ਸਂਹਰ੍ਤਾਰਂ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮੇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਮਨੋਵृਤ੍ਤੀਰ੍ਧਿਯਸ੍ਤਥਾ
ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਦਰ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਅਸੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਮਨ ਦੇ ਵਿਰਤੀਆਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੀ।
ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦੇ ਧਰ੍ਮੇ ਜ੍ਞਾਨੇ ਚ ਪ੍ਰੇਰਯੇਤ੍ਸਦਾ ਇਤ੍ਥਮਰ੍ਥਂ ਧਿਯਾਧ੍ਯਾਯਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਅਰਥ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਵਾ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪੂਰ੍ਤਯੇ ਸਹਸ੍ਰਮਭ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਃ
ਜਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ; ਸਵੇਰੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਚ ਸ਼ਤਂ ਜਪੇਤ੍ ਸਾਯਂ ਦ੍ਵਿਦਸ਼ਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਖਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਖਾ ਦੇ ਅਠ ਵਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਾਧਾਰਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਤਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਜੀਵਾਤ੍ਮਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਮੂਲ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਦੈਕ੍ਯਂ ਚ ਸੋਹਂ ਭਾਵਨਯਾ ਜਪੇਤ੍ ਤਾਨੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਂਧ੍ਰਾਦੌ ਕਾਯਾਦ੍ਬਾਹ੍ਯੇ ਚ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, 'ਸੋਹੰ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜਪਾਦੇਕਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੈ; ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਜਯੇਜ੍ਜੀਵਂ ਜਪਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਸ਼ਤਦ੍ਵਿਦਸ਼ਕਂ ਦੇਹਂ ਸ਼ਿਖਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੀਵ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ; ਇਹੀ ਜਪ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੌ ਤੇ ਦਸ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਪ ਏਵਂ ਹਿ ਜਪਮਾਦਿਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛਤਮੈਂਦ੍ਰਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਪ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਜਪ ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਰਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ ਦਿਵਾਕਰਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਨਿਤ੍ਯਮਿਤ੍ਥਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਓ।
ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਣਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਈਰਿਤਃ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਹੀਨਂ ਤੁ ਵੇਦਕਾਰ੍ਯੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਲੱਖ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਲੱਖ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜਪ ਨੂੰ ਵੇਦਕ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤੋ।
ਆਸਪ੍ਤਤੇਸ੍ਤੁ ਨਿਯਮਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਨਂ ਚਰੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜੀਪ੍ਰਣਵਂ ਜਪੇਤ੍
ਸੱਤ ਦਿਨ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਰਾਗ ਲੈ; ਸਵੇਰੇ, ਵਿਰਾਗੀ ਦਾ ਪ੍ਰਣਵ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ।
ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਤ੍ਵਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਂ ਕ੍ਰਮਾਜ੍ਜਪੇਤ੍ ਮਾਸਾਦੌ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ऽਤੀਤੇ ਸਾਰ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨ ਹਿ
ਹਰ ਦਿਨ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰ; ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵਾ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੈषਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੋषਸ਼ਾਂਤਿਰਨ੍ਯਥਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਫਿਰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਸ੍ਤਤੋ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਮੀ ਨ ਚੇਤਰਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਮਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਂ ਸਦਾਭ੍ਯਸੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ; ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ।
ਧਰ੍ਮਾਦਰ੍ਥੋ ऽਰ੍ਥਤੋ ਭੋਗੋ ਭੋਗਾਦ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯਸਂਭਵਃ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਰ੍ਥਭੋਗੇਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਧਰਮ ਤੋਂ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੋਂ ਭੋਗ, ਭੋਗ ਤੋਂ ਵਿਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਭੋਗ ਰਾਹੀਂ ਵਿਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਰੀਤਾਰ੍ਥਭੋਗੇਨ ਰਾਗ ਏਵ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਦੇਹਦ੍ਵਯੇਨ ਚ
ਉਲਟ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦ੍ਰਵਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਿਜ੍ਯਾਦਿਰੂਪਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਦੈਹਿਕਮ੍ ਧਨੇਨ ਧਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਪਸਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਤਾਮ੍
ਦ੍ਰਵਿਆ ਯਜਨਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ; ਸਰੀਰਕ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਹੈ। ਧਨ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਾਮਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਕृਤਾਦੌ ਹਿ ਤਪਃਸ਼੍ਲੋਘ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਵਿਆ ਧਰਮ।
ਕृਤੇਧ੍ਯਾਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਤਪਸਾ ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯਜਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਪੂਜਯਾ ਕਲੌ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿਧੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮੇਵ ਹਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਦੇਹਾਂਗਭੇਦੇਨ ਨ੍ਯੂਨਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਕਮ੍
ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦ੍ਰਵਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਵਾਧਾ, ਘਟਾਓ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਹਿਂਸਿਕਾਰੂਪੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਸੁਖਰੂਪਕਃ ਅਧਰ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਅਧਰਮ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਧਰਮ ਸੁਖ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਤੋ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵृਤ੍ਤਿਤਃ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਨਮਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਗਲਤ ਚਲਣ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸਹੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ।
ਸਕੁਟੁਂਬਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਜਨਯੁਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਤਵਰ੍षਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਜਣੇ ਹਨ, ਦੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਟੁਂਬਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚਲਾਏ।
ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਯੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਮ੍ ਯਾਂ ਦੇਵਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਨਮਾਚਰਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕੰਮ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਲ੍ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਇਤਿ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਅਰ੍ਥਹੀਨਃ ਸਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਪਸਾ ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮਤ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰੇ।
ਤੀਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸੁਖਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਜਨਮਥੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਸਹੀ ਕਮਾਈ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕृਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਚ੍ਚੈਵ ਯਾਜਨਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਤਃ ਅਦੈਨ੍ਯਾਦਨਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਧਨਮਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਨ ਸਾਫ਼ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਕਮਾਏ: ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਮੰਗ ਕੇ ਤੇ ਨਾ ਵਧੇਰੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵਿਸ਼ਃ ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਖ਼ਤਰੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਕਿਸਾਨੀ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਨਾਲ, ਜੇ ਧਨ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।