ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰਧੋਗਤਃ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦਲ੍ਪਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਲਂ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਸੂਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਭਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਗਤਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਂਤਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਯਾ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋਤ੍ਯਂਤਮਦृष੍ਟ੍ਵਾਂਤਂ ਪਾਪਤਾਧਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਤਨੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਪਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ ਤੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਸਂਵਿਗ੍ਨਲੋਚਨਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਤੂਰ੍ਣਮਧਸ੍ਤਾਦੁਤ੍ਥਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਆਏ।
ਸਮਾਗਤਾਵਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯਸ੍ਮੇਰਵੀਕ੍ਸ਼ਣੌ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤੌ ਸ਼ਂਭੋਃ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ।
ਪृष੍ਠਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕਿਮਾਤ੍ਮੇਦਮਿਤ੍ਯਚਿਂਤਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਿੱਛੇ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਇਹ ਆਪ ਕੀ ਹੈ?' ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥਾਵਿਰਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਨਾਦਂ ਸ਼ਬ੍ਦਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਓਮਿਤ੍ਯੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ, 'ਓਮ' ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।
ਤਦਪ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਤਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤਥਾ ਰਜਸਾ ਤਮਸਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਯੋਰ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਿਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਜ ਤੇ ਤਮਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤਦਾ ਵਿਭਕ੍ਤਮਭਵਚ੍ਚਤੁਰ੍ਧੈਕਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਅ ਉ ਮੇਤਿ ਤ੍ਰਿਮਾਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪਰਸ੍ਤਾਚ੍ਚਾਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਇਕ ਅੱਖਰ ਨੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਲਿਆ: 'ਅ', 'ਉ', 'ਮ' ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ।
ਤਤ੍ਰਾਕਾਰਃ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਭਾਗੇ ਜ੍ਵਲਲ੍ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਉਕਾਰਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਕਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਤਃ
'ਅ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਜਲਦੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੀ ਗਈ, 'ਉ' ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਤੇ 'ਮ' ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ।
ਅਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਕੋ ਨਾਦਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਿਭਕ੍ਤੇ ऽਪਿ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਣਵੇ ਪਰਮਾਕ੍ਸ਼ਰੇ
ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਵਾਲਾ ਨਾਦ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੰਡਿਆਂ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਣਵ ਅੱਖਰ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਭਾਵਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤੌ ਦੇਵੌ ਨ ਕਿਂਚਿਦਵਜਗ੍ਮਤੁਃ ਵੇਦਾਤ੍ਮਨਾ ਤਦਾਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਵੋ ਵਿਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੇਦ ਰੂਪ ਅਪ੍ਰਗਟ ਪ੍ਰਣਵ ਨੇ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਕਾਰੋ ऋਗਭਵਦੁਕਾਰੋ ਯਜੁਰਵ੍ਯਯਃ ਮਕਾਰਸ੍ਸਾਮ ਸਂਜਾਤੋ ਨਾਦਸ੍ਤ੍ਵਾਥਰ੍ਵਣੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਉਥੇ 'ਅ' ਰਿਗ ਬਣਿਆ, ਅਟੱਲ 'ਉ' ਯਜੁਰ ਬਣਿਆ, 'ਮ' ਸਾਮ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਨਾਦ ਅਥਰਵਣੀ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਬਣਿਆ।
ऋਗਯਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸਮਾਸਾਤ੍ਤ੍ਵਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ ਰਜੋਗੁਣੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਮੂਰ੍ਤਿष੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਵਪਿ
ਰਿਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ: ਰਜ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿਚ।
ਸृष੍ਟਿਂ ਲੋਕੇषੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇष੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਕਲਾਧ੍ਵਨਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸਦ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁ ਪਞ੍ਚਸੁ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ, ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ, ਕਲਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ।
ਲਿਂਗਭਾਗੇष੍ਵਧੋਭਾਗਂ ਬੀਜਾਖ੍ਯਂ ਕਾਰਣਤ੍ਰਯੇ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਗੁਣੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਬੌਦ੍ਧਂ ਯਦਣਿਮਾਦਿषੁ
ਲਿੰਗ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਤਿੰਨ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਬੀਜ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੌਂਸਠ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਵਿਚ।
ਤਦਿਤ੍ਥਮਰ੍ਥੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮृਚਾ ਜਗਤ੍ ਅਥੋਪਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਦਸ਼ਵਿਧਂ ਯਜੁਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਸ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਰਿਗ ਨੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਿਆ; ਫਿਰ, ਯਜੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਸ ਰੂਪ ਅਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗੁਣੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿष੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਵਪਿ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਲੋਕੇष੍ਵਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇषੁ ਚ ਤ੍ਰਿषੁ
ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਤਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਤੀ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਖੇਤਰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ।
ਕਲਾਧ੍ਵਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚ ਵਾਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁ ਪਞ੍ਚਸੁ ਮਧ੍ਯਂ ਤੁ ਲਿਂਗਭਾਗੇषੁ ਯੋਨਿਂ ਚ ਤ੍ਰਿषੁ ਹੇਤੁषੁ
ਕਲਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸਥਾਪਨਾ, ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਵਿਚ ਖੱਬਾ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿਚ ਯੋਨੀ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਚ ਯਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਜੁਰ੍ਮਯਮ੍ ਤਤੋਪਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸਾਮਾਰ੍ਥਂ ਦਸ਼ਧਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੁਦਰਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਯਜੁਰ ਰੂਪ ਜਗਤ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਸ ਰੂਪ ਅਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ।
ਤਮੋਗੁਣੇष੍ਵਥੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਤਿष੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸੁ ਚ ਸਂਹृਤਿਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਿਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਮਸ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ, ਰੂਦਰ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੰਹਾਰ, ਤੇ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਉੱਤਮ ਸ਼ਿਵ।
ਵਿਦ੍ਯਾਕਲਾਸ੍ਵਘੋਰਂ ਚ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁ ਪਞ੍ਚਸੁ ਲਿਂਗਭਾਗੇषੁ ਪੀਠੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਬੀਜਿਨਂ ਕਾਰਣਤ੍ਰਯੇ
ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਕਲਾ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਪੀਠ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬੀਜ ਤਿੰਨ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਪੌਰੁषਂ ਚ ਤਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਤ੍ਥਂ ਸਾਮ੍ਨਾ ਤਤਂ ਜਗਤ੍ ਅਥਾਥਰ੍ਵਾਹ ਨੈਰ੍ਗੁਣ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਥਮਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਤੱਤ ਅਤੇ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਵੀ ਹੈ; ਸਾਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਥਰਵਣ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਮੂਲ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿष੍ਵਪਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਸੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸ਼ਿਵ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨੁਗ੍ਰਹਣਂ ਚੈਵ ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਯੇਨ ਜਂਤਵਃ ਲੋਕੇष੍ਵਪਿ ਯਤੋ ਵਾਚੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਮਨਸਾ ਸਹ
ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਦੋਵੇਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮੁਨ੍ਮਨਾ ਲੋਕਾਤ੍ਸੋਮਲੋਕਮਲੌਕਿਕਮ੍ ਸੋਮਸ੍ਸਹੋਮਯਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵਸਤੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਨਮਨਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਸੋਮ ਲੋਕ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਮ ਲੋਕ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮ ਤੇ ਹੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮੁਨ੍ਮਨਾ ਲੋਕਾਦ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਚ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਤੀਤਾਂ ਚ ਵ੍ਯਾਪਿਕਾਂ ਚੈ ਕਲਾਸ੍ਵਪਿ
ਉਸ ਉਨਮਨਾ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਜੋ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਉਹ ਮੁੜਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਕਤੀ।
ਤਤ੍ਪੂਰੁषਂ ਤਥੇਸ਼ਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁ ਪਞ੍ਚਸੁ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਪਿ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਨਾਦਭਾਗੇष੍ਵਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼, ਉਹ ਈਸ਼ਾਨ, ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਨਾਦ ਦੇ ਉੱਤਮ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਯਤ੍ਰਾਵਾਹ੍ਯ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯਃ ਕੇਵਲੋ ਨਿष੍ਕਲਃ ਸ਼ਿਵਃ ਤਤ੍ਤੇष੍ਵਪਿ ਤਦਾ ਬਿਂਦੋਰ੍ਨਾਦਾਚ੍ਛਕ੍ਤੇਸ੍ਤਤਃ ਪਰਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਸ਼ਿਵ ਆਰਾਧਨਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਆਵਾਹਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ, ਬਿੰਦੂ, ਨਾਦ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਹ ਤੋਂ ਪਰੇ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦਪਿ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ ਕਾਰਣੇषੁ ਤ੍ਰਯਾਤੀਤਾਨ੍ਮਾਯਾਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਸ ਤੱਤ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਤੱਤ ਨਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦਾ ਮੂਲ।
ਅਨਂਤਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਪਰਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਧੀਸ਼ਾਨ੍ਨ ਪਰਾਚ੍ਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਾਤ੍
ਅਨੰਤ ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ।