ਅਤ੍ਯਲ੍ਪੋ ऽਪਿ ਯਥਾ ਦੀਪਃ ਸੁਮਹਨ੍ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤਮਃ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਸ੍ਤਥਾਲ੍ਪੋ ऽਪਿ ਮਹਾਪਾਪਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੀਵਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਯੋਗ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਭਿਆਸ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸੁਮਹਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨੈਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਧ੍ਯਾਨਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧ੍ਯਾਨਸਮਂ ਤਪਃ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧ੍ਯਾਨਸਮੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਧਿਆਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਧਿਆਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ, ਧਿਆਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੋਯਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਦੇਵਾਨ੍ਪਾषਾਣਮृਨ੍ਮਯਾਨ੍ ਯੋਗਿਨੋ ਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਯੋਗੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨਾਂ ਚ ਵਪੁਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਯਥਾ ਸ੍ਥੂਲਮਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮृਤ੍ਕਾष੍ਠਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਸੁਕਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਇਸ਼ਵਰੀਅ ਦਿੱਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਥੂਲ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਦੇ ਹਨ।
ਯਥੇਹਾਂਤਸ਼੍ਚਰਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਾਃ ਤਥਾਂਤਰ੍ਧ੍ਯਾਨਨਿਰਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨ ਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ; ਤਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।
ਬਹਿਸ੍ਕਰਾ ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਨਾਤੀਵ ਫਲਭੋਗਿਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨੇ ਤਦ੍ਵਦਤ੍ਰਾਪਿ ਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ; ਇਥੇ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਦ੍ਯਂਤਰਾ ਵਿਪਦ੍ਯਂਤੇ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਃ ਯੋਗਸ੍ਯੋਦ੍ਯੋਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਭੂਯ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਸ ਜਾਤੋ ਯੋਗਿਨਾਂ ਕੁਲੇ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਪੁਨਰ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਮਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਥੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਰਪਿ ਯੋਗਸ੍ਯ ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ ਨ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਮਹਾਮਖੈਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਜੋ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਵੇਦਵਿਦੁषਾਂ ਕੋਟਿਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨੇ
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਇਕ ਭਿਖਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥਹੋਮੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਯੋਗਿਨਾਮਨ੍ਨਦਾਨੇਨ ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਯਜਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ ਜਾਂ ਤੀਰਥ-ਹੋਮ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚਾਪਵਾਦਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਮੂਢਾਸ਼੍ਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨਾਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤृਭਿਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਕੇष੍ਵਾਮਹੀਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਜੋ ਮੂਰਖ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤਰਿ ਵਕ੍ਤਾਸ੍ਯਾਦਪਵਾਦਸ੍ਯ ਯੋਗਿਨਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤਾ ਚ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਦਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਸੁਮਹਤਾਂ ਮਤਃ ਯੇ ਪੁਨਃ ਸਤਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਜਂਤਿ ਸ਼ਵਯੋਗਿਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਦੋਸ਼ੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸਦਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਵਿਦਂਤਿ ਮਹਾਭੋਗਾਨਂਤੇ ਯੋਗਂ ਚ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍ ਭੋਗਾਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਨਰੈਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਸੁਖਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਜੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜੋਗੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ਨਪਾਨਾਦ੍ਯੈਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਪ੍ਰਾਵਰਣਾਦਿਭਿਃ ਯੋਗਧਰ੍ਮਃ ਸਸਾਰਤ੍ਵਾਦਭੇਦ੍ਯਃ ਪਾਪਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਆਸਰਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵਿਛੋਣੇ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋਗ ਦੀ ਰੀਤ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਠੋਕਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਵਜ੍ਰਤਂਦੁਲਵਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਥਾ ਪਾਪੇਨ ਯੋਗਿਨਃ ਨ ਲਿਪ੍ਯਂਤੇ ਚ ਤਾਪੌਘੈਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਂ ਯਥਾਂਭਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੌਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਗੀ ਪਾਪ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਲਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਭਿਗੋਦਾ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਯੋਗਰਤੋ ਮੁਨਿਃ ਸੋ ऽਪਿ ਦੇਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤਃ ਸਪੂਤ ਇਤਿ ਕਿਂ ਪੁਨਃ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਥਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਯਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਪ੍ਰਹਾਣਾਯ ਸ਼ਿਵਯੋਗਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਫਲੋ ਯੋਗੀ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਿਹਰੇਦ੍ਵਾਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਜੋਗੀ, ਜੋ ਜੋਗ ਦੀ ਸਿਧੀ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਤ੍ਵਾ ਵੈषਯਿਕਂ ਸੁਖਮ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਗਯੋਗੇਨ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਰ੍ਮ ਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਾਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਵਿਰਾਗ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਸਨ੍ਨਾਂ ਮृਤਿਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦृष੍ਟਾਰਿष੍ਟਂ ਚ ਭੂਯਸਾ ਸ ਯੋਗਾਰਮ੍ਭਨਿਰਤਃ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੇ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸਨ੍ਨੇਵ ਯਦਿ ਧੀਰਮਨਾ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਨਾਪਿ ਰੋਗਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਪ੍ਯਨਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚਾਂਗਂ ਸ਼ਿਵਾਨਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਵਦੇਹਮਵਗਾਹਨਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਡੁਬੋ ਕੇ—
ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
—ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡੇ—
ਰੋਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਾਥ ਵਿਵਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਸੋਪ੍ਯੇਵਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਾਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਹਿ ਮਰਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਸ਼ਂਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼੍ਰਂਭਧੀਰੇਣ ਮਨਸਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤਃ
ਜਿਵੇਂ, ਉਪਵਾਸ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੌਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪੀਡਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਾ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ ਸ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਾਂ ਆਪ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤਂ ਹਂਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਮृਤਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕੁਲਸਂਯੁਤਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਆਪ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਕੁਲ ਵੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਥੇ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਛਿਵਭਕ੍ਤਾਰ੍ਥਮੇਵ ਵਾ ਨ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।