ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰੋ ਹੋਮਃ ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਜ੍ਯਦਧਿਭਿਰ੍ਯੁਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਤਂਦੁਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਚਰੁਣਾ ਕੇਵਲੇਨ ਵਾ
ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਮ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਦੂਧ, ਚਾਵਲ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਾਂਤਿਕਂ ਪੌष੍ਟਿਕਂ ਵਾਪਿ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸਮਿਦਾਦਿਭਿਃ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਹੋਮੇ ਵਸ਼੍ਯਮਾਕਰ੍षਣਂ ਤਥਾ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਸੱਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਕੜੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤੋ; ਵਸ਼ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਲਈ ਵੀ।
ਵਸ਼੍ਯਮਾਕਰ੍षਣਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੀਪਦਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਹਵਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵਿਜਯਦਂ ਤਥਾ
ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਆਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਮਿਧਃ ਸ਼ਾਂਤਿਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਾਲਾਸ਼ਖਦਿਰਾਦਿਕਾਃ ਕਰਵੀਰਾਰ੍ਕਜਾਃ ਕ੍ਰੌਰ੍ਯੇ ਕਣ੍ਟਕਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਪਾਲਾਸ਼, ਖਦੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਣਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤੋ; ਜੇ ਕਰੂੜਤਾ ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਵੀਰ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਵਰਤੋ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੌष੍ਟਿਕਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਦਾਭਿਚਾਰਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਪਰ ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਅਤੀਵਦੁਰਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਾਂਤਰਂ ਨ ਚੇਤ੍ ਆਤਤਾਯਿਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਦਾਭਿਚਾਰਿਕਮ੍
ਜੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਪਤਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਭਿਚਾਰਿਕਮ੍ ਯਦ੍ਯਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਸੁਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਮਾਨ੍ਯੋ ਵਾ ਯੋ ऽਪਿ ਕੋਪਿ ਵਾ
ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ, ਜਾਂ ਆਦਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਪਿ ਨੋ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਤਤਾਯਿਨਮਪ੍ਯੁਤ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਯੋ ऽਪਿ ਕੋਪਿ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਪਤਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼੍ਰਿਤਮਥਾਪਿ ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾਭਿਚਾਰਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਨਿਪਤੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲਕਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵਭਕ੍ਤਂ ਚ ਕਞ੍ਚਨ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਦਭਿਚਾਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਸੁਖਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨ੍ਯਂ ਕਮਪਿ ਚੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਮਾਰਣਾਦਿਕਮ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬਾਣਲਿਂਗੇ ऽਪਿ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਧਨਵਾਨਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ऽਥ ਵਾ ਲਿਂਗੇ ਆਰ੍षਕੇ ਵੈਦਿਕੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਪੱਥਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਮੀਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣੇ ਲਿੰਗ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਤ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਭਾਵੇ ਹੇਮਰਤ੍ਨਾਨਾਮਸ਼ਕ੍ਤੌ ਚ ਤਦਰ੍ਜਨੇ ਮਨਸੈਵਾਚਰੇਦੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਕੈਃ
ਜੇ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਰਤਨ ਨਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਦਂਸ਼ੇ ਤੁ ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕ੍ਵਚਿਦਂਸ਼ਕੇ ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਨੁਸਾਰੇਣ ਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚੇਤ੍ਫਲਮृਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਨੁष੍ਠਿਤੇ ऽਪ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਫਲਂ ਯਤ੍ਰ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਵਾਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਲ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੁਹਰਾਓ; ਹਰ ਵਾਰੀ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪੂਜੋਪਯੁਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਹੇਮਰਤ੍ਨਾਦ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਤਤਃ ਪृਥਕ੍
ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਭ ਚੰਗੇ ਸਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਤੇ ਰਤਨ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਦੱਖਣਾ ਵੀ।
ਸ ਚੇਨ੍ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਅਥਵਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਗੁਰੂ ਉਹ ਸਮਾਨ ਨਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਧਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਰ੍ਵਾਦਿਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸੋ ऽਪ੍ਯੇਵਮਾਚਰੇਦਤ੍ਰ ਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇੰਝ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਾ ਲਵੇ।
ਸ੍ਵਯਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯੋ ਲੋਭਾਤ੍ਪੂਜਾਂਗਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਨ ਲਭੇਨ੍ਮੂਢੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਮਾਨ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਇੱਛਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਵਾ ਨਵਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਯਦਿ ਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਨ੍ਯੋ ऽਪਿ ਵਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਪੂਜਿਤ ਲਿੰਗ, ਨਵਾਂ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੈ ਕੇ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਥੋਕ੍ਤਮੇਵ ਕਰ੍ਮੈਤਦਾਚਰੇਦ੍ਯੋ ऽਨਪਾਯਤਃ ਫਲਂ ਵ੍ਯਭਿਚਰੇਨ੍ਨੈਵਮਿਤ੍ਯਤਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਰੋਚਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਕਰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਭਟਕਾਏ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਤੀਜਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ?
ਤਥਾਪ੍ਯੁਦ੍ਦੇਸ਼ਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—even ਜੇ ਵੈਰੀਆਂ ਜਾਂ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮृਤ੍ਯੋਰਾਸ੍ਯਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਪਾਯਤਃ ਪੂਜਾਯਤੇ ऽਤਿਕृਪਣੋ ਰਿਕ੍ਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਯਤੇ
ਮੌਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਯਤੇ ਵਿਰੂਪੋ ऽਪਿ ਵृਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਯਤੇ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਰੋਧੀ ਕਿਂਕਰਾਯਤੇ
ਕੁਸੂਰ ਵਾਲਾ ਵੀ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਤੁਰੰਤ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਾਯਤੇ ਯਦਮृਤਂ ਵਿषਮਪ੍ਯਮृਤਾਯਤੇ ਸ੍ਥਲਾਯਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸ੍ਥਲਮਪ੍ਯਰ੍ਣਵਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹੀਧਰਾਯਤੇ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਂ ਸ ਚ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਾਯਤੇ ਗਿਰਿਃ ਪਦ੍ਮਾਕਰਾਯਤੇ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਰੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯਤੇ
ਗਹਿਰੀ ਖਾਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਖਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਲ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਨਾਯਤੇ ਯਦੁਦ੍ਯਾਨਂ ਤਦੁਦ੍ਯਾਨਾਯਤੇ ਵਨਮ੍ ਸਿਂਹਾਯਤੇ ਮृਗਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੀਡਾਮृਗਾਯਤੇ
ਜੰਗਲ ਬਾਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਗ ਜੰਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਿਰਨ ਸਿੰਘ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਹਿਰਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ऽਭਿਸਾਰਿਕਾਯਨ੍ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸੁਚਰਿਤਾਯਤੇ ਸ੍ਵੈਰਪ੍ਰੇष੍ਯਾਯਤੇ ਵਾਣੀ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਗਣਿਕਾਯਤੇ
ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੀਰਤੀ ਗਣਿਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵੈਰਾਚਾਰਾਯਤੇ ਮੇਧਾ ਵਜ੍ਰਸੂਚੀਯਤੇ ਮਨਃ ਮਹਾਵਾਤਾਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਬਲਂ ਮਤ੍ਤਗਜਾਯਤੇ
ਬੁੱਧੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਲ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਯਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਾਯਤੇ ऽਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ
ਮਹਿਨਤ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਕਰਮ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।