇਜਨ੍ਮਕਾਲਾਦ੍ਯਤ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਤੇਤਨ੍ਯਤੇ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਜੀਵਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥ ਏਵ ਹਿ ਜਨ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂਜਨ੍ਮਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਨਮ ਮਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; 'ਜੀਵ' ਇਸੀ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਨਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਚ੍ਛਤੀਤ੍ਯਰ੍ਥਾਦ੍ਭਗਃਪ੍ਰਕृਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੇਂਦ੍ਰਿਯਭੋਜਨਾਤ੍
'ਭ' ਵਧਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ 'ਭਗ' ਨੂੰ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਕੁਦਰਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਸ੍ਯੇਦਂ ਭੋਗਮਿਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥੋ ਮੁਖ੍ਯਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਮੁਖ੍ਯੋ ਭਗਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵ ਉਚ੍ਯਤੇ
'ਭਗ' ਦਾ ਮੁੱਖ ਅਰਥ ਸੁਆਦ ਲੈਣਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ 'ਭਗ' ਕੁਦਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ 'ਭਗ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਭੋਗਦਾਤਾਹਿਨਾ ऽਨ੍ਯੋਭੋਗਪ੍ਰਦਾਯਕਃ ਭਗਸ੍ਵਾਮੀਚਭਗਵਾਨ੍ਭਰ੍ਗ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇਬੁਧੈਃ
ਧਨਵੰਤ ਸ਼ਿਵ ਸੁਆਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। 'ਭਗ' ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ 'ਭਰਗ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗੇਨਸਹਿਤਂਲਿਂਗਂ ਭਗਂਲਿਂਗੇਨਸਂਯੁਤਮ੍ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰਚਭੋਗਾਰ੍ਥਂਨਿਤ੍ਯਭੋਗਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਭਗ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਭਗ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਦਾ ਸੁਆਦ ਲਈ ਹੈ।
ਭਗਵਂਤਂਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ਲੋਕਪ੍ਰਸਵਿਤਾਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਚ੍ਚਿਹ੍ਨਂ ਪ੍ਰਸਵਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਿਂਗਾਰ੍ਥਗਮਕਂਚਿਹ੍ਨਂਲਿਂਗਮਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਅਰਥ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਿਂਗਮਰ੍ਥਂਹਿਪੁਰੁषਂ ਸ਼ਿਵਂਗਮਯਤੀਤ੍ਯਦਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚਚਿਹ੍ਨਸ੍ਯਮੇਲਨਂਲਿਂਗਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਚਿਹ੍ਨਪੂਜਨਾਤ੍ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਵੀਯਤੇ ਚਿਹ੍ਨਕਾਰ੍ਯਂਤੁਜਨ੍ਮਾਦਿਜਨ੍ਮਾਦ੍ਯਂਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਕੰਮ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਕੰਮ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕृਤੈਃ ਪੁਰੁषੈਸ਼੍ਚਾਪਿਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਸਂਭਵੈਃ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਆਮ ਲੋਕ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਬਾਹਰਲੇ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਤ੍ਯਵਾਰੇਹਿਪੂਜਾਜਨ੍ਮਨਿਵਰ੍ਤਿਕਾ ਆਦਿਵਾਰੇਮਹਾਲਿਂਗਂਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਪੂਜਾ ਜਨਮ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਮਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਵਾਰੇ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੈਰਭਿषੇਕੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਗੋਮਯਂਗੋਜਲਂਕ੍ਸ਼ੀਰਂਦਧ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਕਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਗੋਬਰ, ਗੌਮੂਤਰ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਘੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਦ੍ਯਂਚਪृਥਕ੍ਚ੍ਚੈਵਮਧੁਨਾਚੇਕ੍ਸ਼ੁਸਾਰਕੈਃ ਗਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਰਾਨ੍ਨਨੈਵੇਦ੍ਯਂਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵਕਾਰਯੇਤ੍
ਦੁੱਧ ਆਦਿ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਕਸਰ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਂਧ੍ਵਨਿਲਿਂਗਂਤੁਨਾਦਲਿਂਗਂਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ ਬਿਂਦੁਲਿਂਗਂ ਤੁ ਯਂਤ੍ਰਂਸ੍ਯਾਨ੍ਮਕਾਰਂਤੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਧੁਨੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਹੈ; ਗੂੰਜ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਆਪ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ; ਬਿੰਦੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਯੰਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਮ' ਅੱਖਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।