ਜਲਦੇਵਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਂਠਦਘ੍ਨਂ ਵਾ ਕਟਿਦਘ੍ਨਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਪਾਣੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਗਲ੍ਹ ਜਾਂ ਕਮਰ ਤੱਕ ਹੀ ਨ੍ਹਾ ਲਵੇ।
ਆਜਾਨੁ ਜਲਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਦੇਵਾਦੀਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਜਲੇਨ ਚ
ਘੁੱਟਣ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰੇ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।
ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਾਯ ਪਞ੍ਚਕਚ੍ਛੇਨ ਧਾਰਯੇਤ੍ ਉਤ੍ਤਰੀਯਂ ਚ ਕਿਂ ਚੈਵ ਧਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਜ ਕੱਛਾਂ ਨਾਲ ਪਹਿਨੋ; ਉੱਤਰੀਆ ਵੀ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿਚ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਦ੍ਯਾਦਿਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ੋਧਯੇਤ੍ ਵਾਪੀਕੂਪਗृਹਾਦੌ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਨਦੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਨਾਨ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾ ਧੋਵੋ; ਪਰ ਵਾਪੀ, ਕੂਆਂ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਸਤ੍ਰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਦਾਰ੍ਵਾਦਿਕੇ ਵਾਪਿ ਜਲੇ ਵਾਪਿ ਸ੍ਥਲੇਪਿ ਵਾ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਪੀਡਯੇਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਿਤ੍ਃਣਾਂ ਤृਪ੍ਤਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਚਾਹੇ ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਨਿਚੋੜੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ।
ਜਾਬਾਲਕੋਕ੍ਤਮਂਤ੍ਰੇਣ ਭਸ੍ਮਨਾ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਕਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਚੇਜ੍ਜਲੇ ਪਾਤ ਇਤਸ੍ਤਨ੍ਨਰਕਮृਚ੍ਛਤਿ
ਜਾਬਾਲਕ ਵਲੋਂ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾਓ; ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਪੋਹਿष੍ਠੇਤਿ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਪਾਪਸ਼ਾਂਤਯੇ ਯਸ੍ਯੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਾਦੇ ਤੁ ਸਂਧਿਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਿਰ 'ਤੇ 'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ 'ਯਸ੍ਯ' ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਹृਦਿ ਚੈਵ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਹृਤ੍ਪਾਦ ਏਵ ਚ ਹृਤ੍ਪਾਦਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਪੈਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਦਿਲ 'ਤੇ, ਫਿਰ ਸਿਰ, ਦਿਲ ਤੇ ਪੈਰ 'ਤੇ, ਦਿਲ, ਪੈਰ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਤਰ-ਸਨਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਈषਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਚ ਦੌਃ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯੇ ਰਾਜਰਾष੍ਟ੍ਰਭਯੇ ऽਪਿ ਚ ਅਤ੍ਯਾਗਤਿਕਾਲੇ ਚ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਹੌਲਕੇ ਛੂਹ ਲੱਗੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ 'ਤੇ, ਮੰਤਰ-ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਨੁਵਾਕੇਨ ਸਾਯਮਗ੍ਨ੍ਯਨੁਵਾਕਤਃ ਅਪਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਥਾਮਧ੍ਯੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅੱਗ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਫਿਰ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਜਪਮਂਤ੍ਰਾਂਤੇ ਵੀਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਚੈਕਂ ਵੈ ਮਧ੍ਯੇ ऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤੁ ਰਵੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾ
ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਉਪਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਰਘ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਜਾਤੇ ਚ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਭੁਵਿ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦਿਙ੍ਮੁਖਃ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇਂਗੁਲਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁਲੀਨਾਂ ਚ ਰਂਧ੍ਰੇਣ ਲਂਬਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਚਮਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਦਰਾਰ ਵਿਚੋਂ, ਦਿਨਕਰ ਨੂੰ ਲਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾਯਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਰ੍ਵਾਕ੍ਤੁ ਕृਤਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਵृਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਅਕਾਲਾਤ੍ਕਾਲ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਨੇ ऽਤੀਤੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗਲਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕਰਨਾ 'ਕਾਲ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਲੰਘਣ 'ਤੇ ਹੀ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਦਿਵਾ ऽਤੀਤੇ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ਤਂ ਨਿਤ੍ਯੇ ਕ੍ਰਮਾਜ੍ਜਪੇਤ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ਾਹਾਤ੍ਪਰਾ ऽਤੀਤੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਭ੍ਯਸੇਤ੍
ਦਿਨ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਇਨਾ ਸਮੇਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸਾਤੀਤੇ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯੇ ਹਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਪਨਯਂ ਚਰੇਤ੍ ਈਸ਼ੋ ਗੌਰੀਗੁਹੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵੈ ਯਮਃ
ਮਹੀਨਾ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਫਿਰ ਨਿਤ ਉਪਨਯਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ਼, ਗੌਰੀ, ਗੁਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਯਮ।
ਏਵਂ ਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਚਮਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਮਠੇ ਮਂਤ੍ਰਾਲਯੇ ਬੁਧਃ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਲਯੇ ਵਾਪਿ ਗृਹੇ ਵਾ ਨਿਯਤਸ੍ਥਲੇ
ਤੀਰਥ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਮਠ ਜਾਂ ਮੰਤਰ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਦੇਵਾਲੇ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਤ ਥਾਂ 'ਤੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਥਿਰਾਸਨਃ ਪ੍ਰਣਵਂ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਯ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਭ੍ਯਸੇਤ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਮੱਤ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਅਸਨ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ, ਫਿਰ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਬ੍ਰਹ੍ਮੈਕ੍ਯਵਿषਯਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਵਮਭ੍ਯਸੇਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ੍ਥਿਤਿਕਰ੍ਤਾਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜੀਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਥਿਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ।
ਸਂਹਰ੍ਤਾਰਂ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮੇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਮਨੋਵृਤ੍ਤੀਰ੍ਧਿਯਸ੍ਤਥਾ
ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਦਰ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਅਸੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਮਨ ਦੇ ਵਿਰਤੀਆਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੀ।
ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦੇ ਧਰ੍ਮੇ ਜ੍ਞਾਨੇ ਚ ਪ੍ਰੇਰਯੇਤ੍ਸਦਾ ਇਤ੍ਥਮਰ੍ਥਂ ਧਿਯਾਧ੍ਯਾਯਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਅਰਥ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਵਾ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪੂਰ੍ਤਯੇ ਸਹਸ੍ਰਮਭ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਃ
ਜਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ; ਸਵੇਰੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਚ ਸ਼ਤਂ ਜਪੇਤ੍ ਸਾਯਂ ਦ੍ਵਿਦਸ਼ਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਖਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਖਾ ਦੇ ਅਠ ਵਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਾਧਾਰਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਤਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਜੀਵਾਤ੍ਮਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਮੂਲ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਦੈਕ੍ਯਂ ਚ ਸੋਹਂ ਭਾਵਨਯਾ ਜਪੇਤ੍ ਤਾਨੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਂਧ੍ਰਾਦੌ ਕਾਯਾਦ੍ਬਾਹ੍ਯੇ ਚ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, 'ਸੋਹੰ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜਪਾਦੇਕਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੈ; ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਜਯੇਜ੍ਜੀਵਂ ਜਪਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਸ਼ਤਦ੍ਵਿਦਸ਼ਕਂ ਦੇਹਂ ਸ਼ਿਖਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੀਵ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ; ਇਹੀ ਜਪ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੌ ਤੇ ਦਸ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਪ ਏਵਂ ਹਿ ਜਪਮਾਦਿਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵਿਦੁਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛਤਮੈਂਦ੍ਰਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਪ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਜਪ ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਰਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ ਦਿਵਾਕਰਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਨਿਤ੍ਯਮਿਤ੍ਥਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਓ।