ਅਥਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਤ੍ਵਾ ਵੈषਯਿਕਂ ਸੁਖਮ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਗਯੋਗੇਨ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਰ੍ਮ ਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਾਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਵਿਰਾਗ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਸਨ੍ਨਾਂ ਮृਤਿਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦृष੍ਟਾਰਿष੍ਟਂ ਚ ਭੂਯਸਾ ਸ ਯੋਗਾਰਮ੍ਭਨਿਰਤਃ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੇ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸਨ੍ਨੇਵ ਯਦਿ ਧੀਰਮਨਾ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਨਾਪਿ ਰੋਗਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਪ੍ਯਨਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚਾਂਗਂ ਸ਼ਿਵਾਨਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਵਦੇਹਮਵਗਾਹਨਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਡੁਬੋ ਕੇ—
ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
—ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡੇ—
ਰੋਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਾਥ ਵਿਵਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਸੋਪ੍ਯੇਵਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਾਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਹਿ ਮਰਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਸ਼ਂਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼੍ਰਂਭਧੀਰੇਣ ਮਨਸਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤਃ
ਜਿਵੇਂ, ਉਪਵਾਸ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੌਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪੀਡਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਾ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ ਸ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਾਂ ਆਪ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤਂ ਹਂਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਮृਤਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕੁਲਸਂਯੁਤਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਆਪ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਕੁਲ ਵੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਥੇ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਛਿਵਭਕ੍ਤਾਰ੍ਥਮੇਵ ਵਾ ਨ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਤਰਾ ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਸਾਰਮਂਡਲਾਤ੍ ਏਤੇष੍ਵਨ੍ਯਤਮੋਪਾਯਂ ਕਥਮਪ੍ਯਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਅਪਣਾ ਕੇ—
षਡਧ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਾ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਪਸ਼ੂਨਾਮਿਵ ਤਸ੍ਯੇਹ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਕੋਈ ਕਰਿਆ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨੈਵਾਸ਼ੌਚਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸ਼ਿਵਚਾਰਾਰ੍ਥਮਥਵਾ ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਮੇਵ ਵਾ ਖਨੇਦ੍ਵਾ ਭੁਵਿ ਤਦ੍ਦੇਹਂ ਦਹੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਨਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਚ ਦਫਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਵਾਪ੍ਸੁ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਵੇਵ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਵਾ ਕਾष੍ਠਲੋष੍ਟਵਤ੍ ਅਥੈਨਮਪਿ ਚੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਚੇਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸੁੱਟ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਡਿੱਡਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਸਮ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕਲ੍ਯਾਣਮੇਵ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਧਨਂ ਤਸ੍ਯ ਭਜੇਚ੍ਛੈਵਃ ਸ਼ੈਵੀ ਚੇਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੌਲਤ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ ਵਿਜਿਤਮਨ੍ਯੋਰ੍ਯਾਦਵੇਨੋਪਮਨ੍ਯੋਰਧਿਗਤਮਭਿਧਾਯ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਮੁਨਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਤਿਮੁਪਗਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਭ੍ਯ ਉਦ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਪਦਿ ਵਿਯਤਿ ਵਾਯੁਃ ਸਾਯਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ऽਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਤੋਂ ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਤੇ ਜੋ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਤਮ-ਜਾਗਰੂਕ ਵਾਯੂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਨੈਮਿषੀਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ ਸਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ऽਵਭृਥਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮੁਦ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਅੰਤਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸ੍ਵਾਦੁਸਲਿਲਾ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀਸ਼ੁਭਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਜੋਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਨਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ ਸਮਾਪ੍ਯ ਸਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹਨਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੇਵਾਦੀਂਸ੍ਤਦੀਯੈਃ ਸਲਿਲੈਃ ਸ਼ਿਵੈਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਯੁਰ੍ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਤੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਦਾਤ੍ਪਂਤਤੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖੀਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤੀਰਤੋ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ਤਦੋਤ੍ਤਰਪ੍ਰਵਾਹਾਯਾਂ ਗਂਗਾਯਾਮਵਗਾਹ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਿਵਿ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍
ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਤੇਜੋਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵਿਤਾਨੇਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਚਾਨਣ ਸੀ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ।
ਅਥ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਭਸ੍ਮਸਞ੍ਛਨ੍ਨਵਿਗ੍ਰਹਾਃ ਮੁਨਯੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਲੀਨਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇਜਸਿ
ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਚਾਨਣ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥਾ ਵਿਲੀਯਮਾਨੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਿਰੋਦਧੇ ਤੇਜਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਚਾਨਣ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਚਾਨਣ ਤੁਰੰਤ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਨੈਮਿषੀਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤ੍ਯਜਾਨਨ੍ਤੋ ਯਯੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵੈषਾਂ ਤੁ ਗਮਨਾਤ੍ਪਵਨੋ ਲੋਕਪਾਵਨਃ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨੈਮਿषੀਯਾਣਾਂ ਸਂਵਾਦਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ।
ਸ਼ਦ੍ਧਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਾਂਬੇ ਸਾਨੁਚਰੇ ਸ਼ਿਵੇ ਸਮਾਪ੍ਤਿਂ ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਸ਼ਿਵ, ਸੰਬ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਯਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਵਾਇਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਯੇ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਿਯਤਾ ਤੇ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।