ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਧਿਗਮਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਵੇਦਨਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਗਨ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਮਾਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨਾਧਿਪਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੂਹ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਤਿष੍ਠਨ੍ਤੇ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਬਹੂਨਿ ਚ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਮਧੁਰਾ ਵਾਣੀ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਸਾਯਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਸ੍ਤਥਾ ਸਿਧ੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਦਿਸ਼ਂਤਿ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਸਾਇਣ ਤੇ ਦਿਵਿਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਖ਼ਸ਼ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋਗਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ੇ ऽਪਿ ਦृष੍ਟੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਭਵੇਨ੍ਮਤਿਃ ਦृष੍ਟਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਯਦ੍ਵਤ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੋਗ ਦੀ ਇੱਕ ਵੀ ਸਿਧੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—'ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਇੰਝ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਹੋਵੇ।'
ਕृਸ਼ਤਾ ਸ੍ਥੂਲਤਾ ਬਾਲ੍ਯਂ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਯਂ ਚੈਵ ਯੌਵਨਮ੍ ਨਾਨਾਚਾਤਿਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਦੇਹਧਾਰਣਮ੍
ਪਤਲਾਪਣ, ਮੋਟਾਪਾ, ਬਚਪਨ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਰ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਰੂਪ, ਇਹ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਂਸ਼ਂ ਵਿਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਭਿਰ੍ਗਨ੍ਧਸਂਗ੍ਰਹਃ ਏਵਮष੍ਟਗੁਣਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਪਦਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਝ, ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੈਸ਼ਾਚ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਲੇ ਨਿਵਸਨਂ ਚੈਵ ਭੂਮ੍ਯਾਮੇਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ ਇਚ੍ਛੇਚ੍ਛਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪਾਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਿ ਨਾਤੁਰਃ
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਕਰੇ ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪੀ ਲੈਣਾ, ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਤ੍ਰੇਚ੍ਛਤਿ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਲਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਵਿਨਾ ਕੁਮ੍ਭਾਦਿਕਂ ਪਾਣੌ ਜਲਸਞ੍ਚਯਧਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਕਰੇ, ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਵਿਰਸਞ੍ਚਾਪਿ ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਰਸਾਦਿਕਂ ਭਵੇਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਦੇਹਧਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਫਿੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਸੁਆਦ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਣਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਤਦਿਦਂ षੋਡਸ਼ਗੁਣਮਾਪ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸਰੀਰ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਾਦਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਤਤ੍ਤਾਪਭਯਵਰ੍ਜਨਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜਗਦਿਦਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਯਦੀਚ੍ਛੇਦਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਬਣਾਉਣੀ, ਤਪਸ਼ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਣਾ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ—ਜੇ ਮਨ ਕਰੇ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਜਤਨ ਦੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਵਾਨਲਸ੍ਯਾ ऽਪ੍ਸੁ ਪਾਣੌ ਪਾਵਕਧਾਰਣਮ੍ ਦਗ੍ਧੇ ਸਰ੍ਗੇ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਖੇ ਚਾਨ੍ਨਾਦਿਪਾਚਨਮ੍ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਹਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਮਾਪ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਟਿਕਾਉਣੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਰੱਖਣੀ, ਸਾੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਨੀਆ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਾਣਾ ਪਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਸਰਵੋਚਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਧਾ ਤੈਜਸਂ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਮਨੋਜਵਤ੍ਵਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਤਃਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਚੌਵੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ, ਤੇ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਣਾ।
ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਮਹਾਭਾਰਧਾਰਣਞ੍ਚਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਗੁਰੁਤ੍ਵਞ੍ਚ ਲਘੁਤ੍ਵਞ੍ਚ ਪਾਣਾਵਨਿਲਧਾਰਣਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਭਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਜਤਨ ਦੇ ਝੱਲ ਲੈਣਾ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਰੱਖਣੀ।
ਅਂਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰਨਿਪਾਤਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭੂਮੇਰਪਿ ਚ ਕਮ੍ਪਨਮ੍ ਏਕੇਨ ਦੇਹਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਤੈਜਸੈਃ
ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਝਟਕਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਤੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਭੋਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਗੁਣਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਾਰੁਤਂ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ ਛਾਯਾਹੀਨਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਹਵਾ ਨੂੰ ਬੱਤੀ ਤੀਹ ਦੋ ਗੁਣਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਛਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਖੇਚਰਤ੍ਵਂ ਯਥਾਕਾਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਸਮਨ੍ਵਯਃ ਆਕਾਸ਼ਲਂਘਨਂ ਚੈਵ ਸ੍ਵਦੇਹੇ ਤਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਨਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਜਾਣਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਇਸ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ।
ਆਕਾਸ਼ਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਮਸ਼ਰੀਰਤ੍ਵਮੇਵ ਚ ਅਨਿਲੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ਗੁਣਂ ਮਹਤ੍
ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਇਕ ਢੇਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਚਾਲੀ ਗੁਣੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤਮਾਮ੍ਬਰਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਯਥਾਕਾਮੋਪਲਬ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕਾਮਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਤ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਭਿਭਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਵਸ਼ਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ, ਹਰ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਚਨਾ ਕਰ ਲੈਣਾ, ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਣਾ।
ਸਂਸਾਰਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਭੋਗੈਰੈਨ੍ਦ੍ਰੈਸ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਏਤਚ੍ਚਾਂਦ੍ਰਮਸੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਾਨਸਂ ਗੁਣਤੋ ऽਧਿਕਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਇੰਦਰ ਵਾਲੀਆਂ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਛੇਦਨਂ ਤਾਡਨਂ ਚੈਵ ਬਂਧਨਂ ਮੋਚਨਂ ਤਥਾ ਗ੍ਰਹਣਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਸਾਰਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਕੱਟਣਾ, ਮਾਰਨਾ, ਬੰਨ੍ਹਣਾ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲਜਯਸ੍ਤਥਾ ਆਭਿਮਾਨਿਕਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਸਭ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਮਸੈਰ੍ਭੋਗੈਃ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਗੁਣਂ ਮਹਤ੍ ਸਰ੍ਗਃ ਸਂਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਾਣਂ ਸਂਹਰਣਂ ਤਥਾ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਛਪੰਜਾ (ਛਪੰਜਾ = ਛਪੰਜਾ) ਗੁਣੀ ਹੈ: ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਾ।
ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੂਤਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍ ਅਸਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਜਗਤਃ ਪृਥਕ੍
ਸਭ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਰੱਖਣਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣਾ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾਪਣ ਲਿਆਉਣਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨੀ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਕਰਣਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਮ੍ ਚਤੁष੍षष੍ਠਿਗੁਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰਨਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ; ਇਹ ਚੌਂਸਠ ਗੁਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬੌਦ੍ਧਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਂ ਗੌਣਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਵਿਦੁਃ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਤ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਭੁਵਨਸ੍ਥਿਤਿਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਤ੍ਪਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਦੂਸਰਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਰਾਜ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਪੌਰੁषਂ ਚ ਗੌਣਂ ਚ ਗਣੇਸ਼ਂ ਪਦਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤਤ੍ਪਦਂ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਤੁਮਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਦੂਸਰਾ, ਗਣੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ—ਇਹ ਦਰਜਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾ ਏਵੌਪਸਰ੍ਗਿਕਾਃ ਨਿਰੋਦ੍ਧਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਰਾਗ੍ਯੇਣ ਪਰੇਣ ਤੁ
ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵੈਰਾਗੀ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਸੇष੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧੇषੁ ਗੁਣੇष੍ਵਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ ਨ ਸਿਧ੍ਯੇਤ੍ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਭਯਂ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ, ਨਿਡਰ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।