ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਧਰ੍ਮੋ ਹਿਂਸਿਕਾਰੂਪੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਸੁਖਰੂਪਕਃ ਅਧਰ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸੁਖਮੇਧਤੇ

ਅਧਰਮ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਧਰਮ ਸੁਖ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਵਿਦ੍ਯਾਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਤੋ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵृਤ੍ਤਿਤਃ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਨਮਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ

ਜੋ ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਗਲਤ ਚਲਣ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸਹੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ।

ਸਕੁਟੁਂਬਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਜਨਯੁਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਤਵਰ੍षਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਮ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਜਣੇ ਹਨ, ਦੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਟੁਂਬਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍

ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚਲਾਏ।

ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਯੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਮ੍ ਯਾਂ ਦੇਵਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਨਮਾਚਰਤੇ ਨਰਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕੰਮ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਤਲ੍ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਇਤਿ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਅਰ੍ਥਹੀਨਃ ਸਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਪਸਾ ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਤਥਾ

ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮਤ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰੇ।

ਤੀਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸੁਖਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਜਨਮਥੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ

ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਸਹੀ ਕਮਾਈ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਕृਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਚ੍ਚੈਵ ਯਾਜਨਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਤਃ ਅਦੈਨ੍ਯਾਦਨਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਧਨਮਰ੍ਜਯੇਤ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਨ ਸਾਫ਼ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਕਮਾਏ: ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਮੰਗ ਕੇ ਤੇ ਨਾ ਵਧੇਰੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ।

ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵਿਸ਼ਃ ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ

ਖ਼ਤਰੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਕਿਸਾਨੀ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਨਾਲ, ਜੇ ਧਨ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗੁਰ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਾਨਨ੍ਦਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ

ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਸਤ੍ਸਂਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵੈ ਨਰਾਣਾਂ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਯਂ ਵੈ ਗृਹਮੇਧਿਨਾ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘਰਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।

ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਾਲੇ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਫਲਂ ਵਾ ਧਾਨ੍ਯਮੇਵ ਚ ਤਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦੇਯਂ ਵੈ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼, ਫਲ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ।

ਜਲਂ ਚੈਵ ਸਦਾ ਦੇਯਮਨ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਾਂਤਯੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਤਥਾ ऽ ऽਮਾਨ੍ਨਮਨ੍ਨਮੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਖਾਣਾ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ; ਖੇਤ, ਅਨਾਜ, ਪਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਦਿਓ।

ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਯਦਨ੍ਨਂ ਵੈ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਵਣਮੇਧਤੇ ਤਾਵਤ੍ਕृਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਰ੍ਧਂ ਦਾਤੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ, ਉਸ ਨੇਕੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਫਲ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਗ੍ਰਹੀਤਾਹਿਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਦਾਨਾਦ੍ਵੈ ਤਪਸਾ ਤਥਾ ਪਾਪਸਂਸ਼ੋਧਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍

ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਤ੍ਮਵਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਮਭੋਗਤਃ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਤਃ

ਆਪਣੇ ਧਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ: ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ।

ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵृਦ੍ਧ੍ਯਂਸ਼ੇਨ ਹਿ ਸਾਧਕਃ ਹਿਤੇਨ ਮਿਤਮੇ ਧ੍ਯੇਨ ਭੋਗਂ ਭੋਗਾਂਸ਼ਤਸ਼੍ਚਰੇਤ੍

ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਧੇ ਲਈ ਧਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵਧਾਏ; ਭੋਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਤ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਭੋਗ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਹੀ ਖਰਚ ਕਰੇ, ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ।

ਕृष੍ਯਰ੍ਜਿਤੇ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਹਿ ਦੇਯਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਸ਼ੇषੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਦਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍

ਕਿਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਧਨ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪਾਪ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿਓ; ਬਾਕੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰੋ—ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਅਥਵਾ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਾ ਸਤ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ ਵृਦ੍ਧਿਵਾਣਿਜ੍ਯਕੇ ਦੇਯष੍षਡਂਸ਼ੋ ਹਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ

ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਪਰ ਵਾਧੇ ਵਾਲੀ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੇ ਦੇਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ ਅਕਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤੇ ऽਰ੍ਥੇ ਹਿ ਦੇਯਮਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਸਾਫ ਸੂਤ ਵਾਲੇ ਦੁਜਨਮੀਆਂ ਨੂੰ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਅਚਾਨਕ ਲੋੜ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ, ਵਧੀਆ ਦੁਜਨਮੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਸਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਦਾਨਂ ਸਾਗਰੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਆਹੂਯ ਦਾਨਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਭੋਗਸਮृਦ੍ਧਯੇ

ਜੋ ਦਾਨ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸੱਦਾ ਆਵੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਦਾ ਦੇਯਮਾਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਨੁਸਾਰਤਃ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇ ऋਣੀ ਹਿ ਸ੍ਯਾਦਦਤ੍ਤੇ ਪृष੍ਟਵਸ੍ਤੁਨਿ

ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੁੱਛੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰੇषਾਂ ਚ ਤਥਾ ਦੋषਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸੇਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਥਾਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਨੋ ਵਦੇਤ੍

ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਗਲਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂ ਵੇਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਨ ਵਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਂ ਹृਦਿ ਰੋषਕਰਂ ਬੁਧਃ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ

ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਵਾਧਾ ਮਿਲੇ।

ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕਕਾਲੇ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨੀ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ ਤਂਡੁਲਂ ਧਾਨ੍ਯਮਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਫਲਂ ਕਂਦਂ ਹਵਿਸ੍ਤਥਾ

ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵੇਲੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਵਲ, ਅਨਾਜ, ਘੀ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸ੍ਥਾਲੀਪਾਕਂ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪ੍ਰਧਾਨਹੋਮਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਹਵ੍ਯਾਭਾਵੇ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੁੱਖ ਹਵਨ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯਸਂਧਾਨਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਮਜਸ੍ਰਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ ਅਥਵਾ ਜਪਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਵਂਦਨਮੇਵ ਚ

ਇਹ ਨਿੱਤ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਆਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਜਪ ਕਰ ਲੈਣਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਏਵਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਿਨਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰਰ੍ਥਾਰ੍ਥੀ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਪੂਜਾਰਤਾਸ੍ਤਥਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯਜਨ ਤੇ ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੁਰੁਪੂਜਾਰਤਾਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਾਗਿਨਃ

ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।