ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਾਧਾਰਕਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਯਦ੍ਗੌਡ ਯਚ੍ਚ ਮਾਮੇਯਂ ਯਦ੍ਵਾ ਸ਼ਾਕ੍ਤਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਗੌੜ, ਮਾਮੇਯ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਵਾਚ੍ਯਂ ਚਿਦਚਿਦਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਯੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾਮਾਨ੍ਯਤੋ ਯਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੇਤਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚੇਤਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਾਸ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਚਿਂਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਮਾਵਰਣਾਭ੍ਯਰ੍ਚਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸ਼ਾਂਤਯੇ ਪੁਨਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਕ੍ਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਵਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੁੜ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਟੱਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਿਵਯੋਰਮृਤੋਪਮਮ੍ ਸੁਵ੍ਯਞ੍ਜਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚਾਰੁ ਮਹਾਚਰੁਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਚਰੀ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ, ਸੋਹਣਾ, ਚੰਗੇ ਵਿਆੰਜਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਾਢਕੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯਮਧਮਂ ਤ੍ਵਾਢਕਾਵਰਮ੍ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸਂਪਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਮੁੱਖ ਭੋਗ ਬਤੀ ਤਿੰਨ ਮਾਪਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਘੱਟ ਮਾਪਾਂ ਨਾਲ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਾਨੀਯਂ ਤਾਂਬੂਲਂ ਚੋਪਦਂਸ਼ਕੈਃ ਨੀਰਾਜਨਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ, ਤਾਂਬੂਲ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜਾਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਨੀਰਾਜਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਭੋਗੋਪਯੋਗ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਯੇਵ ਸਾਧਯੇਤ੍ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਭੋਗ ਲਈ ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸ਼ਠਸ੍ਯੋਪੇਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਵ੍ਯਂਗ੍ਯਂ ਚੈਵਾਨੁਤਿष੍ਠਤਃ ਨ ਫਲਂਤ੍ਯੇਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਾਮ੍ਯਾਨੀਤਿ ਸਤਾਂ ਕਥਾ
ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਚਲਾਕ, ਉਪੇਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਦੋਖ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਨਚਾਹੇ ਕੰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮ੍ਯਗੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਂਗਯੋਗਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਮ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਫਲਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਦੀਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੀ ਉਪੇਖਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜ ਕੇ, ਜੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨਚਾਹੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਪ੍ਯਾਥ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨਸ੍ਸਮਾਧਾਯ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਾਵਰਾਮ੍ ਜਪੇਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਹਸ੍ਰੋਤ੍ਤਰਮੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਫਿਰ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਪੂਜਾਂ ਗੁਰੋਃ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਯਥੋਦਯਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਦਸ੍ਯਾਨਪਿ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਮੁਤਾਬਕ, ਸਭ ਸਦੱਸਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਉਦ੍ਵਾਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੈਰਾਵਰਣੈਃ ਸਹ ਮਣ੍ਡਲਂ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਾਗੋਪਕਰਣੈਸ੍ਸਹ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਆਵਰਨਾਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਯਾਗ ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਥਵਾ ਤਚ੍ਛਿਵਾਯੈਵ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਜਾਂ, ਸਾਰੇ ਚੀਜਾਂ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨੌ ਵਾ ਯਜੇਦ੍ਦੇਵਂ ਹੋਮਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਰ੍ਵਾਵਰਣਦੇਵਤਾਃ
ਜਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਆਵਰਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਏष ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਨ ਤਸ੍ਮਾਦਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਾਗੋ ऽਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਯੱਗ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਧ੍ਯਂ ਯਦਨੇਨ ਤੁ ਐਹਿਕਂ ਵਾ ਫਲਂ ਕਿਂਚਿਦਾਮੁष੍ਮਿਕਫਲਂ ਤੁ ਵਾ
ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਦੁਨੀਆਵੀ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕੀ ਜੋ ਵੀ ਫਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਮਸ੍ਯ ਫਲਂ ਨੇਦਮਿਤਿ ਨੈਵ ਨਿਯਮ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋਰੂਪਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਤਦਿਦਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਟਸਾਧਨਮ੍
ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਨ ਇਹੀ ਹੈ।
ਇਦਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਯਦਰ੍ਚ੍ਯਤੇ ਚਿਂਤਾਮਣੇਰਿਵੈਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਜੋ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਫਲਂ ਨੈਤਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ ਲਘ੍ਵਰ੍ਥੀ ਮਹਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਲਘੁਤਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਲਾਭ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘੱਟ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਦ੍ਵਾ ਫਲਮਲ੍ਪਂ ਵਾ ਕृਤਂ ਚੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਚਾਹੇ ਲਾਭ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਜੇ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨਨ੍ਯਲਭ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਾਦਿषੁ ਫਲੇषੁ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟੇषੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਤਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਲਾਭ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ—ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ 'ਤੇ ਫਤਹ—ਦਿੱਖੇ ਜਾਂ ਅਦਿੱਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਮਹਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਚ ਪਾਤੇषੁ ਮਹਾਰਾਗਭਯਾਦਿषੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਦਿषੁ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨੇਨ ਤੁ
ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ—ਜਿਵੇਂ ਭਾਰੀ ਵਾਸਨਾ, ਡਰ, ਅਕਾਲ, ਆਦਿ—ਇਸ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਮਹਾਵ੍ਯਾਪਨ੍ਨਿਵਾਰਕਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੈਵਾਨਾਮਿਦਮਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸ਼ੈਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇਹ ਅਸਤਰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਤਃ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਮਿਹਾਤ੍ਮਨਃ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯੁਂਜਾਨਃ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਸ਼ੁਭਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਜੋ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਸੋਪ੍ਯਭੀष੍ਟਤਮਾਦਰ੍ਥਾਦष੍ਟਾਂਸ਼ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਵੀ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਲਾਭ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯਾਨੁਸਨ੍ਧਾਯ ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਨਸ਼ਨਃ ਪਠੇਤ੍ ਅष੍ਟਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਫਲਮਰ੍ਧਂ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਅਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਆਧਾ ਲਾਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਥਮਨੁਸਂਧਾਯ ਪਰ੍ਵਾਦਿषੁ ਤਥਾ ਵ੍ਰਤੀ ਮਾਸਮੇਕਂ ਜਪੇਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਲਾਭ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਕृष੍ਣ ਪਞ੍ਚਾਵਰਣਮਾਰ੍ਗਤਃ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੰਜ ਆਵਰਨਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੋਗ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।