ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਤਰਾ ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਸਾਰਮਂਡਲਾਤ੍ ਏਤੇष੍ਵਨ੍ਯਤਮੋਪਾਯਂ ਕਥਮਪ੍ਯਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਅਪਣਾ ਕੇ—
षਡਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਾ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਪਸ਼ੂਨਾਮਿਵ ਤਸ੍ਯੇਹ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਕੋਈ ਕਰਿਆ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨੈਵਾਸ਼ੌਚਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸ਼ਿਵਚਾਰਾਰ੍ਥਮਥਵਾ ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਮੇਵ ਵਾ ਖਨੇਦ੍ਵਾ ਭੁਵਿ ਤਦ੍ਦੇਹਂ ਦਹੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਨਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਚ ਦਫਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਵਾਪ੍ਸੁ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਵੇਵ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਵਾ ਕਾष੍ਠਲੋष੍ਟਵਤ੍ ਅਥੈਨਮਪਿ ਚੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਚੇਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸੁੱਟ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਡਿੱਡਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਸਮ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕਲ੍ਯਾਣਮੇਵ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਧਨਂ ਤਸ੍ਯ ਭਜੇਚ੍ਛੈਵਃ ਸ਼ੈਵੀ ਚੇਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੌਲਤ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ ਵਿਜਿਤਮਨ੍ਯੋਰ੍ਯਾਦਵੇਨੋਪਮਨ੍ਯੋਰਧਿਗਤਮਭਿਧਾਯ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਮੁਨਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਤਿਮੁਪਗਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਭ੍ਯ ਉਦ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਪਦਿ ਵਿਯਤਿ ਵਾਯੁਃ ਸਾਯਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ऽਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਤੋਂ ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਤੇ ਜੋ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਤਮ-ਜਾਗਰੂਕ ਵਾਯੂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਨੈਮਿषੀਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ ਸਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ऽਵਭृਥਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮੁਦ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਅੰਤਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸ੍ਵਾਦੁਸਲਿਲਾ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀਸ਼ੁਭਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਜੋਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਨਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ ਸਮਾਪ੍ਯ ਸਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹਨਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੇਵਾਦੀਂਸ੍ਤਦੀਯੈਃ ਸਲਿਲੈਃ ਸ਼ਿਵੈਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਯੁਰ੍ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਤੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਦਾਤ੍ਪਂਤਤੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖੀਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤੀਰਤੋ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ਤਦੋਤ੍ਤਰਪ੍ਰਵਾਹਾਯਾਂ ਗਂਗਾਯਾਮਵਗਾਹ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਿਵਿ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍
ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਤੇਜੋਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵਿਤਾਨੇਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਚਾਨਣ ਸੀ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ।
ਅਥ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਭਸ੍ਮਸਞ੍ਛਨ੍ਨਵਿਗ੍ਰਹਾਃ ਮੁਨਯੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਲੀਨਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇਜਸਿ
ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਚਾਨਣ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥਾ ਵਿਲੀਯਮਾਨੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਿਰੋਦਧੇ ਤੇਜਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਚਾਨਣ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਚਾਨਣ ਤੁਰੰਤ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਨੈਮਿषੀਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤ੍ਯਜਾਨਨ੍ਤੋ ਯਯੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵੈषਾਂ ਤੁ ਗਮਨਾਤ੍ਪਵਨੋ ਲੋਕਪਾਵਨਃ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨੈਮਿषੀਯਾਣਾਂ ਸਂਵਾਦਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ।
ਸ਼ਦ੍ਧਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਾਂਬੇ ਸਾਨੁਚਰੇ ਸ਼ਿਵੇ ਸਮਾਪ੍ਤਿਂ ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਸ਼ਿਵ, ਸੰਬ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਯਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਵਾਇਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਯੇ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਿਯਤਾ ਤੇ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਥਾਨਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁਮ੍ਬੁਰੋਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰ ਸ੍ਪਰ੍ਧਿਤਯੋਰ੍ਗਾਨੇ ਵਿਵਦਮਾਨਯੋਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰੋੜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦੁਦ੍ਭਾਵਿਤਗਾਨੋਤ੍ਥਰਸੈਰ੍ਮਾਧ੍ਯਸ੍ਥਮਾਚਰਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਖਮਾਸ੍ਤੇ ਨਿषੇਵਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਉਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦਾਨਵਸਰਾਦੇਵ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿਵਾਰਿਤਾਃ ਮੁਨਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨਾਦ੍ਬਹਿਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਦਵਾਰਪਾਲਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਪਾਸੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਅਥ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਣਾ ਗਾਨੇ ਸਮਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਰਦਃ ਸਾਹਚਰ੍ਯੇष੍ਵਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਥ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਪਰ੍ਧਾਂ ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਗਤਃ ਸਹ ਤੇਨਾਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਦੀ ਰੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਘਿਰੇ ਰਹੇ।
ਉਪਵੀਣਯਿਤੁਂ ਦੇਵਂ ਨਕੁਲੀਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਭਵਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਧਾਤੁਰ੍ਜਲਦਾਦਂਸ਼ੁਮਾਨਿਵ
ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਨਕੁਲੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਲਈ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ षਟ੍ਕੁਲੀਯਾਸ੍ਤੇ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਗੋਵृषਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਵਸਰਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਢਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸ ਚਾਵਸਰ ਏਵਾਯਮਿਤੋਂਤਰ੍ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਵਦਨ੍ਯਯਾਵਨ੍ਯਪਰਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਮੌਕਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਚੱਲੋ,' ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਤਾਨ੍ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਤੇਨ ਤੇ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਿਂਡੀਭੂਯਾਂਡਜਨ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਡ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦੂਰਤੋ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭੁਵਿ ਦਂਡਵਤ੍ ਸਮੀਪੇ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਰਿਵृਤ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।