ਸਿਂਧੁਸ਼੍ਚ ਸਰਯੂ ਰੇਵਾ ਸਪ੍ਤਗਂਗਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਤਤੋ ऽਬ੍ਧਿਤੀਰਂ ਦਸ਼ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਤਤੋ ਦਸ਼
ਸਿੰਧੁ, ਸਰਯੂ ਅਤੇ ਰੇਵਾ ਵੀ ਸੱਤ ਗੰਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦਾ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਰੋਚਤੇ ਮਨਃ ਕृਤੇ ਪੂਰ੍ਣਫਲਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ; ਐਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਯਜਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਤ੍ਰਿਪਾਦਂ ਚ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ऽਰ੍ਧਂ ਸਦਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਕਲੌ ਪਾਦਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਤ੍ਪਾਦੋਨਂ ਤਤੋਰ੍ਧਕੇ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ, ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦਿਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਫਲਂ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਮਣੇ ਬੁਧਾਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਸਮਾਨ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਦੌਰਾਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਵਿषੁਵੇ ਤਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਮਯਨੇ ਤਦ੍ਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਤਦ੍ਦਸ਼ ਮृਗਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਤਚ੍ਚਂਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣੇ ਦਸ਼
ਵਿਸ਼ੁਵ ਦਿਵਸ ਤੇ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਯਨ ਤੇ ਵੀ ਦਸ ਗੁਣਾ; ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ; ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ ਵੀ ਦਸ ਗੁਣਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਣੇ ਪੂਰ੍ਣਕਾਲੋਤ੍ਤਮੇ ਵਿਦੁਃ ਜਗਦ੍ਰੂਪਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿषਯੋਗਾਚ੍ਚ ਰੋਗਦਮ੍
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਪੂਰੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿषਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਜਪਾਂ ਚਰੇਤ੍ ਵਿषਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਕਾਲਤ੍ਵਾਤ੍ਸ ਕਾਲਃ ਪੁਣ੍ਯਦਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਸਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਚ ਸੂਰ੍ਯਰਾਗੋਪਮਂ ਵਿਦੁਃ ਮਹਤਾਂ ਸਂਗਕਾਲਸ਼੍ਚ ਕੋਟ੍ਯਰ੍ਕਗ੍ਰਹਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਨਮ ਨक्षਤਰ ਤੇ ਜਾਂ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਰਗਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਨਿष੍ਠਾ ਜ੍ਞਾਨਨਿष੍ਠਾ ਯੋਗਿਨੋ ਯਤਯਸ੍ਤਥਾ ਪੂਜਾਯਾਃ ਪਾਤ੍ਰਮੇਤੇ ਹਿ ਪਾਪਸਂਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਮ੍
ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਯੋਗੀ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ — ਇਹ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਜਪਸਂਯੁਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਫਲਭੋਗਦਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੌਵੀ ਲੱਖ ਗਾਯਤਰੀ ਜਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਫਲ ਦੀ ਭੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਨਾਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤ ਇਤਿ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ ਦਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਾਤਕਾਤ੍ਤ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਮਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਕਰਕੇ 'ਪਾਤ੍ਰ' ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ 'ਪਾਤ੍ਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਕਂ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਪਾਤਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਹਿ ਸਾ ਯਥਾ ऽਰ੍ਥਹਿਨੋ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਨ ਯਚ੍ਛਤਿ
ਗਾਯਤਰੀ ਇਸ ਲਈ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਅਰ੍ਥਵਾਨਿਹ ਯੋ ਲੋਕੇ ਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਨਰਾਨ੍ਸਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨੇ ਜਪੇ ਹੋਮੇ ਪੂਜਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ
ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ—
ਦਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਥਾ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਰ੍ਹਤਿ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਨਾਰੀਨਰਮਯਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਅੰਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਹੀ ਸਹੀ ਪਾਤਰ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹੂਯ ਯਤ੍ਕਾਲੇ ਸੁਸਮਾਹਿਤਮ੍ ਤਦਰ੍ਥਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਸਦ੍ਬੋਧਕਮਭੀष੍ਟਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਅਰਥ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਾਵਤਃ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਫਲਦਂ ਵਿਦੁਃ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨਂਤਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਰ੍ਥਫਲਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਸੇਵਕਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਾਦਫਲਦਂ ਵਿਦੁਃ ਜਾਤਿਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਦੀਨਵृਤ੍ਤੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ
ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਨਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਭੋਗਾਯ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ ਵੇਦਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਹਿ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਜੋ ਧਨ ਭੋਗ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੂਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯੇ ਹਿ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਂ ਵੈਕੁਂਠਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਂ ਕੈਲਾਸਦਂ ਵਿਦੁਃ ਤਤ੍ਤਲ੍ਲੋਕੋਪਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਾਨਮਿष੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਕੈਲਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਦੀ ਭੋਗ ਲਈ ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਂਗਮਨ੍ਨਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਨੁਵਾਰੇ ਦਦਨ੍ਨਰਃ ਪਰਜਨ੍ਮਨਿ ਚਾਰੋਗ੍ਯਂ ਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਮਾਨਮਥਾਹ੍ਵਾਨਮਭ੍ਯਂਗਂ ਪਾਦਸੇਵਨਮ੍ ਵਾਸੋ ਗਂਧਾਦ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਚ ਘृਤਾਪੂਪਰਸੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਸੱਦਾ, ਮਲ੍ਹਮ ਲਾਉਣਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ, ਤੇ ਘੀ, ਪੂਰੇ ਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੀ ਭੇਟ—
षਡ੍ਰਸਂ ਵ੍ਯਂਜਨਂ ਚੈਵ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਤ੍ਤਰਮ੍ ਨਮਸ਼੍ਚਾਨੁਗਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਨ੍ਨਦਾਨਂ ਦਸ਼ਾਂਗਕਮ੍
ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਨ, ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਥ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅੰਨ—
ਦਸ਼ਾਂਗਮਨ੍ਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ਭ੍ਯੋ ਵੈ ਦਦਨ੍ਨਰਃ ਅਰ੍ਕਵਾਰੇ ਤਥਾ ऽ ऽਰੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਦਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਵਾਰਾਦਿਵਾਰੇषੁ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਰਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ ਅਨ੍ਨਦਾਨਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਪਰਜਨ੍ਮਨਿ
ਸੋਮਵਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਅੰਨ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਹਰ ਦਿਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਪਿ ਚ ਵਾਰੇषੁ ਦਸ਼ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਾਂਗਕਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਮਾਰੋਗ੍ਯਾਦਿਕਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਸੱਤੋਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਦਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਅੰਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤ ਤੇ ਹੋਰ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭਾਨੁਵਾਰੇ ਦਦਨ੍ਨਰਃ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍षਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ਰ੍ਵਲੋਕੇ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ऽਯੁਤਵਰ੍षਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਏਵਂ ਸੋਮਾਦਿਵਾਰੇषੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਹਿ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਵਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਵਾਰੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਪੂਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ਹ੍ਯਾਰੋਗ੍ਯਾਦਿ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਇਤਰੀ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਿਹਤ ਤੇ ਹੋਰ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।