ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਤੀਤ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੈਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍

ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਧਚਰ੍ਯਾਰਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਿਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯੈਵਮੇਵ ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਆਧੀ ਰਸਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਧਾਰ੍ਧਚਰਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਹੀ ਦੇਹਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਅਂਡਾਂਤਂ ਵੋਰ੍ਧ੍ਵਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਤੀਤ੍ਯ ਭੁਵਨਦ੍ਵਯਮ੍

ਪਰ ਜੋ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਹ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਅੰਡ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਅਤੇ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਵਿਆਕਤ ਉਪਰਲੇ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੌਰੁषਂ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਅਨੇਕਯੁਗਸਾਹਸ੍ਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨਨੇਕਧਾ

ਉਥੇ, ਪੌਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।

ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਸਂਸ੍ਕਾਰਵਸ਼ੇਨ ਸ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਰਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਗੌਰਵਾਦੇਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਧਰਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੈਸ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਈ ਸੁਖ ਪੜਦੇ ਪੜਦੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।

ਅਣ੍ਡਸ੍ਯਾਂਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਵਾਥ ਸਕृਦਾਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਨਃ ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਚ

ਅੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ, ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਭੂਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤੋ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਵਤ੍

ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ।

ਸ਼ਿਵਦਰ੍ਮਾਨਸੋ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਾਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਏਕਾਵृਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਰਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਵृਤ੍ਤੋ ਨਿਵਰ੍ਤਕਃ

ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਧਰ੍ਮਾਧਿਕਾਰਵਾਨ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ੍ਛਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਹੇਤੁਨਾ

ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸੇ ਚੇਤ੍ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ ਨਾਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਬਂਧਯਿष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਕੇਚਨ ਕੇਨਚਿਤ੍

ਜੇ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤੇ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ।

ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੇਭ੍ਯੋ ऽਤਿਵਾਦੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਤਨ੍ਨ ਰੋਚਤੇ ਰੋਚਤੇ ਵਾ ਪਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਸਂਸ੍ਕਾਰਗੌਰਵਾਤ੍

ਜਬਰ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਤਕਰਾੜ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਪਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਪਸੰਦ ਆ ਜਾਵੇ।

ਸਂਸਾਰਕਾਰਣਂ ਯੇषਾਂ ਨ ਪ੍ਰਰੋਢੁਮਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਨੁਗੁਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਤਦਸ਼ੇषਤਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਲੈਣ।

ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇ ऽਧਿਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਮਾਤ੍ਮਨਃ

ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵੇ।

ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਦੇਵ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮਂ ਮਯਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਦੱਸੇ ਨਿੱਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ।

ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਾਧਿਕਾਰਿਣਾਮ੍ ਕਾਮ੍ਯਮਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦੇ ਹਕਦਾਰਾਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਵੀ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਉਹ ਦੱਸੋ।

ਅਸ੍ਤ੍ਯੈਹਿਕਫਲਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਮੁष੍ਮਿਕਫਲਂ ਤਥਾ ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਞ੍ਚਾਪਿ ਤਚ੍ਚ ਪਞ੍ਚਵਿਧਂ ਪੁਨਃ

ਕੁਝ ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਅੱਗੇ; ਤੇ ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਥਾਂ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ।

ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਪੋ ਮਯਮ੍

ਕੁਝ ਕਰਮ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਨ, ਕੁਝ ਤਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਨ।

ਜਪਧ੍ਯਾਨਮਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਮਯਂ ਤਥਾ ਕ੍ਰਿਯਾਮਯਂ ਤਥਾ ਭਿਨ੍ਨਂ ਹੋਮਦਾਨਾਰ੍ਚਨਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਕੁਝ ਜਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਨ, ਕੁਝ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ; ਕਰਮ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਹੌਮ, ਦਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।

ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਾਮੇਵ ਨਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਜ੍ਞਾ ਮਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ

ਇਹ ਕਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਮ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਜ੍ਞਾਧਰੋਦ੍ਵਿਜਃ ਅਥ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਮ੍ਯਂ ਹਿ ਚੇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਮਨੁੱਖ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ੈਵੈਰ੍ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਯਮਂਤਰ੍ਬਹਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਸ਼ਿਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੇਤਿ ਨਾਤ੍ਯਂਤਮਿਹ ਭਿਦ੍ਯਤੇ

ਸ਼ੈਵ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਕਰਮ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਵੱਖਰੀਆਈ ਨਹੀਂ।

ਯਥਾ ਤਥਾ ਨ ਭਿਦ੍ਯਂਤੇ ਸ਼ੈਵਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾ ਅਪਿ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ੈਵਾ ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞਰਤਾ ਨਰਾਃ

ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਕਰ੍ਮਯਜ੍ਞਰਤਾ ਭੁਵਿ ਤਸ੍ਮਾਦਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ਼ੈਵਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾ ਵਹਿਃ

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ ਕਰਮ ਕਰਨ।

ਨ ਤੁ ਪ੍ਰਯੋਗੋ ਭਿਦ੍ਯੇਤ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮਿਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਗਂਧਵਰ੍ਣਰਸਾਦਿਭਿਃ

ਪਰ ਜੋ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ, ਸਵਾਦ ਆਦਿ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂਚੋ।

ਮਨੋਭਿਲषਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਤਾਨਵਿਤਤਾਂਬਰੇ ਸੁਪ੍ਰਲਿਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਦਰ੍ਪਣੋਦਰਸਂਨਿਭੇ

ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਉਥੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਪੜਾ ਪਸਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ ਚੁਣੋ।

ਪ੍ਰਾਚੀਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਏਕਹਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਹਸ੍ਤਂ ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਓ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਹੱਥ ਵੱਡਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਓ।

ਆਲਿਖੇਦ੍ਵਿਮਲਂ ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਪਤ੍ਰਂ ਸਕਰ੍ਣਿਕਮ੍ ਰਤ੍ਨਹੇਮਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ਯਥਾਸਂਭਵਸਂਭृਤੈਃ

ਉਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ ਸੁੱਚਾ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਓ। ਜਿਹੜੇ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਦੇ ਚੂਰਨ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਓ।