ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰਸਸ੍ਤੀਰੇ ਕਲ੍ਪਤਰੋਰਧਃ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਵਜ੍ਰਸ਼ਿਲਾਮਯ੍ਯਾਂ ਮृਦੁਲੇ ਮृਗਚਰ੍ਮਣਿ

ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਵਜਰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ, ਨਰਮ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ—

ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਮਾਸੀਨਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਬਾਲਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਤਤ੍ਕਾਲਮਾਤ੍ਰੋਪਰਤਂ ਸਮਾਧੇਰਚਲਾਤ੍ਮਨਃ

ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ।

ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੈਰਪਿ ਪੂਜਿਤਮ੍ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨੈਮਿषੇਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣਤਾਸ਼੍ਚੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ

ਮੁਨੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।

ਯਾਵਤ੍ਪृष੍ਟਵਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸ੍ਵਾਗਤਕਾਰਣਮ੍ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਤਾਵਦ੍ਦਿਵਿ ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਚੇਰੇ ਰਬਾਬਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ।

ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਾਨਂ ਭਾਨੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਰਸਂਖ੍ਯੇਯੈਃ ਸਂਵृਤਂ ਚ ਸਮਂਤਤਃ

ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇੱਕ ਹਵਾਈ ਰਥ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਰੁਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾਭਿਰਾਵृਤਮ੍ ਮृਦਂਗਮੁਰਜੋਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਵੇਣੁਵੀਣਾਰਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਉਹ ਰਥ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੋਲਕਾਂ ਤੇ ਮੁਰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।

ਚਿਤ੍ਰਰਤ੍ਨਵਿਤਾਨਾਢ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਚਾਰਣਕਿਨ੍ਨਰੈਃ

ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਛਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਗਾਯਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਦਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਮ੍ ਵੀਰਗੋਵृषਚਿਹ੍ਨੇਨ ਵਿਦ੍ਰਮਦ੍ਰੁਮਯष੍ਟਿਨਾ

ਉਹ ਰਥ ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਰ ਬੈਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਦਰਾਮਾ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕृਤਗੋਪੁਰਸਤ੍ਕਾਰਂ ਕੇਤੁਨਾ ਮਾਨ੍ਯਹੇਤੁਨਾ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਯ ਚਾਮਰਦ੍ਵਿਤਯਾਂਤਰੇ

ਉਹ ਰਥ ਉੱਚ ਗੇਟ ਤੇ ਚੋਣੀ ਵਾਲੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਵਾਈ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋ ਚਮਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ,

ਛਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਣਿਦਂਡਸ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ੁਚੇਰਧਃ ਦਿਵ੍ਯਸਿਂਹਾਸਨਾਰੂਢਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸੁਯਸ਼ਯਾ ਸਹ

ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਿਆ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ।

ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਚ ਵਪੁषਾ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਲੋਚਨੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰਭਿਕृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਪਕਂ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਅਵਿਲਂਘ੍ਯ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤੁਰਾਜ੍ਞਾਪਨਮਿਵਾਗਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਹਣਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਦੀ ਅਟੱਲ ਆਗਿਆ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਰਵਜਨਕ ਕਿਰਪਾ ਸਿੱਧੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ਿਲਾਦਤਨਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੀਮਚ੍ਛੂਲਵਰਾਯੁਧਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮਿਵਾਪਰਮ੍

ਉਥੇ ਸ਼ਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪ ਹੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਸੂਰ-ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।

ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਧਾਤ੍ਃਣਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਮੁਦਾਰਾਂਗਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍

ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੰਡ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਯੋਗ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਚ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕਂਠੇ ਨਾਗੇਨ ਮੌਲੌ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕੇਨਾਪ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍ ਸਵਿਗ੍ਰਹਮਿਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਿਵ ਸਕ੍ਰਿਯਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੱਪ ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦ, ਦੋਵੇਂ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਰਗਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਸਮਾਪ੍ਤਮਿਵ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮਿਵ ਸਂਗਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ

ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਰਵਜਨਤਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਿਵਾਰ੍ਪਯਨ੍ ਅਥ ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਾਨੇ ਚਾਵਨਿਂ ਗਤੇ

ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਥ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ,

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਮੁਨੀਮ੍ षਟ੍ਕੁਲੀਯਾ ਇਮੇ ਦੀਰ੍ਘਂ ਨੈਮਿषੇ ਸਤ੍ਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ਆਗਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਦਿष੍ਟਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਛੇ ਕੁਲਾਂ ਵਾਲੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨੈਮੀਸ਼ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।'

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਂਦੀਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਦृष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੈਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚੈਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋ ਦੇਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਜਗਾਮ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਸਿਰਫ ਨਜ਼ਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੁਰੰਤ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਰਮ, ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੇਣ ਚ ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਸਾਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਗੁਰਵੇ ਮਮੋਕ੍ਤਮ੍ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਚੋਕ੍ਤਂ ਮਹਿਤੇਨ ਮਹ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚ ਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਮਾਸਾਤ੍

ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਵਿਆਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਣਯੋਗ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਦੱਸਿਆ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਆਖ ਦਿੱਤਾ।

ਨਾਵੇਦਵਿਦ੍ਭ੍ਯਃ ਕਥਨੀਯਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣਰਤ੍ਨਂ ਪੁਰਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਨਾਭਕ੍ਤਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਮੋਹਾਨ੍ਨਿਰਯਂ ਦਦਾਤਿ

ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਰਤਨ, ਪੁਰਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੁਕਮ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਜੋ ਵੇਦ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਨਾ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਚੇਲੇ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨੂੰ; ਜੇ ਭੁੱਲਵਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸੇਵਾਨੁਗਤੇਨ ਯੈਸ੍ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਗृਹੀਤਂ ਪਠਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸੁਖਂ ਧਰ੍ਮਮੁਖਂ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਂਤੇ ਨਿਯਤਂ ਦਦਾਤਿ

ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਹੀ ਰਵਾਇਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਲੈਂਦੇ, ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਪੱਕੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਯੋਪਕृਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਯਾ ਚ ਪੌਰਾਣਿਕਮਾਰ੍ਗਯੋਗਾਤ੍ ਅਤੋ ਗਮਿष੍ਯੇ ऽਹਮਵਾਪ੍ਤਕਾਮਃ ਸਮਸ੍ਤਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਵਂ ਸਦਾ ਨਃ

ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫਾਇਦਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ; ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।

ਸੂਤੇ ਕृਤਾਸ਼ਿषਿ ਗਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸੁਵृਤ੍ਤਾ ਯਾਗੇ ਚ ਪਰ੍ਯਵਸਿਤੇ ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਯੋਗੇ ਕਾਲੇ ਕਲੌ ਚ ਵਿषਯੈਃ ਕਲੁषਾਯਮਾਣੇ ਵਾਰਾਣਸੀਪਰਿਸਰੇ ਵਸਤਿਂ ਵਿਨੇਤੁਃ

ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਲਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਰਸਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਗੰਦੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਸਣ ਲੱਗੇ।

ਅਥ ਚ ਤੇ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਯਾਖਿਲਤਯਾ ਕृਤਪਾਸ਼ੁਪਤਵ੍ਰਤਾਃ ਅਧਿਕृਤਾਖਿਲਬੋਧਸਮਾਧਯਃ ਪਰਮਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਪੁਰਨਿਂਦਿਤਾਃ

ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿੰਦ-ਰਹਿਤ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਗਏ।

ਏਤਚ੍ਛਿਵਪੁਰਾਣਂ ਹਿ ਸਮਾਪ੍ਤਂ ਹਿਤਮਾਦਰਾਤ੍ ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚ ਤਥੈਵ ਹਿ

ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਯ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯ ਸ਼ਠਾਯ ਚ ਅਭਕ੍ਤਾਯ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਾਯ ਚ

ਇਹ ਨਾਸਤਿਕ, ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਛਲਕ, ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਅਭਕਤ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਹ੍ਯੇਕਵਾਰਂ ਭਵੇਤ੍ਪਾਪਂ ਹਿ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਅਭਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਿਸਮृਦ੍ਧਿਭਾਕ੍

ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਭਕਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਕਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਚ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੇਃ ਪੁਨਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਨਃਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ

ਇਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਨ।