ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਚ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸਨਯਂਤ੍ਰਿਤਾਃ ਕਰ੍ਮੇਦਮਨੁਮਨ੍ਯਂਤਾਂ ਮਮਾਭਿਪ੍ਰੇਤਸਾਧਕਮ੍
ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਧੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।
ਸ਼ੈਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਂਤਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ੈਵਾਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੈਵਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤਧਰਾਃ ਸ਼ੈਵਾਃ ਕਾਪਾਲਿਕਾਃ ਪਰੇ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਸ਼ੁਪਤ ਮਾਰਗ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਕਪਾਲਿਕ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਮਮਾਪਿ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮਾਨੁਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਸ਼ਂਸਂਤੁ ਸਫਲਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਜ੍ਞਾਨਨਿष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਤ੍ਤਰਮਾਰ੍ਗਗਾਃ ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਵਰ੍ਤਂਤਾਂ ਮਂਤ੍ਰਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਰ੍ਥਿਨੋ ਮਮ
ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ।
ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਠਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਘ੍ਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਮਸਾਃ ਪਾषਂਡਾਸ਼੍ਚਾਤਿਪਾਪਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਂਤਾਂ ਦੂਰਤੋ ਮਮ
ਨਾਸਤਿਕ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼, ਤਾਮਸੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਪਾਖੰਡੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ।
ਬਹੁਭਿਃ ਕਿਂ ਸ੍ਤੁਤੈਰਤ੍ਰ ਯੇ ऽਪਿ ਕੇ ऽਪਿਚਿਦਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਮਨੁਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਸਂਤਃ ਸ਼ਂਸਂਤੁ ਮਂਗਲਮ੍
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਤਾਈਆਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭੀ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚੰਗਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ।
ਨਮਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾਯ ਸਾਂਬਾਯ ਸਸੁਤਾਯਾਦਿਹੇਤਵੇ ਪਞ੍ਚਾਵਰਣਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੇਨਾਵृਤਾਯ ਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਪਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ ਜਪੇਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਾਵਰਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ ਤੇ ਇਕ ਸੌ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਮਰ੍ਪਣਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯਿਤ੍ਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਯੋਰ੍ਹृਦਯਂਗਮਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੈਕਸਾਧਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਇਕ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ ਵਿਧੂਯਾਸ਼ੁ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰਹਾ ਭ੍ਰੂਣਹਾਪਿ ਵਾ ਸ਼ਰਣਾਗਤਘਾਤੀ ਚ ਮਿਤ੍ਰਵਿਸ਼੍ਰਂਭਘਾਤਕਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼, ਵੀਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਦੁष੍ਟਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਮਾਤृਹਾ ਪਿਤृਹਾਪਿ ਵਾ ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਜਪ੍ਤੇਨ ਤਤ੍ਤਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕੇ ਆਪਣੇ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦਿਮਹਾਨਰ੍ਥਸੂਚਕੇषੁ ਭਯੇषੁ ਚ ਯਦਿ ਸਂਕੀਰ੍ਤਯੇਦੇਤਨ੍ਨ ਤਤੋ ਨਾਰ੍ਥਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਪੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਪੇ ਤਿष੍ਠਂਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਪਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਜਪਾਤ੍ਫਲਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਜਪੇ ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਜਾਪਣ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਜਾਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਆਸ੍ਤਾਮਿਯਂ ਫਲਾਵਾਪ੍ਤਿਰਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਕੀਰ੍ਤਿਤੇ ਸਤਿ ਸਾਰ੍ਧਮਂਬਿਕਯਾ ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯੈਵਂ ਦਿਵਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਣਾ ਹੀ ਰਹੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਭਸਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਂ ਦੇਵਂ ਸਹੋਮਯਾ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਸ੍ਤਿष੍ਠਂਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੇਤਦੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਸਮੇਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਕਰ੍ਮੇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਤਪੋਜਪਧ੍ਯਾਨਸਮੁਚ੍ਚਯਮਯਂ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ, ਤਪ, ਜਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੈਵਾਨਾਮਿਹੈਵ ਫਲਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਪੂਜਾਹੋਮਜਪਧ੍ਯਾਨਤਪੋਦਾਨਮਯਂ ਮਹਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰੀਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਥੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ, ਜਪ, ਧਿਆਨ, ਤਪ ਤੇ ਦਾਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਸਾਧਯੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ਤਮਃ ਦृष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਫਲਦਂ ਯਤਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨਤਰ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚੇ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਦृष੍ਟੇਨ ਪ੍ਰਬਲੇਨ ਤੁ ਕੇਨਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧਫਲਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸਾ ਬੁਧਃ
ਜੇ ਮਨਤਰ ਪੂਰਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੇਹ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਕੁਨਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਦਾਦੌ ਨਿष੍ਕृਤਿਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕੁਨ ਆਦਿਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਰੁਕਾਵਟ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਤੇ ਮੋਹਾਤ੍ਕਰ੍ਮੈਹਿਕਫਲਂ ਨਰਃ ਨ ਤੇਨ ਫਲਭਾਕ੍ਸ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਚੋਪਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆਵੀ ਫਲ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬਿਸ੍ਰਬ੍ਧੋ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟਫਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ ਖਲ੍ਵਸ਼੍ਰਦ੍ਧਧਾਨਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਃ ਫਲਮृਚ੍ਛਤਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨਾਪਰਾਧੋਸ੍ਤਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਪਿ ਤੁ ਨਿष੍ਫਲੇ ਯਥੋਕ੍ਤਕਾਰਿਣਾਂ ਪੁਂਸਾਮਿਹੈਵ ਫਲਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜੇ ਕੰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧਕਃ ਸਿਦ੍ਧਮਂਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਿਰਸ੍ਤਪ੍ਰਤਿਬਂਧਕਃ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਧਾਨਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਸਾਧਕ ਮਨਤਰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਤਤ੍ਫਲਾਵਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਰਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਹਵਿष੍ਯਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਪਾਯਸਂ ਵਾ ਫਲਾਨਿ ਵਾ
ਜਾਂ, ਉਸ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਫਲ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹਿਂਸਾਦਿ ਯਨ੍ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸਾਪਿ ਤਤ੍ ਸਦਾ ਭਸ੍ਮਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂ ਗਸ੍ਸੁਵੇषਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿੰਸਾ ਆਦਿ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਨਾ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਥਮਾਚਾਰਵਾਨ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਨੁਕੂਲੇ ਸ਼ੁਭੇ ऽਹਨਿ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪੁष੍ਪਦਾਮਾਦ੍ਯਲਂਕृਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ—