ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਨੁਰੂਪੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਰੈਃ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਪਿ ਚ ਵਾਰੇषੁ ਨਰੈਃ ਸ਼ੁਭਫਲੇਪ੍ਸੁਭਿਃ

ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਤਪਸਾ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜੇਦਾਢ੍ਯੋ ਧਨੇਨ ਹਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵਂਵਿਧਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਹ

ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਤਪ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਅਮੀਰ ਧਨ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਫਿਰ, ਐਸਾ ਧਰਮ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਭੋਗਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਛਾਯਾਂ ਜਲਾਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਚਯਮ੍

ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਛਾਂ, ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸੰਚੇਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਦਾ ਭੋਗਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ ਕਾਲਾਚ੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਪਾਕੇਨ ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ

ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਲਈ ਵਰਤੇ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਤੇ ऽਧ੍ਯਾਯਂ ਪਠਤੇ ਵਾ ਨਰੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯੋਪਕਰ੍ਤਾ ਚ ਦੇਵਯਜ੍ਞਫਲਂ ਲਭੇਤ੍

ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਸ਼ਾਦੀਨ੍ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੂਤ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ਤਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਗृਹਂ ਸਮਫਲਂ ਦੇਵਯਜ੍ਞਾਦਿਕਰ੍ਮਸੁ

ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਖੇਤਰ ਆਦਿ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਯਜਨ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੋ।

ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਗੋष੍ਠਂ ਜਲਤੀਰਂ ਤਤੋ ਦਸ਼ ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਬਿਲ੍ਵਤੁਲਸ੍ਯਸ਼੍ਵਤ੍ਥਮੂਲਕਮ੍

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਬਿਲਵਾ, ਤੁਲਸੀ ਜਾਂ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾਲਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਤੀਰਂ ਤਤੋ ਦਸ਼ ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ਦਸ਼

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੰਦਰ ਦਾ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਸਮਝੋ; ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦਾ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਨਦੀ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਸਪ੍ਤਗਂਗਾਨਦੀਤੀਰਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਗਂਗਾ ਗੋਦਾਵਰੀ ਚੈਵ ਕਾਵੇਰੀ ਤਾਮ੍ਰਪਰ੍ਣਿਕਾ

ਸੱਤ ਗੰਗਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਤ ਗੰਗਾਵਾਂ ਹਨ: ਗੰਗਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਕਾਵੇਰੀ ਅਤੇ ਤਾਮਰਪਰਨੀ।

ਸਿਂਧੁਸ਼੍ਚ ਸਰਯੂ ਰੇਵਾ ਸਪ੍ਤਗਂਗਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਤਤੋ ऽਬ੍ਧਿਤੀਰਂ ਦਸ਼ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਤਤੋ ਦਸ਼

ਸਿੰਧੁ, ਸਰਯੂ ਅਤੇ ਰੇਵਾ ਵੀ ਸੱਤ ਗੰਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦਾ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਰੋਚਤੇ ਮਨਃ ਕृਤੇ ਪੂਰ੍ਣਫਲਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਦਿਕਂ ਤਥਾ

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ; ਐਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਯਜਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਤ੍ਰਿਪਾਦਂ ਚ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ऽਰ੍ਧਂ ਸਦਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਕਲੌ ਪਾਦਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਤ੍ਪਾਦੋਨਂ ਤਤੋਰ੍ਧਕੇ

ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ, ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ।

ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦਿਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਫਲਂ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਮਣੇ ਬੁਧਾਃ

ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਸਮਾਨ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਦੌਰਾਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਵਿषੁਵੇ ਤਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਮਯਨੇ ਤਦ੍ਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਤਦ੍ਦਸ਼ ਮृਗਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਤਚ੍ਚਂਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣੇ ਦਸ਼

ਵਿਸ਼ੁਵ ਦਿਵਸ ਤੇ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਯਨ ਤੇ ਵੀ ਦਸ ਗੁਣਾ; ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ; ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ ਵੀ ਦਸ ਗੁਣਾ।

ਤਤਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਣੇ ਪੂਰ੍ਣਕਾਲੋਤ੍ਤਮੇ ਵਿਦੁਃ ਜਗਦ੍ਰੂਪਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿषਯੋਗਾਚ੍ਚ ਰੋਗਦਮ੍

ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਪੂਰੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਅਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿषਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਜਪਾਂ ਚਰੇਤ੍ ਵਿषਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਕਾਲਤ੍ਵਾਤ੍ਸ ਕਾਲਃ ਪੁਣ੍ਯਦਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਸਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਨ੍ਮਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਚ ਸੂਰ੍ਯਰਾਗੋਪਮਂ ਵਿਦੁਃ ਮਹਤਾਂ ਸਂਗਕਾਲਸ਼੍ਚ ਕੋਟ੍ਯਰ੍ਕਗ੍ਰਹਣਂ ਵਿਦੁਃ

ਜਨਮ ਨक्षਤਰ ਤੇ ਜਾਂ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਰਗਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਪੋਨਿष੍ਠਾ ਜ੍ਞਾਨਨਿष੍ਠਾ ਯੋਗਿਨੋ ਯਤਯਸ੍ਤਥਾ ਪੂਜਾਯਾਃ ਪਾਤ੍ਰਮੇਤੇ ਹਿ ਪਾਪਸਂਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਮ੍

ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਯੋਗੀ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ — ਇਹ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਜਪਸਂਯੁਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਫਲਭੋਗਦਮ੍

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੌਵੀ ਲੱਖ ਗਾਯਤਰੀ ਜਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਫਲ ਦੀ ਭੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਤਨਾਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤ ਇਤਿ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ ਦਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਾਤਕਾਤ੍ਤ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਮਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ

ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਕਰਕੇ 'ਪਾਤ੍ਰ' ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ 'ਪਾਤ੍ਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗਾਯਕਂ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਪਾਤਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਹਿ ਸਾ ਯਥਾ ऽਰ੍ਥਹਿਨੋ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਨ ਯਚ੍ਛਤਿ

ਗਾਯਤਰੀ ਇਸ ਲਈ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

ਅਰ੍ਥਵਾਨਿਹ ਯੋ ਲੋਕੇ ਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਨਰਾਨ੍ਸਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।

ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨੇ ਜਪੇ ਹੋਮੇ ਪੂਜਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ

ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ—

ਦਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਥਾ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਰ੍ਹਤਿ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਨਾਰੀਨਰਮਯਾਤ੍ਮਕਮ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਅੰਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਹੀ ਸਹੀ ਪਾਤਰ ਹੈ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹੂਯ ਯਤ੍ਕਾਲੇ ਸੁਸਮਾਹਿਤਮ੍ ਤਦਰ੍ਥਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਸਦ੍ਬੋਧਕਮਭੀष੍ਟਦਮ੍

ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਅਰਥ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਇਚ੍ਛਾਵਤਃ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਫਲਦਂ ਵਿਦੁਃ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨਂਤਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਰ੍ਥਫਲਦਂ ਵਿਦੁਃ

ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਯਤ੍ਸੇਵਕਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਾਦਫਲਦਂ ਵਿਦੁਃ ਜਾਤਿਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਦੀਨਵृਤ੍ਤੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ

ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਨਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਤ੍ਤਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਭੋਗਾਯ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ ਵੇਦਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਹਿ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍

ਜੋ ਧਨ ਭੋਗ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੂਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯੇ ਹਿ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਂ ਵੈਕੁਂਠਦਂ ਵਿਦੁਃ

ਗਾਇਤਰੀ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।