ਅਨ੍ਯਂ ਕਮਪਿ ਚੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਮਾਰਣਾਦਿਕਮ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬਾਣਲਿਂਗੇ ऽਪਿ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਧਨਵਾਨਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ऽਥ ਵਾ ਲਿਂਗੇ ਆਰ੍षਕੇ ਵੈਦਿਕੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਪੱਥਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਮੀਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣੇ ਲਿੰਗ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਤ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਭਾਵੇ ਹੇਮਰਤ੍ਨਾਨਾਮਸ਼ਕ੍ਤੌ ਚ ਤਦਰ੍ਜਨੇ ਮਨਸੈਵਾਚਰੇਦੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਕੈਃ
ਜੇ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਰਤਨ ਨਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਦਂਸ਼ੇ ਤੁ ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕ੍ਵਚਿਦਂਸ਼ਕੇ ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਨੁਸਾਰੇਣ ਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚੇਤ੍ਫਲਮृਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਨੁष੍ਠਿਤੇ ऽਪ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਫਲਂ ਯਤ੍ਰ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਵਾਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਲ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੁਹਰਾਓ; ਹਰ ਵਾਰੀ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪੂਜੋਪਯੁਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਹੇਮਰਤ੍ਨਾਦ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਤਤਃ ਪृਥਕ੍
ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਭ ਚੰਗੇ ਸਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਤੇ ਰਤਨ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਦੱਖਣਾ ਵੀ।
ਸ ਚੇਨ੍ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਅਥਵਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਗੁਰੂ ਉਹ ਸਮਾਨ ਨਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਧਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਰ੍ਵਾਦਿਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸੋ ऽਪ੍ਯੇਵਮਾਚਰੇਦਤ੍ਰ ਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇੰਝ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਾ ਲਵੇ।
ਸ੍ਵਯਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯੋ ਲੋਭਾਤ੍ਪੂਜਾਂਗਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਨ ਲਭੇਨ੍ਮੂਢੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਮਾਨ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਇੱਛਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਵਾ ਨਵਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਯਦਿ ਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਨ੍ਯੋ ऽਪਿ ਵਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਪੂਜਿਤ ਲਿੰਗ, ਨਵਾਂ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੈ ਕੇ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਥੋਕ੍ਤਮੇਵ ਕਰ੍ਮੈਤਦਾਚਰੇਦ੍ਯੋ ऽਨਪਾਯਤਃ ਫਲਂ ਵ੍ਯਭਿਚਰੇਨ੍ਨੈਵਮਿਤ੍ਯਤਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਰੋਚਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਕਰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਭਟਕਾਏ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਤੀਜਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ?
ਤਥਾਪ੍ਯੁਦ੍ਦੇਸ਼ਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—even ਜੇ ਵੈਰੀਆਂ ਜਾਂ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮृਤ੍ਯੋਰਾਸ੍ਯਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਪਾਯਤਃ ਪੂਜਾਯਤੇ ऽਤਿਕृਪਣੋ ਰਿਕ੍ਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਯਤੇ
ਮੌਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਯਤੇ ਵਿਰੂਪੋ ऽਪਿ ਵृਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਯਤੇ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਰੋਧੀ ਕਿਂਕਰਾਯਤੇ
ਕੁਸੂਰ ਵਾਲਾ ਵੀ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਤੁਰੰਤ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਾਯਤੇ ਯਦਮृਤਂ ਵਿषਮਪ੍ਯਮृਤਾਯਤੇ ਸ੍ਥਲਾਯਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸ੍ਥਲਮਪ੍ਯਰ੍ਣਵਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹੀਧਰਾਯਤੇ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਂ ਸ ਚ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਾਯਤੇ ਗਿਰਿਃ ਪਦ੍ਮਾਕਰਾਯਤੇ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਰੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯਤੇ
ਗਹਿਰੀ ਖਾਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਖਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਲ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਨਾਯਤੇ ਯਦੁਦ੍ਯਾਨਂ ਤਦੁਦ੍ਯਾਨਾਯਤੇ ਵਨਮ੍ ਸਿਂਹਾਯਤੇ ਮृਗਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੀਡਾਮृਗਾਯਤੇ
ਜੰਗਲ ਬਾਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਗ ਜੰਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਿਰਨ ਸਿੰਘ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਹਿਰਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ऽਭਿਸਾਰਿਕਾਯਨ੍ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸੁਚਰਿਤਾਯਤੇ ਸ੍ਵੈਰਪ੍ਰੇष੍ਯਾਯਤੇ ਵਾਣੀ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਗਣਿਕਾਯਤੇ
ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੀਰਤੀ ਗਣਿਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵੈਰਾਚਾਰਾਯਤੇ ਮੇਧਾ ਵਜ੍ਰਸੂਚੀਯਤੇ ਮਨਃ ਮਹਾਵਾਤਾਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਬਲਂ ਮਤ੍ਤਗਜਾਯਤੇ
ਬੁੱਧੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਲ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਯਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਾਯਤੇ ऽਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ
ਮਹਿਨਤ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਕਰਮ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਕੁਣਪਾਯਨ੍ਤੇ ਜੀਵਨ੍ਤੋਪਿ ਸਬਾਂਧਵਾਃ ਆਪਨ੍ਨੋ ऽਪਿ ਗਤਾਰਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂ ਖਲ੍ਵਮृਤਾਯਤੇ
ਵੈਰੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—even ਜੇ ਜਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨ; ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਆਦਮੀ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਾਯ ਨਾਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮਪਥ੍ਯਮਪਿ ਸੇਵਿਤਮ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾਪਿ ਰਤਿਸ੍ਤ੍ਵਭਿਨਵਾਯਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਓ ਤਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਵੇਲੇ ਰਤੀ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ, ਰਸ ਨਵਾਂ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਗਤਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਸ੍ਥਾਮਲਕਾਯਤੇ ਯਾਦृਚ੍ਛਿਕਫਲਾਯਨ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਯੋ ऽਪ੍ਯਣਿਮਾਦਯਃ
ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿषੁ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਤ੍ਵਨਵਾਪ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਕਹੀਏ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੇਵਲਾਮੁष੍ਮਿਕਂ ਵਿਧਿਮ੍ ਨੈਤੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਾਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਲੋਕੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ।
ਪੁਣ੍ਯਾਤਿਸ਼ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਰਨੁष੍ਠਿਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਲੋਕਪਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਗ੍ਰਹੈਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਗਸ੍ਤ੍ਯਦਧੀਚਾਦ੍ਯੈਰਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ ਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਮਹਾਕਾਲਭृਂਗੀਸ਼ਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰ, ਅਗਸਤ, ਦਧੀਚੀ ਆਦਿ ਨੇ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੰਦੀਸ਼੍ਵਰ, ਮਹਾਕਾਲ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਆਦਿ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ।
ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭੂਤਪਿਸ਼ਾਚਕੈਃ
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ, ਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੇ
ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਪਦਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰਯਮਨੁष੍ਠਿਤਃ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਦੇਵਤਾ-ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।