ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਤ੍ਸਂਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵੈ ਨਰਾਣਾਂ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਯਂ ਵੈ ਗृਹਮੇਧਿਨਾ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘਰਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।

ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਾਲੇ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਫਲਂ ਵਾ ਧਾਨ੍ਯਮੇਵ ਚ ਤਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦੇਯਂ ਵੈ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼, ਫਲ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ।

ਜਲਂ ਚੈਵ ਸਦਾ ਦੇਯਮਨ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਾਂਤਯੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਤਥਾ ऽ ऽਮਾਨ੍ਨਮਨ੍ਨਮੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਖਾਣਾ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ; ਖੇਤ, ਅਨਾਜ, ਪਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਦਿਓ।

ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਯਦਨ੍ਨਂ ਵੈ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਵਣਮੇਧਤੇ ਤਾਵਤ੍ਕृਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਰ੍ਧਂ ਦਾਤੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ, ਉਸ ਨੇਕੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਫਲ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਗ੍ਰਹੀਤਾਹਿਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਦਾਨਾਦ੍ਵੈ ਤਪਸਾ ਤਥਾ ਪਾਪਸਂਸ਼ੋਧਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍

ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਤ੍ਮਵਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਮਭੋਗਤਃ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਤਃ

ਆਪਣੇ ਧਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ: ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ।

ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵृਦ੍ਧ੍ਯਂਸ਼ੇਨ ਹਿ ਸਾਧਕਃ ਹਿਤੇਨ ਮਿਤਮੇ ਧ੍ਯੇਨ ਭੋਗਂ ਭੋਗਾਂਸ਼ਤਸ਼੍ਚਰੇਤ੍

ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਧੇ ਲਈ ਧਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵਧਾਏ; ਭੋਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਤ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਭੋਗ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਹੀ ਖਰਚ ਕਰੇ, ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ।

ਕृष੍ਯਰ੍ਜਿਤੇ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਹਿ ਦੇਯਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਸ਼ੇषੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਦਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍

ਕਿਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਧਨ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪਾਪ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿਓ; ਬਾਕੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰੋ—ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਅਥਵਾ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਾ ਸਤ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ ਵृਦ੍ਧਿਵਾਣਿਜ੍ਯਕੇ ਦੇਯष੍षਡਂਸ਼ੋ ਹਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ

ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਪਰ ਵਾਧੇ ਵਾਲੀ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੇ ਦੇਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ ਅਕਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤੇ ऽਰ੍ਥੇ ਹਿ ਦੇਯਮਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਸਾਫ ਸੂਤ ਵਾਲੇ ਦੁਜਨਮੀਆਂ ਨੂੰ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਅਚਾਨਕ ਲੋੜ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ, ਵਧੀਆ ਦੁਜਨਮੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਸਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਦਾਨਂ ਸਾਗਰੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਆਹੂਯ ਦਾਨਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਭੋਗਸਮृਦ੍ਧਯੇ

ਜੋ ਦਾਨ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸੱਦਾ ਆਵੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਦਾ ਦੇਯਮਾਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਨੁਸਾਰਤਃ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇ ऋਣੀ ਹਿ ਸ੍ਯਾਦਦਤ੍ਤੇ ਪृष੍ਟਵਸ੍ਤੁਨਿ

ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੁੱਛੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰੇषਾਂ ਚ ਤਥਾ ਦੋषਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸੇਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਥਾਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਨੋ ਵਦੇਤ੍

ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਗਲਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂ ਵੇਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਨ ਵਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਂ ਹृਦਿ ਰੋषਕਰਂ ਬੁਧਃ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ

ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਵਾਧਾ ਮਿਲੇ।

ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕਕਾਲੇ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨੀ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ ਤਂਡੁਲਂ ਧਾਨ੍ਯਮਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਫਲਂ ਕਂਦਂ ਹਵਿਸ੍ਤਥਾ

ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵੇਲੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਵਲ, ਅਨਾਜ, ਘੀ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸ੍ਥਾਲੀਪਾਕਂ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪ੍ਰਧਾਨਹੋਮਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਹਵ੍ਯਾਭਾਵੇ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੁੱਖ ਹਵਨ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯਸਂਧਾਨਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਮਜਸ੍ਰਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ ਅਥਵਾ ਜਪਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਵਂਦਨਮੇਵ ਚ

ਇਹ ਨਿੱਤ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਆਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਜਪ ਕਰ ਲੈਣਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਏਵਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਿਨਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰਰ੍ਥਾਰ੍ਥੀ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਪੂਜਾਰਤਾਸ੍ਤਥਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯਜਨ ਤੇ ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੁਰੁਪੂਜਾਰਤਾਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਾਗਿਨਃ

ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨਿਯਜ੍ਞਦੇਵਯਜ੍ਞਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਂ ਤਥੈਵ ਚ ਗੁਰੁਪੂਜਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤृਪ੍ਤਿਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅੱਗ-ਯਜਨ, ਦੇਵ-ਯਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯਜਨ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ।

ਅਗ੍ਨੌ ਜੁਹੋਤਿ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਗ੍ਨਿਯਜ੍ਞਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨਾਂ ਸਮਿਦਾਧਾਨਮੇਵ ਹਿ

ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ-ਯਜਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਲੱਕੜ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।

ਸਮਿਦਗ੍ਰੌ ਵ੍ਰਤਾਦ੍ਯਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਯਜਨਾਦਿਕਮ੍ ਪ੍ਰਥਮਾਸ਼੍ਰਮਿਣਾਮੇਵਂ ਯਾਵਦੌਪਾਸਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਚਨਬੰਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਨਮੀਆਂ, ਆਉਪਾਸਨਾ ਤਕ।

ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਾਰੋਪਿਤਾਗ੍ਨੀਨਾਂ ਵਨਿਨਾਂ ਯਤਿਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਹਿਤਂ ਚ ਮਿਤਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਕਾਲੇ ਭੋਜਨਂ ਹੁਤਿਃ

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੁਜਨਮੀਆਂ ਲਈ, ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸਾਫ ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਖਾਧਾ ਖਾਣਾ ਹੀ ਹਵਨ ਹੈ।

ਔਪਾਸਨਾਗ੍ਨਿਸਂਧਾਨਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਕੁਂਡੇ ਵਾਪ੍ਯਥ ਭਾਂਡੇ ਵਾ ਤਦਜਸ੍ਰਂ ਸਮੀਰਿਤਮ੍

ਆਉਪਾਸਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਜਿਹੜੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯਰਣ੍ਯਾਂ ਵਾ ਰਾਜਦੈਵਵਸ਼ਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਤ੍ਯਾਗਭਯਾਦੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਰੋਪਿਤਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਜਾਂ ਦੇਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ; ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਛੱਡਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਅੰਦਰ ਵਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਂਪਤ੍ਕਰੀ ਤਥਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਸਾਯਮਗ੍ਨ੍ਯਾਹੁਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਯੁष੍ਕਰੀਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਹੁਤਿਸ੍ਤਥਾ

ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਅੱਗ-ਹਵਨ, ਹੇ ਦੁਜਨਮੀਆਂ, ਵਾਧਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹਵਨ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਯਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦਿਵਾ ਸੂਰ੍ਯਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍ ਇਂਦ੍ਰਾਦੀਨ੍ਸਕਲਾਨ੍ਦੇਵਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹੋਤਿਯਤ੍

ਇਹ ਅੱਗ-ਯਜਨ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ-ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਯਜ੍ਞਂ ਹਿ ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਥਾਲੀਪਾਕਾਦਿਕਾਨ੍ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਚੌਲਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਲੌਕਿਕਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੌਲਾ, ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਘਰ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਤृਪ੍ਤਯੇ ਸਕृਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵੇਦਸ੍ਯਾ ऽਧ੍ਯਯਨਂ ਭਵੇਤ੍

ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਯਜਨ ਕਰੇ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਯਜਨ ਵੈਦ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਹੈ।