ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਣਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਈਰਿਤਃ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਹੀਨਂ ਤੁ ਵੇਦਕਾਰ੍ਯੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਲੱਖ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਲੱਖ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜਪ ਨੂੰ ਵੇਦਕ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤੋ।
ਆਸਪ੍ਤਤੇਸ੍ਤੁ ਨਿਯਮਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਨਂ ਚਰੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜੀਪ੍ਰਣਵਂ ਜਪੇਤ੍
ਸੱਤ ਦਿਨ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਰਾਗ ਲੈ; ਸਵੇਰੇ, ਵਿਰਾਗੀ ਦਾ ਪ੍ਰਣਵ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ।
ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਤ੍ਵਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਂ ਕ੍ਰਮਾਜ੍ਜਪੇਤ੍ ਮਾਸਾਦੌ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ऽਤੀਤੇ ਸਾਰ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨ ਹਿ
ਹਰ ਦਿਨ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰ; ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵਾ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੈषਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੋषਸ਼ਾਂਤਿਰਨ੍ਯਥਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਫਿਰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਸ੍ਤਤੋ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਮੀ ਨ ਚੇਤਰਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਮਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਂ ਸਦਾਭ੍ਯਸੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ; ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ।
ਧਰ੍ਮਾਦਰ੍ਥੋ ऽਰ੍ਥਤੋ ਭੋਗੋ ਭੋਗਾਦ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯਸਂਭਵਃ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਰ੍ਥਭੋਗੇਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਧਰਮ ਤੋਂ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੋਂ ਭੋਗ, ਭੋਗ ਤੋਂ ਵਿਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਭੋਗ ਰਾਹੀਂ ਵਿਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਰੀਤਾਰ੍ਥਭੋਗੇਨ ਰਾਗ ਏਵ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਦੇਹਦ੍ਵਯੇਨ ਚ
ਉਲਟ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦ੍ਰਵਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਿਜ੍ਯਾਦਿਰੂਪਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਦੈਹਿਕਮ੍ ਧਨੇਨ ਧਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਪਸਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਤਾਮ੍
ਦ੍ਰਵਿਆ ਯਜਨਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ; ਸਰੀਰਕ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਹੈ। ਧਨ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਾਮਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਕृਤਾਦੌ ਹਿ ਤਪਃਸ਼੍ਲੋਘ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਵਿਆ ਧਰਮ।
ਕृਤੇਧ੍ਯਾਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਤਪਸਾ ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯਜਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਪੂਜਯਾ ਕਲੌ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿਧੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮੇਵ ਹਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਦੇਹਾਂਗਭੇਦੇਨ ਨ੍ਯੂਨਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਕਮ੍
ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦ੍ਰਵਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਵਾਧਾ, ਘਟਾਓ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਹਿਂਸਿਕਾਰੂਪੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਸੁਖਰੂਪਕਃ ਅਧਰ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਅਧਰਮ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਧਰਮ ਸੁਖ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਤੋ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵृਤ੍ਤਿਤਃ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਨਮਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਗਲਤ ਚਲਣ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸਹੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ।
ਸਕੁਟੁਂਬਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਜਨਯੁਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਤਵਰ੍षਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਜਣੇ ਹਨ, ਦੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਟੁਂਬਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚਲਾਏ।
ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਯੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਮ੍ ਯਾਂ ਦੇਵਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਨਮਾਚਰਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕੰਮ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਲ੍ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਇਤਿ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਅਰ੍ਥਹੀਨਃ ਸਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਪਸਾ ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮਤ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰੇ।
ਤੀਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸੁਖਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਜਨਮਥੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਸਹੀ ਕਮਾਈ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕृਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਚ੍ਚੈਵ ਯਾਜਨਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਤਃ ਅਦੈਨ੍ਯਾਦਨਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਧਨਮਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਨ ਸਾਫ਼ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਕਮਾਏ: ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਮੰਗ ਕੇ ਤੇ ਨਾ ਵਧੇਰੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵਿਸ਼ਃ ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਖ਼ਤਰੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਕਿਸਾਨੀ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਨਾਲ, ਜੇ ਧਨ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗੁਰ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਾਨਨ੍ਦਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਸਂਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵੈ ਨਰਾਣਾਂ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਯਂ ਵੈ ਗृਹਮੇਧਿਨਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘਰਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਾਲੇ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਫਲਂ ਵਾ ਧਾਨ੍ਯਮੇਵ ਚ ਤਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦੇਯਂ ਵੈ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼, ਫਲ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਜਲਂ ਚੈਵ ਸਦਾ ਦੇਯਮਨ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਾਂਤਯੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਤਥਾ ऽ ऽਮਾਨ੍ਨਮਨ੍ਨਮੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਖਾਣਾ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ; ਖੇਤ, ਅਨਾਜ, ਪਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਦਿਓ।
ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਯਦਨ੍ਨਂ ਵੈ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਵਣਮੇਧਤੇ ਤਾਵਤ੍ਕृਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਰ੍ਧਂ ਦਾਤੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ, ਉਸ ਨੇਕੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਫਲ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗ੍ਰਹੀਤਾਹਿਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਦਾਨਾਦ੍ਵੈ ਤਪਸਾ ਤਥਾ ਪਾਪਸਂਸ਼ੋਧਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਵਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਮਭੋਗਤਃ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਆਪਣੇ ਧਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ: ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ।
ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵृਦ੍ਧ੍ਯਂਸ਼ੇਨ ਹਿ ਸਾਧਕਃ ਹਿਤੇਨ ਮਿਤਮੇ ਧ੍ਯੇਨ ਭੋਗਂ ਭੋਗਾਂਸ਼ਤਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਧੇ ਲਈ ਧਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵਧਾਏ; ਭੋਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਤ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਭੋਗ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਹੀ ਖਰਚ ਕਰੇ, ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ।
ਕृष੍ਯਰ੍ਜਿਤੇ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਹਿ ਦੇਯਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਸ਼ੇषੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਦਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਕਿਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਧਨ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪਾਪ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿਓ; ਬਾਕੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰੋ—ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਅਥਵਾ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਾ ਸਤ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ ਵृਦ੍ਧਿਵਾਣਿਜ੍ਯਕੇ ਦੇਯष੍षਡਂਸ਼ੋ ਹਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਪਰ ਵਾਧੇ ਵਾਲੀ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।