ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਦੇਵਤਾਰ੍ਥਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਆਨੀਯਮਾਨਸਲਿਲਮਾਤ੍ਤਪੁष੍ਪਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ

ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ।

ਅਂਤਰ੍ਜਲਸ਼ਿਲਾਰੂਢੈਰ੍ਨੀਚਾਨਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼ਂਕਯਾ ਆਚਾਰਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਕृਤਭਸ੍ਮਾਂਗਧੂਸਰੈਃ

ਕੁਝ ਮੁਨੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ, ਆਚਾਰ ਸੰਭਾਲਦੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਈ ਹੋਈ।

ਇਤਸ੍ਤਤੋ ऽਪ੍ਸੁ ਮਜ੍ਜਦ੍ਭਿਰਿष੍ਟਸ਼ਿष੍ਟੈਃ ਸ਼ਿਲਾਗਤੈਃ ਤਿਲੈਸ਼੍ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਦਰ੍ਭਪਵਿਤ੍ਰਕੈਃ

ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਦੇ ਜਾਂ ਨਿਕਲਦੇ, ਕਿਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਦੇਵਾਦ੍ਯਮृषਿਮਧ੍ਯਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਨਿਵੇਦਯੇਦਭਿਜ੍ਞੇਭ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਨਗਤਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਦਵਾਨ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਉਂਦੇ, ਭੇਟ ਕਰਦੇ।

ਸ੍ਥਾਨੇਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤਾਨੇਕਬਲਿਪੁष੍ਪਸਮੀਰਣੈਃ ਸੌਰਾਰ੍ਘ੍ਯਪੂਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਃਸ੍ਥਂਡਲੇਭ੍ਯਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍

ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਚਮਚਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਅਲਤਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ।

ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨਿਮਜ੍ਜਦੁਨ੍ਮਜ੍ਜਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਰਸ੍ਤਗਜਯੂਥਪਮ੍ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਤृषਯਾਯਾਤਮृਗੀਮृਗਤੁਰਂਗਮਮ੍

ਕਿਤੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਝੁੰਡ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਦੇ ਤੇ ਨਿਕਲਦੇ; ਕਿਤੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਆਏ ਹਿਰਣ, ਨੀਲਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਆਉਂਦੇ।

ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੀਤਜਨੋਤ੍ਤੀਰ੍ਣਮਯੂਰਵਰਵਾਰਣਮ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕृਤਤਟਾਘਾਤਵृषਪ੍ਰਤਿਵृषੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍

ਕਿਤੇ, ਪੀ ਕੇ ਨਿਕਲਦੇ ਮੋਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ; ਕਿਤੇ, ਟੱਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਬਲਦ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ।

ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਾਰਂਡਵਰਵੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸਾਰਸਕੂਜਿਤੈਃ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਕੋਕਨਿਨਦੈਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭ੍ਰਮਰਗੀਤਿਭਿਃ

ਕਿਤੇ, ਵਧੀਆ ਬਤਖਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕਿਤੇ, ਸਾਰਸ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਕਿਤੇ, ਕੋਕਲ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ।

ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਦਿਕਰਣੈਃ ਸ੍ਵਸਂਪਦ੍ਦ੍ਰੁਮਜੀਵਿਭਿਃ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਭਾषਮਾਣਮਿਵਾਸਕृਤ੍

ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਪੰਛੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹੋਣ।

ਕੂਲਸ਼ਾਖਿਸ਼ਿਖਾਲੀਨਕੋਕਿਲਾਕੁਲਕੂਜਿਤੈਃ ਆਤਪੋਪਹਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮਂਤ੍ਰਯਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍

ਕੰਢੇ ਦੇ ਡੰਗਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਕੋਕਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਉਚਾਰਦੇ, ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ।

ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰਸਸ੍ਤੀਰੇ ਕਲ੍ਪਤਰੋਰਧਃ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਵਜ੍ਰਸ਼ਿਲਾਮਯ੍ਯਾਂ ਮृਦੁਲੇ ਮृਗਚਰ੍ਮਣਿ

ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਵਜਰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ, ਨਰਮ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ—

ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਮਾਸੀਨਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਬਾਲਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਤਤ੍ਕਾਲਮਾਤ੍ਰੋਪਰਤਂ ਸਮਾਧੇਰਚਲਾਤ੍ਮਨਃ

ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ।

ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੈਰਪਿ ਪੂਜਿਤਮ੍ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨੈਮਿषੇਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣਤਾਸ਼੍ਚੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ

ਮੁਨੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।

ਯਾਵਤ੍ਪृष੍ਟਵਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸ੍ਵਾਗਤਕਾਰਣਮ੍ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਤਾਵਦ੍ਦਿਵਿ ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਚੇਰੇ ਰਬਾਬਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ।

ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਾਨਂ ਭਾਨੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਰਸਂਖ੍ਯੇਯੈਃ ਸਂਵृਤਂ ਚ ਸਮਂਤਤਃ

ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇੱਕ ਹਵਾਈ ਰਥ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਰੁਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾਭਿਰਾਵृਤਮ੍ ਮृਦਂਗਮੁਰਜੋਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਵੇਣੁਵੀਣਾਰਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਉਹ ਰਥ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੋਲਕਾਂ ਤੇ ਮੁਰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।

ਚਿਤ੍ਰਰਤ੍ਨਵਿਤਾਨਾਢ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਚਾਰਣਕਿਨ੍ਨਰੈਃ

ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਛਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਗਾਯਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਦਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਮ੍ ਵੀਰਗੋਵृषਚਿਹ੍ਨੇਨ ਵਿਦ੍ਰਮਦ੍ਰੁਮਯष੍ਟਿਨਾ

ਉਹ ਰਥ ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਰ ਬੈਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਦਰਾਮਾ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕृਤਗੋਪੁਰਸਤ੍ਕਾਰਂ ਕੇਤੁਨਾ ਮਾਨ੍ਯਹੇਤੁਨਾ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਯ ਚਾਮਰਦ੍ਵਿਤਯਾਂਤਰੇ

ਉਹ ਰਥ ਉੱਚ ਗੇਟ ਤੇ ਚੋਣੀ ਵਾਲੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਵਾਈ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋ ਚਮਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ,

ਛਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਣਿਦਂਡਸ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ੁਚੇਰਧਃ ਦਿਵ੍ਯਸਿਂਹਾਸਨਾਰੂਢਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸੁਯਸ਼ਯਾ ਸਹ

ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਿਆ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ।

ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਚ ਵਪੁषਾ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਲੋਚਨੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰਭਿਕृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਪਕਂ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਅਵਿਲਂਘ੍ਯ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤੁਰਾਜ੍ਞਾਪਨਮਿਵਾਗਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਹਣਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਦੀ ਅਟੱਲ ਆਗਿਆ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਰਵਜਨਕ ਕਿਰਪਾ ਸਿੱਧੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ਿਲਾਦਤਨਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੀਮਚ੍ਛੂਲਵਰਾਯੁਧਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮਿਵਾਪਰਮ੍

ਉਥੇ ਸ਼ਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪ ਹੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਸੂਰ-ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।

ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਧਾਤ੍ਃਣਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਮੁਦਾਰਾਂਗਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍

ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੰਡ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਯੋਗ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਚ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕਂਠੇ ਨਾਗੇਨ ਮੌਲੌ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕੇਨਾਪ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍ ਸਵਿਗ੍ਰਹਮਿਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਿਵ ਸਕ੍ਰਿਯਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੱਪ ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦ, ਦੋਵੇਂ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਰਗਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਸਮਾਪ੍ਤਮਿਵ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮਿਵ ਸਂਗਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ

ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਰਵਜਨਤਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਿਵਾਰ੍ਪਯਨ੍ ਅਥ ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਾਨੇ ਚਾਵਨਿਂ ਗਤੇ

ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਥ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ,

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਮੁਨੀਮ੍ षਟ੍ਕੁਲੀਯਾ ਇਮੇ ਦੀਰ੍ਘਂ ਨੈਮਿषੇ ਸਤ੍ਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ਆਗਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਦਿष੍ਟਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਛੇ ਕੁਲਾਂ ਵਾਲੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨੈਮੀਸ਼ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।'

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਂਦੀਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਦृष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੈਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚੈਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋ ਦੇਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਜਗਾਮ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਸਿਰਫ ਨਜ਼ਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੁਰੰਤ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਰਮ, ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।