ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗਾਨ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਜਾਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਕਃ ਵਾਮਾਂਗਾਦਭਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯੇਤਿ ਸਂਜ੍ਞਿਤਃ

ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹृਦਯਾਨ੍ਨੀਲਰੁਦ੍ਰੋ ਭੂਚ੍ਛਿਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸਂਜ੍ਞਿਕਃ ਸृष੍ਟੇਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਥਿਤੇਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਮੋਹਕਃ

ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਨੀਲਰੁਦ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜੋਂ, ਟਿਕਾਅ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਂਹਾਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਾਮਕਃ

ਰੁਦ੍ਰ ਵਿਗਾੜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਨਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਨਿਯੰਤਰਕ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਕਥ੍ਯਂਤੇ ਜਗਤਃ ਕਾਰਣਾਨਿ ਚ ਕਾਰਣਤ੍ਰਯਹੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।

ਅਰ੍ਥਮੇਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਜਸਾ ਬਦ੍ਧਵੈਰਯੋਃ ਯੁਵਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਾਯ ਮਧ੍ਯੇ ਲਿਂਗਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਇਸ ਅਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵੈਰ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਲਈ ਜਾਗਣ ਲਈ ਵਿਚਕਾਰ ਲਿੰਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਏਵਮੋਮਿਤਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਯਦਿਹੋਕ੍ਤਮਥਰ੍ਵਣਾ ऋਚੋ ਯਜੂਂषਿ ਸਾਮਾਨਿ ਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਥੇ ਅਥਰਵਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ।

ਵੇਦੇष੍ਵੇਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਤ੍ਯਵਦਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭੂਤਮਿਵ ਤਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਾਧ੍ਯਵਸੀਯਤੇ

ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬੋਧਾਯ ਤਮੋਪਨਯਨਾਯ ਚ ਲਿਂਗੇਪਿ ਮੁਦ੍ਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਵੇਦੈਰੁਦਾਹृਤਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਿਤਂ ਲਿਂਗੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਲ੍ਲਿਂਗਿਨਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਮਨਸੌ ਦੇਵੌ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ

ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਮੋਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਗਏ।

ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਲਯਂ ਚੈਵ ਯਥਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ षਡਧ੍ਵਨਾਮ੍ ਤਤਃ ਪਰਤਰਂ ਧਾਮ ਧਾਮਵਂਤਂ ਚ ਪੂਰੁषਮ੍

ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣਾ, ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਜੋ ਥਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਹੈ।

ਨਿਰੁਤ੍ਤਰਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿष੍ਕਲਂ ਸ਼ਿਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਸ੍ਯ ਸਦਾ ਪਤਿਮ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਨਿਰਭਾਗ, ਸ਼ਿਵ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਅਕੁਤੋਭਯਮਤ੍ਯਂਤਮਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਵਾਹ੍ਯਮਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭੈ, ਨਾ ਵਧਦਾ ਨਾ ਘਟਦਾ, ਅਟੱਲ, ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਨਿਰਸ੍ਤਾਤਿਸ਼ਯਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਲੋਕਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼ਣਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਵਾਙ੍ਮਨਸਗੋਚਰਮ੍

ਸਭ ਵਾਧੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿਤ, ਬਿਆਨ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਕਰਸਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸਤਤੋਦਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਨਿਲਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਦृਸ਼ਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਇਕ ਰਸ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਪਣ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਐਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣੌ ਤਦਾ ਰਚਯਿਤ੍ਵਾਂਜਲਿਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭੀਤੌ ਤੌ ਵਾਚਮੂਚਤੁਃ

ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੇਵ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।

ਅਜ੍ਞੋ ਵਾਹਮਭਿਜ੍ਞੋ ਵਾ ਤ੍ਵਯਾਦੌ ਦੇਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਈਦृਸ਼ੀਂ ਭ੍ਰਾਂਤਿਮਾਪਨ੍ਨ ਇਤਿ ਕੋ ऽਤ੍ਰਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ

ਅਗਿਆਨ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਦੇਵ! ਐਸੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ?

ਆਸ੍ਤਾਂ ਮਮੇਦਮਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਨ੍ਨਿਹਤੇ ਪ੍ਰਭੋ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਕੋ ऽਭਿਭਾषੇਤ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ

ਮੇਰਾ ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈਂ; ਕੌਣ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾ ਕਰਤਵ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਆਵਯੋਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਵਾਦੋ ऽਪਿ ਹਿ ਸ਼ੋਭਨਃ ਪਾਦਪ੍ਰਣਾਮਫਲਦੋ ਨਾਥਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਯਤਃ

ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ!

ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਦੇਵ ਨ ਵਾਗਸ੍ਤਿ ਮਹਿਮ੍ਨਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋਰਗ੍ਰੇ ਵਿਧੇਯਾਨਾਂ ਤੂष੍ਣੀਂਭਾਵੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ

ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬੋਲ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ।

ਕਿਮਤ੍ਰ ਸਂਘਟੇਤ੍ਕृਤ੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਵਾਵਸਰੋਚਿਤਮ੍ ਅਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਲਪ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍

ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਹੈ? ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਵੀ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਕਾਰਣਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਤਵ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤੋ ऽਹਂਕृਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਨਰੇਵਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸਿਤਃ

ਕਰਨ-ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲ ਗਿਆ; ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਿਆ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਹੀ ਸਿਖਾਇਆ।

ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤੈਃ ਕਿਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਭੀਤੋਸ੍ਮਿ ਭृਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰ ਯਤੋ ऽਹਮਪਰਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਬਹੁਤ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਈਸ਼ਵਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਤ੍ਵਾਮੁਸ਼ਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਭੀਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਅਤੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਂਕਰ

ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਡਰਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਉਲੰਘਣਾ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।

ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਨੁਗृਹ੍ਯ ਤੌ ਦੇਵੌ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਭਾषਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਵਤ੍ਸਵਤ੍ਸ ਵਿਧੇ ਵਿष੍ਣੋ ਮਾਯਯਾ ਮਮ ਮੋਹਿਤੌ ਯੁਵਾਂ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵੇ ऽਹਂਕृਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਵੈਰੋ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਪੁੱਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਵਿਵਾਦਂ ਯੁਦ੍ਧਪਰ੍ਯਂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੋਪਰਤੌ ਕਿਲ ਤਤਸ਼੍ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਜਾਸृष੍ਟਿਰ੍ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਭੂਤਯੋਃ

ਤੁਸੀਂ ਝਗੜਾ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਲੜਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤੇ ਰੁਕੇ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਰੁਕ ਗਈ।

ਅਜ੍ਞਾਨਮਾਨਪ੍ਰਭਵਾਦ੍ਵੈਮਤ੍ਯਾਦ੍ਯੁਵਯੋਰਪਿ ਤਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਯੁष੍ਮਦ੍ਦਰ੍ਪਮੋਹੌ ਮਯੈਵ ਤੁ

ਅਣਜਾਣਪਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਵੈਰ ਤੇ ਮੋਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੁਹਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਏਵਂ ਨਿਵਾਰਿਤਾਵਦ੍ਯਲਿਂਗਾਵਿਰ੍ਭਾਵਲੀਲਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਯੋ ਵਿਵਾਦਂ ਚ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਚੋਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਰੋਕੇ ਗਏ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਗੜਾ ਤੇ ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ,

ਯਥਾਸ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤਾਂ ਭਵਂਤੌ ਵੀਤਮਤ੍ਸਰੌ ਪੁਰਾ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮਸ੍ਤਜ੍ਞਾਨਸਂਹਿਤਾਃ

ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ, ਰੀਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਕਰੋ।