ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਪਰਾਦ੍ਬਿਂਦੋਰਰ੍ਧੇਦੋਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਾਤ੍ ਤਤਃ ਪਰਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਧੀਸ਼ਾਨ੍ਨਾਦਾਖ੍ਯਾਚ੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਾਤ੍

ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਾਦ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਤੋਂ।

ਤਤਃ ਪਰਾਤ੍ਸੁषੁਮ੍ਨੇਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਂਧ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਾਦਪਿ ਤਤਃ ਪਰਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤਾਚ੍ਛਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਤੋਂ ਵੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਤੋਂ।

ਪਰਮਂ ਕਾਰਣਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਨਿष੍ਕਾਰਣਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਧਾਤਾਰਂ ਧ੍ਯਾਤਾਰਾਂ ਧ੍ਯੇਯਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਕਾਰਣ, ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਿਆਨਯੋਗ, ਅਟੱਲ।

ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਨਹੀਂ।

ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਮਾਯੇਯਾਦਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਦਿਕਾਤ੍ ਅਪਰਾਚ੍ਚ ਪਰਾਤ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਦਧਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਧ੍ਵਗੋਚਰਾਤ੍

ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਤੋਂ, ਮਾਇਆ ਤੋਂ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ, ਨੀਚ ਤੋਂ, ਉੱਚ ਤੋਂ, ਪਰਮ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ।

ਤਤ੍ਪਰਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯਾਦੁਨ੍ਮਨਾਂਤਾਤ੍ਪਰਾਤ੍ਪਰਾਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੁਨ੍ਮਨਾਦ੍ਯਮਨਾਦਿ ਚ

ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ, ਉਨਮਨਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ, ਪਰਮ, ਪਰਮ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਉਨਮਨਾ ਤੋਂ, ਤੇ ਆਰੰਭ-ਰਹਿਤ।

ਅਪਾਰਮਪਰਾਧੀਨਂ ਨਿਰਸ੍ਤਾਤਿਸ਼ਯਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਇਤ੍ਥਮਰ੍ਥੈਰ੍ਦਸ਼ਵਿਧੈਰਿਯਮਾਥਰ੍ਵਣੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ

ਅਸੀਮ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ, ਵਧੇਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਥਰਵਣੀ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹੈ।

ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਰੀਯਸੀ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਥਰ੍ਵਣਾਤ੍ ऋਗ੍ਵੇਦਃ ਪੁਨਰਾਹੇਦਂ ਜਾਗ੍ਰਦ੍ਰੂਪਂ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ

ਕਿਉਂਕਿ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ ਹੈ। ਰਿਗਵੇਦ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕਹਿਆ ਹੈ।

ਯੇਨਾਹਮਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮ੍ਯਭਿਧਾਯਕਃ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦੋ ऽਵਦਤ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਵਸ੍ਥਾ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ

ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਵੀ ਇਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਮੈਂ ਕਹੀ ਹੈ।

ਭੋਗ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਪਰਿਣਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵੇਦ੍ਯਾ ਯਤੋ ਮਯਿ ਸਾਮ ਚਾਹ ਸੁषੁਪ੍ਤ੍ਯਾਖ੍ਯਮੇਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭੋਗਯ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਮਵੇਦ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਹਿਆ ਹੈ।

ਮਮਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨੇਦਂ ਤਾਮਸੇਨਾਭਿਧੀਯਤੇ ਅਥਰ੍ਵਾਹ ਤੁਰਾਯਾਖ੍ਯਂ ਤੁਰੀਯਾਤੀਤਮੇਵ ਚ

ਮੇਰੇ ਅਰਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਇਹ ਤਾਮਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਰਵਵੇਦ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਮਯਾਭਿਧੀਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦਧ੍ਵਾਤੀਤਪਦੋਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ ਅਧ੍ਵਾਤ੍ਮਕਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍

ਇਹ ਮੈਂ ਕਹਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਉਪਰ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਹ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤ੍ਤ੍ਰੈਗੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੀਸਾਧ੍ਯਂ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯਂ ਚ ਪਦੈषਿਣਾ ਅਧ੍ਵਾਤੀਤਂ ਤੁਰੀਯਾਖ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍

ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਦ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਹ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਦ ਹੈ।

ਤਦਤੀਤਂ ਚ ਨੈਰ੍ਗੁਣ੍ਯਾਦਧ੍ਵਨੋਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਧਕਮ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਪ੍ਰਮਾਪਕੋ ਨਾਦੋ ਨਦਾਂਤਸ਼੍ਚ ਮਦਾਤ੍ਮਕਃ

ਉਹ ਜੋ ਉਪਰ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧੁਨੀ, ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੁਨੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸੁਰਤ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮਾਰ੍ਥਸ੍ਵਾਤਂਤ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਯਦਸ੍ਤਿ ਵਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਣਪ੍ਰਧਾਨ੍ਯਯੋਗਤਃ

ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅਰਥ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੈ।

ਸਮਸ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸ੍ਤਮਪਿ ਚ ਪ੍ਰਣਵਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸਵਾਰ੍ਥਵਾਚਕਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਤਦਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਸਮੂਹਕ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਕ, ਦੋਵੇਂ 'ਓਮ' ਦੇ ਅਰਥ ਵਜੋਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਇਕ ਅਟੱਲ ਅੱਖਰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਤੇਨੋਮਿਤਿ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵੋ ਹਿ ਪ੍ਰਣਵੋ ਹ੍ਯੇष ਪ੍ਰਣਵੋ ਹਿ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਮृਤਃ

'ਓਮ' ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਹੀ 'ਓਮ' ਹੈ, ਅਤੇ 'ਓਮ' ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਨਾਤ੍ਯਂਤਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਤਃ ਚਿਂਤਯਾ ਰਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾਚੋਯਨ੍ਮਨਸਾ ਸਹ

ਵਾਚਕ ਅਤੇ ਵਾਚਯ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ।

ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਵਾਚ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਸਃ ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਦਕਾਰਾਖ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭਿਧੀਯਤੇ

ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਵਾਚਯ ਇਕ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਅ' ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਦੁਕਾਰਾਖ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਵਿष੍ਣੁਰੁਦੀਰ੍ਯਤੇ ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਮਕਾਰਾਖ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵੋ ਰੁਦ੍ਰ ਉਦਾਹृਤਃ

'ਉ' ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਮ' ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗਾਨ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਜਾਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਕਃ ਵਾਮਾਂਗਾਦਭਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯੇਤਿ ਸਂਜ੍ਞਿਤਃ

ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹृਦਯਾਨ੍ਨੀਲਰੁਦ੍ਰੋ ਭੂਚ੍ਛਿਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸਂਜ੍ਞਿਕਃ ਸृष੍ਟੇਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਥਿਤੇਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਮੋਹਕਃ

ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਨੀਲਰੁਦ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜੋਂ, ਟਿਕਾਅ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਂਹਾਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਾਮਕਃ

ਰੁਦ੍ਰ ਵਿਗਾੜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਨਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਨਿਯੰਤਰਕ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਕਥ੍ਯਂਤੇ ਜਗਤਃ ਕਾਰਣਾਨਿ ਚ ਕਾਰਣਤ੍ਰਯਹੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।

ਅਰ੍ਥਮੇਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਜਸਾ ਬਦ੍ਧਵੈਰਯੋਃ ਯੁਵਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਾਯ ਮਧ੍ਯੇ ਲਿਂਗਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਇਸ ਅਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵੈਰ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਲਈ ਜਾਗਣ ਲਈ ਵਿਚਕਾਰ ਲਿੰਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਏਵਮੋਮਿਤਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਯਦਿਹੋਕ੍ਤਮਥਰ੍ਵਣਾ ऋਚੋ ਯਜੂਂषਿ ਸਾਮਾਨਿ ਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਥੇ ਅਥਰਵਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ।

ਵੇਦੇष੍ਵੇਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਤ੍ਯਵਦਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭੂਤਮਿਵ ਤਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਾਧ੍ਯਵਸੀਯਤੇ

ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬੋਧਾਯ ਤਮੋਪਨਯਨਾਯ ਚ ਲਿਂਗੇਪਿ ਮੁਦ੍ਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਵੇਦੈਰੁਦਾਹृਤਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਿਤਂ ਲਿਂਗੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਲ੍ਲਿਂਗਿਨਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਮਨਸੌ ਦੇਵੌ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ

ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਮੋਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਗਏ।