ਯਥੋਕ੍ਤਮੇਵ ਕਰ੍ਮੈਤਦਾਚਰੇਦ੍ਯੋ ऽਨਪਾਯਤਃ ਫਲਂ ਵ੍ਯਭਿਚਰੇਨ੍ਨੈਵਮਿਤ੍ਯਤਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਰੋਚਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਕਰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਭਟਕਾਏ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਤੀਜਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ?
ਤਥਾਪ੍ਯੁਦ੍ਦੇਸ਼ਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—even ਜੇ ਵੈਰੀਆਂ ਜਾਂ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮृਤ੍ਯੋਰਾਸ੍ਯਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਪਾਯਤਃ ਪੂਜਾਯਤੇ ऽਤਿਕृਪਣੋ ਰਿਕ੍ਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਯਤੇ
ਮੌਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਯਤੇ ਵਿਰੂਪੋ ऽਪਿ ਵृਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਯਤੇ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਰੋਧੀ ਕਿਂਕਰਾਯਤੇ
ਕੁਸੂਰ ਵਾਲਾ ਵੀ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਤੁਰੰਤ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਾਯਤੇ ਯਦਮृਤਂ ਵਿषਮਪ੍ਯਮृਤਾਯਤੇ ਸ੍ਥਲਾਯਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸ੍ਥਲਮਪ੍ਯਰ੍ਣਵਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹੀਧਰਾਯਤੇ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਂ ਸ ਚ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਾਯਤੇ ਗਿਰਿਃ ਪਦ੍ਮਾਕਰਾਯਤੇ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਰੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯਤੇ
ਗਹਿਰੀ ਖਾਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਖਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਲ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਨਾਯਤੇ ਯਦੁਦ੍ਯਾਨਂ ਤਦੁਦ੍ਯਾਨਾਯਤੇ ਵਨਮ੍ ਸਿਂਹਾਯਤੇ ਮृਗਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੀਡਾਮृਗਾਯਤੇ
ਜੰਗਲ ਬਾਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਗ ਜੰਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਿਰਨ ਸਿੰਘ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਹਿਰਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ऽਭਿਸਾਰਿਕਾਯਨ੍ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸੁਚਰਿਤਾਯਤੇ ਸ੍ਵੈਰਪ੍ਰੇष੍ਯਾਯਤੇ ਵਾਣੀ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਗਣਿਕਾਯਤੇ
ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੀਰਤੀ ਗਣਿਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵੈਰਾਚਾਰਾਯਤੇ ਮੇਧਾ ਵਜ੍ਰਸੂਚੀਯਤੇ ਮਨਃ ਮਹਾਵਾਤਾਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਬਲਂ ਮਤ੍ਤਗਜਾਯਤੇ
ਬੁੱਧੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਲ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਯਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਾਯਤੇ ऽਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ
ਮਹਿਨਤ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਕਰਮ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਕੁਣਪਾਯਨ੍ਤੇ ਜੀਵਨ੍ਤੋਪਿ ਸਬਾਂਧਵਾਃ ਆਪਨ੍ਨੋ ऽਪਿ ਗਤਾਰਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂ ਖਲ੍ਵਮृਤਾਯਤੇ
ਵੈਰੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—even ਜੇ ਜਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨ; ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਆਦਮੀ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਾਯ ਨਾਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮਪਥ੍ਯਮਪਿ ਸੇਵਿਤਮ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾਪਿ ਰਤਿਸ੍ਤ੍ਵਭਿਨਵਾਯਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਓ ਤਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਵੇਲੇ ਰਤੀ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ, ਰਸ ਨਵਾਂ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਗਤਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਸ੍ਥਾਮਲਕਾਯਤੇ ਯਾਦृਚ੍ਛਿਕਫਲਾਯਨ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਯੋ ऽਪ੍ਯਣਿਮਾਦਯਃ
ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿषੁ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਤ੍ਵਨਵਾਪ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਕਹੀਏ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੇਵਲਾਮੁष੍ਮਿਕਂ ਵਿਧਿਮ੍ ਨੈਤੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਾਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਲੋਕੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ।
ਪੁਣ੍ਯਾਤਿਸ਼ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਰਨੁष੍ਠਿਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਲੋਕਪਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਗ੍ਰਹੈਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਗਸ੍ਤ੍ਯਦਧੀਚਾਦ੍ਯੈਰਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ ਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਮਹਾਕਾਲਭृਂਗੀਸ਼ਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰ, ਅਗਸਤ, ਦਧੀਚੀ ਆਦਿ ਨੇ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੰਦੀਸ਼੍ਵਰ, ਮਹਾਕਾਲ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਆਦਿ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ।
ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭੂਤਪਿਸ਼ਾਚਕੈਃ
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ, ਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੇ
ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਪਦਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰਯਮਨੁष੍ਠਿਤਃ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਦੇਵਤਾ-ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨ ਇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਪਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਪਦ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਰੁਦਰ-ਪਦ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ-ਪਦ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼ਤ੍ਵਮਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਗਤਃ ਸਿਤਚਂਦਨਤੋਯੇਨ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ ਸ਼੍ਵੇਤੈਰ੍ਵਿਕਸਿਤੈਃ ਪਦ੍ਮੈਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਗਣੇਸ਼-ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ: ਠੰਢੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ ਹੇਮਾਦ੍ਯੈ ਰਤ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਹਿਮਤ ਅਨੁਸਾਰ।
ਮਧ੍ਯੇ ਕੇਸਰਜਾਲਾਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਲਿਂਗਂ ਕਨੀਯਸਮ੍ ਅਂਗੁष੍ਠਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਿਚਕਾਰ ਛੋਟਾ ਲਿੰਗ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰੈਃ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਅਗੁਰੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤੁ ਮਨਃਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲਿੰਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਗਰੂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮਨਾ-ਸ਼ਿਲਾ ਰੱਖੋ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਚਂਦਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਤਾਲਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਃ ਕੁਸੁਮੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੰਦਨ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਰੀਤਾਲ। ਸੁਗੰਧਤ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਧੂਪਂ ਕृष੍ਣਾਗੁਰੁਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਸਗੁਗ੍ਗੁਲਮ੍ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚਾਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਵਿਕਾਸ਼ਾਨਿ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਕਾਲਾ ਅਗਰੂ ਵਾਲਾ ਧੂਪ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਗੁਗਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਪਾਯਸਂ ਘृਤਸਂਮਿਸ਼੍ਰਂ ਘृਤਦੀਪਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਪਯੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਖੀਰ ਤੇ ਘੀ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍ ਸਰ੍ਵੋਪਹਾਰਸਂਮਿਸ਼੍ਰਂ ਤਤੋ ਲਿਂਗਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਾਫੀ ਮੰਗੋ ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੂਰ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਏਵਂ ਯੋ ऽਰ੍ਚਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਗਨ੍ਧਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦੱਖਣੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਪੰਜ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸ਼ੁਭ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,