ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਜਪਮਂਤ੍ਰਾਂਤੇ ਵੀਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਚੈਕਂ ਵੈ ਮਧ੍ਯੇ ऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤੁ ਰਵੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾ
ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਉਪਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਰਘ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਜਾਤੇ ਚ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਭੁਵਿ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦਿਙ੍ਮੁਖਃ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇਂਗੁਲਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁਲੀਨਾਂ ਚ ਰਂਧ੍ਰੇਣ ਲਂਬਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਚਮਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਦਰਾਰ ਵਿਚੋਂ, ਦਿਨਕਰ ਨੂੰ ਲਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾਯਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਰ੍ਵਾਕ੍ਤੁ ਕृਤਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਵृਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਅਕਾਲਾਤ੍ਕਾਲ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਨੇ ऽਤੀਤੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗਲਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕਰਨਾ 'ਕਾਲ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਲੰਘਣ 'ਤੇ ਹੀ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਦਿਵਾ ऽਤੀਤੇ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ਤਂ ਨਿਤ੍ਯੇ ਕ੍ਰਮਾਜ੍ਜਪੇਤ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ਾਹਾਤ੍ਪਰਾ ऽਤੀਤੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਭ੍ਯਸੇਤ੍
ਦਿਨ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਇਨਾ ਸਮੇਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸਾਤੀਤੇ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯੇ ਹਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਪਨਯਂ ਚਰੇਤ੍ ਈਸ਼ੋ ਗੌਰੀਗੁਹੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵੈ ਯਮਃ
ਮਹੀਨਾ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਫਿਰ ਨਿਤ ਉਪਨਯਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ਼, ਗੌਰੀ, ਗੁਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਯਮ।
ਏਵਂ ਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਚਮਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਮਠੇ ਮਂਤ੍ਰਾਲਯੇ ਬੁਧਃ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਲਯੇ ਵਾਪਿ ਗृਹੇ ਵਾ ਨਿਯਤਸ੍ਥਲੇ
ਤੀਰਥ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਮਠ ਜਾਂ ਮੰਤਰ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਦੇਵਾਲੇ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਤ ਥਾਂ 'ਤੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਥਿਰਾਸਨਃ ਪ੍ਰਣਵਂ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਯ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਭ੍ਯਸੇਤ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਮੱਤ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਅਸਨ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ, ਫਿਰ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਬ੍ਰਹ੍ਮੈਕ੍ਯਵਿषਯਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਵਮਭ੍ਯਸੇਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ੍ਥਿਤਿਕਰ੍ਤਾਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜੀਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਥਿਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ।
ਸਂਹਰ੍ਤਾਰਂ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮੇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਮਨੋਵृਤ੍ਤੀਰ੍ਧਿਯਸ੍ਤਥਾ
ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਦਰ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਅਸੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਮਨ ਦੇ ਵਿਰਤੀਆਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੀ।
ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦੇ ਧਰ੍ਮੇ ਜ੍ਞਾਨੇ ਚ ਪ੍ਰੇਰਯੇਤ੍ਸਦਾ ਇਤ੍ਥਮਰ੍ਥਂ ਧਿਯਾਧ੍ਯਾਯਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਅਰਥ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਵਾ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪੂਰ੍ਤਯੇ ਸਹਸ੍ਰਮਭ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਃ
ਜਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ; ਸਵੇਰੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਚ ਸ਼ਤਂ ਜਪੇਤ੍ ਸਾਯਂ ਦ੍ਵਿਦਸ਼ਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਖਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਖਾ ਦੇ ਅਠ ਵਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਾਧਾਰਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਤਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਜੀਵਾਤ੍ਮਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਮੂਲ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਦੈਕ੍ਯਂ ਚ ਸੋਹਂ ਭਾਵਨਯਾ ਜਪੇਤ੍ ਤਾਨੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਂਧ੍ਰਾਦੌ ਕਾਯਾਦ੍ਬਾਹ੍ਯੇ ਚ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, 'ਸੋਹੰ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜਪਾਦੇਕਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੈ; ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਜਯੇਜ੍ਜੀਵਂ ਜਪਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਸ਼ਤਦ੍ਵਿਦਸ਼ਕਂ ਦੇਹਂ ਸ਼ਿਖਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੀਵ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ; ਇਹੀ ਜਪ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੌ ਤੇ ਦਸ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਪ ਏਵਂ ਹਿ ਜਪਮਾਦਿਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛਤਮੈਂਦ੍ਰਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਪ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਜਪ ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਰਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ ਦਿਵਾਕਰਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਨਿਤ੍ਯਮਿਤ੍ਥਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਓ।
ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਣਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਈਰਿਤਃ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਹੀਨਂ ਤੁ ਵੇਦਕਾਰ੍ਯੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਲੱਖ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਲੱਖ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜਪ ਨੂੰ ਵੇਦਕ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤੋ।
ਆਸਪ੍ਤਤੇਸ੍ਤੁ ਨਿਯਮਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਨਂ ਚਰੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜੀਪ੍ਰਣਵਂ ਜਪੇਤ੍
ਸੱਤ ਦਿਨ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਰਾਗ ਲੈ; ਸਵੇਰੇ, ਵਿਰਾਗੀ ਦਾ ਪ੍ਰਣਵ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ।
ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਤ੍ਵਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਂ ਕ੍ਰਮਾਜ੍ਜਪੇਤ੍ ਮਾਸਾਦੌ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ऽਤੀਤੇ ਸਾਰ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨ ਹਿ
ਹਰ ਦਿਨ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰ; ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵਾ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੈषਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੋषਸ਼ਾਂਤਿਰਨ੍ਯਥਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਫਿਰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਸ੍ਤਤੋ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਮੀ ਨ ਚੇਤਰਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਮਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਂ ਸਦਾਭ੍ਯਸੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ; ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ।
ਧਰ੍ਮਾਦਰ੍ਥੋ ऽਰ੍ਥਤੋ ਭੋਗੋ ਭੋਗਾਦ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯਸਂਭਵਃ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਰ੍ਥਭੋਗੇਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਧਰਮ ਤੋਂ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੋਂ ਭੋਗ, ਭੋਗ ਤੋਂ ਵਿਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਭੋਗ ਰਾਹੀਂ ਵਿਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਰੀਤਾਰ੍ਥਭੋਗੇਨ ਰਾਗ ਏਵ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਦੇਹਦ੍ਵਯੇਨ ਚ
ਉਲਟ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦ੍ਰਵਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਿਜ੍ਯਾਦਿਰੂਪਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਦੈਹਿਕਮ੍ ਧਨੇਨ ਧਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਪਸਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਤਾਮ੍
ਦ੍ਰਵਿਆ ਯਜਨਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ; ਸਰੀਰਕ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਹੈ। ਧਨ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਾਮਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਕृਤਾਦੌ ਹਿ ਤਪਃਸ਼੍ਲੋਘ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਵਿਆ ਧਰਮ।
ਕृਤੇਧ੍ਯਾਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਤਪਸਾ ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯਜਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਪੂਜਯਾ ਕਲੌ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿਧੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ।