ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਲਯਂ ਚੈਵ ਯਥਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ षਡਧ੍ਵਨਾਮ੍ ਤਤਃ ਪਰਤਰਂ ਧਾਮ ਧਾਮਵਂਤਂ ਚ ਪੂਰੁषਮ੍
ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣਾ, ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਜੋ ਥਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਨਿਰੁਤ੍ਤਰਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿष੍ਕਲਂ ਸ਼ਿਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਸ੍ਯ ਸਦਾ ਪਤਿਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਨਿਰਭਾਗ, ਸ਼ਿਵ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਅਕੁਤੋਭਯਮਤ੍ਯਂਤਮਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਵਾਹ੍ਯਮਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭੈ, ਨਾ ਵਧਦਾ ਨਾ ਘਟਦਾ, ਅਟੱਲ, ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਨਿਰਸ੍ਤਾਤਿਸ਼ਯਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਲੋਕਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼ਣਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਵਾਙ੍ਮਨਸਗੋਚਰਮ੍
ਸਭ ਵਾਧੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿਤ, ਬਿਆਨ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਕਰਸਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸਤਤੋਦਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਨਿਲਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਦृਸ਼ਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਕ ਰਸ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਪਣ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਐਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣੌ ਤਦਾ ਰਚਯਿਤ੍ਵਾਂਜਲਿਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭੀਤੌ ਤੌ ਵਾਚਮੂਚਤੁਃ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੇਵ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਅਜ੍ਞੋ ਵਾਹਮਭਿਜ੍ਞੋ ਵਾ ਤ੍ਵਯਾਦੌ ਦੇਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਈਦृਸ਼ੀਂ ਭ੍ਰਾਂਤਿਮਾਪਨ੍ਨ ਇਤਿ ਕੋ ऽਤ੍ਰਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ
ਅਗਿਆਨ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਦੇਵ! ਐਸੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ?
ਆਸ੍ਤਾਂ ਮਮੇਦਮਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਨ੍ਨਿਹਤੇ ਪ੍ਰਭੋ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਕੋ ऽਭਿਭਾषੇਤ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈਂ; ਕੌਣ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾ ਕਰਤਵ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਆਵਯੋਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਵਾਦੋ ऽਪਿ ਹਿ ਸ਼ੋਭਨਃ ਪਾਦਪ੍ਰਣਾਮਫਲਦੋ ਨਾਥਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਯਤਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ!
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਦੇਵ ਨ ਵਾਗਸ੍ਤਿ ਮਹਿਮ੍ਨਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋਰਗ੍ਰੇ ਵਿਧੇਯਾਨਾਂ ਤੂष੍ਣੀਂਭਾਵੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬੋਲ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਸਂਘਟੇਤ੍ਕृਤ੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਵਾਵਸਰੋਚਿਤਮ੍ ਅਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਲਪ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਹੈ? ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਵੀ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਰਣਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਤਵ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤੋ ऽਹਂਕृਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਨਰੇਵਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸਿਤਃ
ਕਰਨ-ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲ ਗਿਆ; ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਿਆ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਹੀ ਸਿਖਾਇਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤੈਃ ਕਿਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਭੀਤੋਸ੍ਮਿ ਭृਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰ ਯਤੋ ऽਹਮਪਰਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਬਹੁਤ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਈਸ਼ਵਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਵਾਮੁਸ਼ਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਭੀਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਅਤੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਡਰਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਉਲੰਘਣਾ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਨੁਗृਹ੍ਯ ਤੌ ਦੇਵੌ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਤ੍ਸਵਤ੍ਸ ਵਿਧੇ ਵਿष੍ਣੋ ਮਾਯਯਾ ਮਮ ਮੋਹਿਤੌ ਯੁਵਾਂ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵੇ ऽਹਂਕृਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਵੈਰੋ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਪੁੱਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਵਾਦਂ ਯੁਦ੍ਧਪਰ੍ਯਂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੋਪਰਤੌ ਕਿਲ ਤਤਸ਼੍ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਜਾਸृष੍ਟਿਰ੍ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਭੂਤਯੋਃ
ਤੁਸੀਂ ਝਗੜਾ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਲੜਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤੇ ਰੁਕੇ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਰੁਕ ਗਈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਮਾਨਪ੍ਰਭਵਾਦ੍ਵੈਮਤ੍ਯਾਦ੍ਯੁਵਯੋਰਪਿ ਤਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਯੁष੍ਮਦ੍ਦਰ੍ਪਮੋਹੌ ਮਯੈਵ ਤੁ
ਅਣਜਾਣਪਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਵੈਰ ਤੇ ਮੋਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੁਹਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਨਿਵਾਰਿਤਾਵਦ੍ਯਲਿਂਗਾਵਿਰ੍ਭਾਵਲੀਲਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਯੋ ਵਿਵਾਦਂ ਚ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਚੋਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਰੋਕੇ ਗਏ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਗੜਾ ਤੇ ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ,
ਯਥਾਸ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤਾਂ ਭਵਂਤੌ ਵੀਤਮਤ੍ਸਰੌ ਪੁਰਾ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮਸ੍ਤਜ੍ਞਾਨਸਂਹਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ, ਰੀਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਕਰੋ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕਾਰਣਤ੍ਵਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ ਮਂਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਚ ਸੂਤ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਮਯਂ ਪਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸੂਤਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿੱਤਾ।
ਮਯੋਪਦਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਯੁਵਯੋਰਦ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ ਦਦਾਮਿ ਚ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੁੜ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯਤੋ ਵਿਨਾ ਯੁਵਾਂ ਤੇਨ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮੌ ਸृष੍ਟਿਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਪਿਤਾਮਹੌ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ ਜਾਂ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਂਤ੍ਰਰਾਜਂ ਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਹਿਤਯਾ ਸਹ ਤੌ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਤੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਪਰਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਉੱਚਤਮ, ਦਿਵਿਆ ਹੁਕਮ ਮਿਲ ਕੇ,
ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਮਂਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਚ ਤਥੈਵ ਸਕਲਾਃ ਕਲਾਃ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਰਤਨ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ; ਫਿਰ ਦੇਵਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਤਿष੍ਠਤਾਂ ਵੀਤਭਯਾਵਾਨਂਦਾਸ੍ਤਿਮਿਤੌ ਤਦਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਚਿਤ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਜਾਲਵਦੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਡਰ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ, ਇੰਦ੍ਰਜਾਲ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗ ਕਿਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲਿਂਗਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤਿਰੋਭੂਤਂ ਨ ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਪਲਭ੍ਯਤੇ ਤਤੋ ਵਿਲਪ੍ਯ ਹਾਹੇਤਿ ਸਦ੍ਯਃਪ੍ਰਣਯਭਂਗਤਃ
ਲਿੰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਫਿਰ 'ਹਾਏ!' ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਕਿਮਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਵृਤ੍ਤਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਅਚਿਂਤ੍ਯਵੈਭਵਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਚ ਗਤਵ੍ਯਥੌ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ 'ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਹੋਈ?' ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਅਗੋਚਰ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਅਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਪਰਾਂ ਮੈਤ੍ਰੀਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਦੇਵਪੁਂਗਵੌ
ਉੱਚਤਮ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾ ਜਗਤ ਦੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਨਰਾ ਨਾਗਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਧਾਨਤਃ ਲਿਂਗਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਲਿਂਗੇ ਤਂ ਪੂਜਯਂਤਿ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ, ਨਾਗ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।