ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍
Partial text — Vidyeśvara and Vāyavīya Saṃhitās only
ਰੋਮਹਰ੍षਣ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਭਵਾਨ੍ ਵੈ ਭਾਗ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ ਪੁਰਾਣਵਿਦ੍ਯਾਮਖਿਲਾਂ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮੀਯਿਵਾਨ੍
ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਾਨਾਂ ਕਥਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਭਾਜਨਮ੍ ਰਤ੍ਨਾਨਾਮੁਰੁਸਾਰਾਣਾਂ ਰਤ੍ਨਾਕਰ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਅਜੋਬੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅਣਗਿਣਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚ ਭੂਤਂ ਚ ਭਵ੍ਯਂ ਚ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ऽਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਦਿष੍ਟਵਸ਼ਾਦਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਮਿਹਾਗਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਿਮਪਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਵृਥਾ ਗਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰ—ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਆਵੇ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ੍ਮ ਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ਼੍ਰਵਣੇਚ੍ਛਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸਾਰੇ ਸਚ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਥੋਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਮੇਕਮੇਵਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਸੂਤ ਸਨ੍ਮਤੇ ਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਮਪਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਤੇ ऽਨੁਗ੍ਰਹੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੁਣ, ਹੇ ਸੂਤ, ਇੱਕ ਹੀ ਗੱਲ ਸੁਣਣੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਜ ਵੀ ਦੱਸ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਘੋਰੇ ਨਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਦੁਰਾਚਾਰਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਯਵਾਰ੍ਤਾਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਜਦੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਕਲਿਜੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਾਪਵਾਦਨਿਰਤਾਃ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਿਲਾषਿਣਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਕ੍ਤਮਨਸਃ ਪਰਹਿਂਸਾਪਰਾਯਣਾਃ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ।
ਦੇਹਾਤ੍ਮਦृष੍ਟਯਾ ਮੂਢਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਪਸ਼ੁਬੁਦ੍ਧਯਃ ਮਾਤृਪਿਤृਕृਤਦ੍ਵੇषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਦੇਵਾਃ ਕਾਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਦੇਹ ਨੂੰ ਹੀ ਆਤਮਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੂੜ੍ਹ, ਨਾਸਤਿਕ, ਪਸ਼ੂ ਵਰਗਾ ਮਨ, ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਗੁਲਾਮ।
ਵਿਪ੍ਰਾ ਲੋਭਗ੍ਰਹਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਜੀਵਿਨਃ ਧਨਾਰ੍ਜਨਾਰ੍ਥਮਭ੍ਯਸ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧਨ ਦੀ خاطر ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਵਜਾਤਿਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪ੍ਰਾਯ੍ਹਸ਼ਃਪਰਵਂਚਕਾਃ ਤ੍ਰਿਕਾਲਸਂਧ੍ਯਯਾ ਹੀਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ।
ਅਦਯਾਃ ਪਂਡਿਤਂਮਨ੍ਯਾਸ੍ਸ੍ਵਾਚਾਰਵ੍ਰਤਲੋਪਕਾਃ ਕृष੍ਯੁਦ੍ਯਮਰਤਾਃ ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਵਭਾਵਾ ਮਲਿਨਾਸ਼ਯਾਃ
ਦਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ, ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ, ਕੁੜ੍ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤ੍ਯਾਗਸ਼ੀਲਿਨਃ ਅਸਤ੍ਸਂਗਾਃ ਪਾਪਰਤਾ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਪਰਾਯਣਾਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ, ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ।
ਅਸ਼ੂਰਾ ਅਰਣਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਾਃ ਕੁਚੌਰਵृਤ੍ਤਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਕਾਮਕਿਂਕਰਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਨਹੀਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਛੋਟੇ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਹਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਯਾ ਹੀਨਾ ਧੇਨੁਵਿਪ੍ਰਾਵਨੋਜ੍ਝਿਤਾਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਵਨਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮਿਨ੍ਯੂਤਿਮृਗਾਸ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਜਾਂ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਮ ਦੀ ਭੁੱਖ ਵਿਚ ਮਿਰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਸਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾ ਭੋਗਤਤ੍ਪਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸਂਹਾਰਕਾ ਦੁष੍ਟਾ ਜੀਵਹਿਂਸਾਕਰਾ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਸਹੀ ਰਾਜ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤ੍ਯਾਗਸ਼ੀਲਿਨਃ ਕੁਪਥਾਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਜਨਰਤਾਸ੍ਤੁਲਾਕਰ੍ਮਕੁਵृਤ੍ਤਯਃ
ਵੈਸ਼ ਲੋਕ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੋਲ-ਮੋਲ ਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾਃ ਕੁਬੁਦ੍ਧਯਃ ਅਭੋਜਿਤਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕृਪਣਾ ਬਦ੍ਧਮੁष੍ਟਯਃ
ਉਹ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਕੰਜੂਸ ਤੇ ਮੋਠੇ ਹਨ।
ਕਾਮਿਨੀਜਾਰਭਾਵੇषੁ ਸੁਰਤਾ ਮਲਿਨਾਸ਼ਯਾਃ ਲੋਭਮੋਹਵਿਚੇਤਸ੍ਕਾਃ ਪੂਰ੍ਤਾਦਿਸੁਵृषੋਜ੍ਝਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਗੰਦੇ ਹਨ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਤੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਚਾਰਤਤ੍ਪਰਾਃ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਾਕृਤਯੋ ਮੂਢਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤ੍ਯਾਗਸ਼ੀਲਿਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੂਰਖ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਾਰਸ੍ਤਪਸਾਂ ਭੂਯੋ ਦ੍ਵਿਜਤੇਜੋਪਹਾਰਕਾਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਵਲ੍ਪਮृਤ੍ਯੁਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰੋਚ੍ਚਾਰਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਘਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੀਲਿਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਦੀਨਾਂ ਪੂਜਕਾਹੋਮਤਤ੍ਪਰਾਃ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਵਿਚਾਰਾਸ਼੍ਚ ਕੁਟਿਲਾ ਦ੍ਵਿਜਦੂषਕਾਃ
ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਵਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਉਲਟ ਹੈ, ਮਾੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਨਵਂਤਃ ਕੁਕਰ੍ਮਾਣੋ ਵਿਦ੍ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਵਿਵਾਦਿਨਃ ਆਖ੍ਯਾਯੋਪਾਸਨਾ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤਾਰੋ ਧਰ੍ਮਲੋਪਕਾਃ
ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਪਰ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਪਰ ਝਗੜਾਲੂ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਭੂਪਾਕृਤਯੋ ਦਂਭਾਃ ਸੁਦਾਤਾਰੋ ਮਹਾਮਦਾਃ ਵਿਪ੍ਰਾਦੀਨ੍ਸੇਵਕਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਨਿਜਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਦੰਭੀ ਹਨ, ਦਾਨੀ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਰਹਿਤਾ ਮੂਡਾਃ ਸਂਕਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਬੁਦ੍ਧਯਃ ਮਹਾਭਿਮਾਨਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਵਿਲੋਪਕਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਮੂਰਖ ਹਨ, ਮਿਲੀ-ਝਲੀ ਜਾਤ ਦੇ ਹਨ, ਕਠੋਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਕੁਲੀਨਾਨ੍ਨਿਜਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਤਨਾਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਭ੍ਰष੍ਟਕਰਾ ਮੂਢਾਸ੍ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਕਾਰਿਣਃ
ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿਚ ਗੜਬੜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਭ੍ਰष੍ਟਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਵਜ੍ਞਾਨਕਾਰਿਕਾਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਦ੍ਰੋਹਕਾਰਿਣ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਮਲਿਨਾਸ਼ਨਾਃ
ਅਕਸਰ ਔਰਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਤੀ ਦੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਿਡਰ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਹਾਵਭਾਵਨਿਰਤਾਃ ਕੁਸ਼ੀਲਾਸ੍ਸ੍ਮਰਵਿਹ੍ਵਲਾਃ ਜਾਰਸਂਗਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਮਿਵਿਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਝੂਠ ਤੇ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਚਲਾਕ ਹਨ, ਕਾਮ ਵਿਚ ਬੇਕਾਬੂ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਾਏ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੀਆਂ ਹਨ।
ਤਨਯਾ ਮਾਤृਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾ ਦੁਰਾਸ਼ਯਾਃ ਅਵਿਦ੍ਯਾਪਾਠਕਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੋਗਗ੍ਰਸਿਤਦੇਹਕਾਃ
ਬੱਚੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਾੜੇ ਹਨ, ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇषਾਂ ਨष੍ਟਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤ੍ਯਾਗਸ਼ੀਲਿਨਾਮ੍ ਪਰਲੋਕੇਪੀਹ ਲੋਕੇ ਕਥਂ ਸੂਤ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੂਤ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?